TATLONG TAON KAMING KASAL, PERO TUWING GABI AY NATUTULOG ANG MISTER KO SA KWARTO NG BIYENAN KO — SINUNDAN KO SIYA ISANG GABI, AT NAPALUHOD AKO SA SAKIT NANG MAKITA KO ANG GINAGAWA NIYA SA LOOB
Si Clarissa ay nagsisimula nang magduda sa kanyang asawang si Paolo. Tatlong taon na silang kasal, pero pakiramdam niya ay may kahati siya sa atensyon nito. Hindi ibang babae, kundi ang sarili nitong ina—si Donya Soledad.
Si Donya Soledad ay isang biyuda, strikta, at napaka-lamig ng pakikitungo kay Clarissa. Nakatira sila sa malaking mansyon ng mga Soledad. Tuwing umaga, nakikita ni Clarissa ang biyenan niya na naka-ayos, naka-makeup, at nakaupo sa kabisera habang nag-uutos sa mga katulong.
“Clarissa, ang tabang ng kape,” reklamo ni Soledad.
“Clarissa, bakit ang dumi ng sahig?”
Tinitiis ni Clarissa ang lahat dahil mahal niya si Paolo. Pero ang hindi niya matanggap ay ang kakaibang “tradisyon” ni Paolo tuwing gabi.
Pagsapit ng alas-onse ng gabi, kapag akala ni Paolo ay tulog na si Clarissa, dahan-dahan itong babangon sa kama. Kukuha ito ng unan at kumot, at lilipat sa kwarto ni Donya Soledad sa kabilang dulo ng hallway. Doon ito matutulog hanggang alas-kwatro ng madaling araw, bago babalik sa tabi ni Clarissa.
“Bakit?” tanong ni Clarissa noong una.
“Kailangan ni Mama ng kasama. Matatakutin siya,” sagot lang ni Paolo.
“Paolo, may asawa ka na! Ang laki-laki na ng Mama mo! Bakit kailangan ikaw pa ang tumabi sa kanya? Mama’s Boy ka ba?!”
Hindi sumasagot si Paolo. Yumuyuko lang ito at sinasabing, “Hindi mo maiintindihan.”
Dahil dito, napuno ang isip ni Clarissa ng masasamang hinala.
Baka may sakit sa pag-iisip ang mag-ina?
Baka may incest?
Baka pinag-uusapan nila kung paano ako palalayasin at kunin ang pera ko?
Lalong lumala ang hinala niya nang mapansin niyang laging naka-lock ang pinto ng kwarto ni Soledad tuwing gabi. At minsan, may naririnig siyang mahihinang ungol at kaluskos mula sa loob.
Isang gabi, hindi na nakatiis si Clarissa. Desidido siyang alamin ang totoo.
Alas-onse ng gabi. Bumangon si Paolo. Hinalikan niya sa noo ang (nagtu-tulug-tulugan na) si Clarissa at lumabas ng kwarto.
Hinintay ni Clarissa na makapasok si Paolo sa kwarto ng biyenan niya. Pagkatapos ng limang minuto, bumangon siya. Naglakad siya nang nakayapak sa madilim na hallway.
Tumigil siya sa tapat ng pinto ni Donya Soledad.
Narinig niya ang boses ni Soledad. Umiiyak ito.
“Ahhh! Masakit! Paolo, tama na! Masakit!” sigaw ng matanda.
Nanlaki ang mata ni Clarissa. Sinasaktan ba siya ni Paolo? O baka… may ginagawa silang milagro?
Narinig niya ang boses ni Paolo. “Tiis lang, Ma. Malapit na matapos. Kailangan nating gawin ‘to.”
Hindi na kinaya ni Clarissa. Pinihit niya ang door knob. Naka-lock.
Kinuha niya ang duplicate key na ninakaw niya kanina sa cabinet ng mayordoma. Nanginginig ang kamay niyang isinuksok ang susi.
Click.
Binuksan niya ang pinto nang pabigla.
“ANONG GINAGAWA NIYO—”
Natigilan si Clarissa. Ang sigaw niya ay naging hangin. Ang nakita niya ay hindi kalaswaan, at hindi rin pananakit.
Ang nakita niya ay isang bangungot.
Madilim ang kwarto, tanging ilaw lang ng maliit na lampshade ang nakabukas.
Si Donya Soledad—ang mataray at eleganteng babae tuwing umaga—ay nakahubad ng pang-itaas at nakadapa sa kama. Ang likod niya ay tadtad ng malalalim na sugat, nana, at bed sores na parang nilalapnos ang balat.
