TATLONG TAON NA KAMING KASAL PERO GABI-GABI AY TUMATABI ANG MISTER KO SA KWARTO NG NANAY NIYA — SA SOBRANG SELOS KO, SINUNDAN KO SIYA ISANG GABI, PERO NAPALUHOD AKO SA IYAK NANG MAKITA KO ANG KAHINDIG-HINDIG NA KATOTOHANAN
Ako si Jasmine. Maganda, may maayos na trabaho, at kasal sa lalaking pinapangarap ko—si Dave.
Pero may isang malaking problema sa pagsasama namin. Sa loob ng tatlong taon, pakiramdam ko ay may kahati ako sa asawa ko. Hindi ibang babae, kundi ang kanyang nanay.
Si Aling Rosa ay 60 years old pa lang. Malakas pa naman, nakakalakad, at nakakapagluto. Pero tuwing sasapit ang alas-onse ng gabi, nagpapaalam si Dave sa akin.
“Jas, matutulog na ako sa kabila. Sa kwarto ni Mama,” sasabihin niya, sabay halik sa noo ko.
Sa simula, inintindi ko. Sabi ni Dave, “may insomnia” daw ang mama niya at kailangan ng kasama. Pero lumipas ang isang taon, dalawang taon, tatlong taon… ganoon pa rin. Wala kaming privacy. Wala kaming intimacy sa gabi. Pakiramdam ko, asawa lang ako sa papel, pero ang nanay niya pa rin ang priority niya.
Nagsimulang maghinala ang mga kaibigan ko.
“Ang weird naman niyan, Jas. Matanda na nanay niya, kailangan pang tabihan? Baka naman… may ibang ginagawa?”
“Mama’s Boy masyado. Hiwalayan mo na ‘yan.”
Dahil sa mga sulsol, napuno ang utak ko ng masasamang isipin. Baka kaya ayaw niya sa akin dahil masyado siyang attached sa nanay niya? Nandidiri ako sa naiisip ko, pero hindi ko mapigilan. Naging masungit ako kay Aling Rosa. Hindi ko siya kinikibo sa umaga. Padabog akong maghain ng pagkain. Iniisip ko, siya ang karibal ko sa atensyon ng asawa ko.
Isang gabi, anibersaryo namin. Nagluto ako ng special dinner. Nag-suot ako ng sexy na pantulog. Umaasa ako na this time, tatabi sa akin si Dave.
Pero pagpatak ng 11:00 PM, tumayo si Dave.
“Happy Anniversary, Hon. Pero kailangan ko nang pumunta kay Mama. Hinihintay na niya ako.”
Sumabog ako.
“Dave! Anibersaryo natin! Mas mahalaga pa ba ang nanay mo kaysa sa asawa mo?! Tatlong taon na, Dave! Pagod na ako! Kung ayaw mong matulog dito, mabuti pang maghiwalay na tayo!”
Yumuko lang si Dave. Mukhang pagod na pagod. “Sorry, Jas. Hindi mo kasi naiintindihan. Matulog ka na.”
Lumabas siya ng kwarto at isinara ang pinto.
Hindi ako natulog. Galit na galit ako. Gusto kong malaman kung ano ba talaga ang meron sa kwartong ‘yun na hindi ko pwedeng makita. Sabi ni Dave, bawal akong pumasok doon kapag gabi.
Dahan-dahan akong bumangon. Kinuha ko ang spare key ng kwarto ni Aling Rosa na tinago ko noon pa.
Naglakad ako sa hallway. Tahimik ang bahay.
Pagdating ko sa tapat ng pinto ng biyenan ko, may narinig akong ungol.
Errrrr… Ahhh…
Kinabahan ako. Parang naninikip ang dibdib ko. Ano ‘yun?
Dahan-dahan kong isinuksok ang susi. Click.
Binuksan ko ang pinto nang mabilis.
“DAVE! ANONG GINA—”
Natigilan ako. Ang sigaw ko ay naging piping hikbi. Ang akala kong malaswang eksena ay isa palang bangungot.
Ang kwarto ay amoy gamot, amoy suka, at amoy dumi.
Sa gitna ng kama, nakatali ang mga kamay at paa ni Aling Rosa gamit ang malalambot na tela. Nagwawala siya. Nangingisay. Ang mga mata niya ay dilat na dilat pero walang emosyon. Sumisigaw siya ng mga salitang hindi maintindihan.
