“TAPOS NA ANG HATIAN SA MANA! ITAPON NIYO NA ANG ABO NIYA!” — TAWA NG MADRASTA… PERO NAMUTLA SIYA NANG BUMUKAS ANG PINTO AT PUMASOK ANG “PATAY” KASAMA ANG MGA PULIS!
Namatay daw si Don Fernando dahil sa Heart Attack. Mabilis ang pangyayari. Agad siyang ipina-cremate ng kanyang pangalawang asawa na si Lorna.
Ngayon, nasa mansion sila para sa pagbabasa ng Last Will and Testament. Kasama ni Lorna ang kanyang mga kaibigan, nag-iinuman at nagtatawanan. Sa isang sulok, umiiyak ang kaisa-isang anak ni Don Fernando na si Carla.
“Yes!” sigaw ni Lorna habang hawak ang titulo ng mga lupa at bank documents. “Sa wakas! Akin na ang lahat! Ang mansion, ang mga kumpanya, at ang 500 Milyon sa bangko!”
Lumapit si Lorna kay Carla na yakap-yakap ang urn (lalagyan ng abo) ng kanyang ama.
“Hoy, Carla!” bulyaw ni Lorna. “Mag-impake ka na! Layas! Wala kang mana dahil hindi ka naman mahal ng Tatay mo!”
“Tita Lorna, huwag naman po,” iyak ni Carla. “Kahit dito lang po ako sa kwarto ko. Wala akong pupuntahan.”
“Wala akong pakialam!” sigaw ni Lorna.
Tinuro ni Lorna ang urn. “At ‘yang abo ng Tatay mo? Itapon niyo na ‘yan sa inidoro at i-flush! Masakit sa mata ‘yan! Tutal patay na siya, wala na siyang silbi!”
Agawin sana ni Lorna ang urn nang biglang…
BLAG!
Bumukas nang malakas ang malaking pinto ng mansion.
“HUWAG MONG ITAPON ‘YAN, LORNA! SAYANG ANG ULING!” sigaw ng isang pamilyar na boses.
Nanlaki ang mga mata ni Lorna. Nabitawan niya ang baso ng wine. CRASH!
Pumasok ang isang lalaki. Naka-suit, nakatayo nang tuwid, at buhay na buhay.
Si Don Fernando.
Sa likod niya, kasama ang Chief of Police at limang unipormadong pulis.
“F-Fernando?!” tili ni Lorna, parang nakakita ng multo. “P-Patay ka na! Na-cremate ka na! Hawak ni Carla ang abo mo!”
Lumapit si Don Fernando kay Carla at niyakap ito. Kinuha niya ang urn at binuksan.
“Ito?” tanong ni Don Fernando sabay dukot sa loob. “Abo ito ng inihaw na baboy na kinain natin nung isang linggo. Hindi sa akin ‘to.”
“P-Paano?!” nanginginig na tanong ni Lorna.
“Alam ko na ang plano mo, Lorna,” seryosong sabi ni Don Fernando. “Alam kong nilalagyan mo ng lason ang kape ko araw-araw para mamatay ako nang dahan-dahan at makuha mo ang mana. Kaya nakipagtulungan ako sa doktor at sa pulis.”
“Nagpanggap akong inatake sa puso,” paliwanag ni Don Fernando. “Pinalitan ng doktor ang death certificate. At sa crematorium? Pinalitan nila ang katawan ko ng abo ng uling. Gusto ko lang makita kung gaano ka kasama kapag wala na ako.”
Humarap si Don Fernando kay Lorna na ngayon ay nakaluhod na sa takot.
“At narinig ko ang lahat,” galit na sabi ng Don. “Gusto mong itapon ang abo ko sa inidoro? Pwes, ikaw ang itatapon ko sa kulungan!”
“Chief, arestuhin niyo siya!” utos ni Don Fernando. “Attempted Parricide at Fraud.”
“Fernando! Honey! Joke lang ‘yun! Mahal kita!” iyak ni Lorna habang pinoposasan.
“Save it,” sagot ng Don. “Carla, anak, tayo na ang bahala sa mansion. Wala na ang mga ahas.”
Habang kinakaladkad ng mga pulis si Lorna, niyakap ni Carla ang kanyang ama, masaya dahil buhay ito at ligtas na sila sa kamay ng malupit na madrasta.
WAKAS.