Si Paolo ay nakaupo sa gilid ng kama. Hawak niya ay bulak, gamot, at bendahe. Pinipiga niya ang mga nana sa likod ng ina niya. Nililinis niya ang mga sugat na sariwa at dumudugo.
Ang “ungol” na naririnig ni Clarissa ay ungol ng matinding sakit habang nililinisan ang sugat.
“Clarissa?” gulat na sabi ni Paolo, napatayo habang hawak ang madugong bulak.
“A-anong… anong nangyari sa kanya?” nanginginig na tanong ni Clarissa.
Tinakpan ni Soledad ang katawan niya ng kumot, umiiyak sa hiya. “Paolo… palabasin mo siya. Ayokong makita niya ako nang ganito.”
“Hindi,” sabi ni Clarissa, lumapit siya kahit nanginginig. “Sabihin niyo sa akin ang totoo. Bakit… bakit ganito ang likod mo, Ma?”
Huminga nang malalim si Paolo. Pagod na pagod ang mukha nito.
“May Rare Skin Disease si Mama, Clarissa. Pemphigus Vulgaris. Ang immune system niya, inaatake ang sarili niyang balat. Nagkakaroon siya ng blisters at sugat na parang sunog. Walang gamot dito. Maintenance lang at pain relievers.”
“Bakit hindi niyo sinabi sa akin? Bakit tuwing gabi lang?”
“Dahil ayaw ni Mama na kaawaan mo siya,” sagot ni Paolo. “Tuwing umaga, umiinom siya ng matatapang na pain killers at naglalagay ng makapal na makeup at damit para magmukhang matapang. Gusto niyang manatiling ‘Donya Soledad’ sa paningin mo at ng mga katulong. Pero pagsapit ng gabi, nawawala ang bisa ng gamot. Ang sakit ay parang sinusunog siya nang buhay.”
Tumingin si Paolo sa ina niya.
“Kaya ako nandito tuwing gabi, Clarissa. Dahil hindi siya makatulog sa sakit. Kailangan kong palitan ang dressing ng sugat niya tuwing apat na oras para hindi ma-infect. Kailangan ko siyang buhatin papuntang banyo dahil hindi siya makalakad sa hapdi. Hindi ako nambababae. Hindi ako Mama’s Boy. Inaalagaan ko lang ang nanay ko dahil walang ibang gagawa nito.”
Napaluhod si Clarissa. Ang mga luhang pumatak sa mata niya ay luha ng pagsisisi.
Hinuhusgahan niya ang asawa niya. Inisip niyang masama ang biyenan niya. Pero ang totoo, ang pagtataray ni Donya Soledad ay isang maskara para itago ang matinding paghihirap. Kaya pala mainitin ang ulo nito, dahil sa bawat galaw niya ay kumikirot ang buong katawan niya.
Lumapit si Clarissa sa kama.
“Ma…” bulong ni Clarissa.
“Huwag kang lumapit,” iyak ni Soledad. “Mabaho ang sugat ko. Nakakadiri.”
“Hindi po,” iling ni Clarissa.
Kinuha ni Clarissa ang bulak mula sa kamay ni Paolo.
“Paolo, ako na,” sabi ni Clarissa.
“Clarissa, hindi mo kailangang—”
“Asawa mo ako, Paolo. Nanay mo siya, Nanay ko rin siya. Tatlong taon mo itong binuhat nang mag-isa. Hayaan mong tulungan kita.”
Sa unang pagkakataon, hinawakan ni Clarissa ang likod ng biyenan niya. Dahan-dahan. Maingat. Nilinis niya ang sugat habang umiiyak si Soledad—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pagtanggap.
“Sorry, Clarissa,” garalgal na sabi ni Soledad. “Sorry kung masungit ako. Ayoko lang maging pabigat sa inyo. Ayokong makita mong mahina ako.”
“Shhh, okay lang po, Ma. Nandito na ako.”
Simula noong gabing iyon, hindi na nagsasarili si Paolo sa pagpunta sa kwarto ng ina. Kasama na niya si Clarissa. Salitan sila sa paglilinis ng sugat at pagpapainom ng gamot.
Natuklasan ni Clarissa na sa likod ng mataray na maskara ni Donya Soledad ay isang inang puno ng kwento at pagmamahal, na natatakot lang maging kaawa-awa sa paningin ng iba.
At natutunan ni Clarissa na sa pag-aasawa, hindi lang ang magagandang katangian ng pamilya ang pinapakasalan mo. Kasama doon ang pagyakap sa kanilang mga sugat, baho, at lihim na pagdurusa. Dahil ang tunay na pag-ibig ay hindi lang nakikita sa liwanag ng araw, kundi lalo na sa dilim ng gabi kung saan lahat ay totoo.