Si Dave?
Naka-suot siya ng gloves. Yakap-yakap niya ang nanay niya na nagpupumiglas. Puno ng kalmot at pasa ang braso ni Dave.
“Shhh… Ma… andito lang ako. Si Dave ‘to. Kumalma ka na, Ma,” bulong ni Dave habang umiiyak.
Sa gilid, may palanggana na puno ng suka at dumi. Nagwawala si Aling Rosa dahil sa isang matinding Night Terror at Dementia na sumusumpong lang tuwing gabi.
Nakita ako ni Dave. Nanlaki ang mata niya.
“Jas?! Lumabas ka! Huwag mong tingnan!” sigaw ni Dave, habang pilit na pinipigilan ang nanay niya na kagatin ang sarili nitong dila.
Hindi ako umalis. Napaluhod ako sa sahig.
Ang biyenan ko… ang babaeng inakala kong kaagaw ko… ay may malalang sakit. At ang asawa ko… ang lalaking inakala kong “Mama’s Boy” lang… ay gabi-gabing nagiging nurse, caregiver, at shock absorber ng nanay niya.
Lumapit ako at tumulong.
“Dave, anong gagawin ko?” tanong ko, umiiyak.
“Hawakan mo ang paa niya, Jas. Punasan mo ang pawis. Please.”
Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nakita ko ang totoong nangyayari. Tumagal ng dalawang oras bago kumalma si Aling Rosa at nakatulog.
Pagkatapos noon, pagod na pagod na naupo si Dave sa sahig. Ang braso niya ay dumudugo dahil sa kalmot ng nanay niya.
Kumuha ako ng gamot at ginamot ko ang sugat niya.
“Bakit?” tanong ko. “Bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit mo tinago?”
Tumingin sa akin si Dave, puno ng hiya.
“Kasi Jas… nahihiya ako. Nahihiya ako para kay Mama. Dati siyang matapang na babae, di ba? Ayokong makita mo siyang ganito—nagwawala, nagkakalat, parang hayop. Gusto kong i-preserve ang dignidad niya sa paningin mo.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“At isa pa… natakot ako. Natakot ako na kapag nalaman mo kung gaano kabigat ang responsibilidad ko… baka iwan mo ako. Baka sabihin mo na pabigat ang pamilya ko. Kaya inako ko na lang lahat. Gabi-gabi, tinitiis ko, para sa umaga, makita mo siyang maayos pa rin.”
Napahagulgol ako. Niyakap ko si Dave nang mahigpit.
Ang tanga ko. Ang selfish ko.
Habang nagrereklamo ako na kulang ako sa lambing, ang asawa ko ay halos mamatay sa pagod kakasilbi sa nanay niya. Habang pinag-iisipan ko sila ng masama, pinoprotektahan lang pala ni Dave ang imahe ng nanay niya at ang relasyon namin.
“Sorry, Dave… Sorry…” iyak ko. “Hinding-hindi kita iiwan. Mag-asawa tayo. Sa hirap at ginhawa, di ba? Hati tayo sa lahat. Pati sa pag-aalaga kay Mama.”
Kinabukasan, nagbago ang lahat.
Hindi na ako naghihinala. Sa halip, tuwing gabi, sabay na kaming pumapasok ni Dave sa kwarto ni Mama Rosa.
Nag-hire kami ng specialist gamit ang ipon ko. Nalaman namin na may Sundowning Syndrome at PTSD pala ang biyenan ko dahil sa trauma noong bata pa siya. Nabigyan siya ng tamang gamot.
Nabawasan ang pagwawala niya.
Minsan, kapag kalmado si Aling Rosa sa gabi, hinahawakan niya ang kamay ko.
“Salamat, anak,” bulong niya sa akin, kahit minsan ay hindi niya ako kilala. “Salamat at minahal mo ang anak ko.”
Natutunan ko na sa pag-aasawa, hindi lang puro saya at kilig. Ang tunay na pag-ibig ay ang pagtanggap sa “bagahe” ng bawat isa. At minsan, ang mga sikretong itinatago ng asawa natin ay hindi dahil sa panloloko, kundi dahil sa sobrang pagmamahal nila at takot na mawala tayo.
Ngayon, mas matatag kami ni Dave. Dahil alam kong ang lalaking kayang magmahal sa kanyang ina ng ganito katindi, ay ang lalaking kaya ring ibigay ang lahat para sa akin.
