“SIR… PWEDE KO PO BANG LINISIN ANG BAHAY NIYO KAPALIT NG ISANG PLATONG PAGKAIN?” BULONG NG BATANG PULUBI SA BILYONARYO — AT ANG GINAWA NG LALAKI SA HULI AY MAGPAPALUHA SA INYO
Si Don Ricardo ay kilala bilang “The Iron CEO.” Mayaman, makapangyarihan, pero mailap at masungit. Nakatira siya nang mag-isa sa isang napakalaking mansyon matapos pumanaw ang kanyang asawa at anak sa isang aksidente sampung taon na ang nakakaraan. Mula noon, sinarado na niya ang puso niya sa mundo.
Isang maulan na gabi, habang papasok ang kanyang sasakyan sa gate, may napansin siyang maliit na anino sa gilid.
Isang batang babae, nasa edad walo, basang-basa, nanginginig sa lamig, at punit-punit ang damit.
Bumaba si Ricardo sa sasakyan habang pinapayungan ng driver.
“Hoy bata! Anong ginagawa mo dyan? Umalis ka!” sigaw ng driver.
Akmang tatakbo ang bata sa takot, pero nang makita niya si Ricardo, huminto siya. Tinitigan niya ang matanda gamit ang kanyang malalaking mata na puno ng luha at gutom.
Lumapit ang bata, nanginginig ang boses.
“S-Sir…” bulong niya. “Pwede po ba akong maglinis? Kahit anong linis po… lilinisin ko po ang gulong ng kotse niyo… o ang sapatos niyo… kapalit lang po ng isang platong pagkain.”
Natigilan si Ricardo. Sanay siya sa mga namamalimos. Sanay siya sa mga humihingi ng barya. Pero ang batang ito… hindi humihingi ng limos. Gusto niyang magtrabaho. Gusto niyang paghirapan ang kakainin niya.
Nakita ni Ricardo ang dignidad sa mata ng bata sa kabila ng kahirapan nito.
“Pumasok ka,” malamig na sabi ni Ricardo.
Dinala ang bata sa kusina. Ang pangalan daw niya ay Mia.
“Pakainin niyo siya,” utos ni Ricardo sa mga katulong.
“Hindi po, Sir,” pigil ni Mia. “Maglilinis po muna ako. Sabi po ng Nanay ko bago siya mamatay… bawal kumain kapag hindi nagtrabaho. Bawal maging tamad.”
Nagulat ang mga katulong. Kumuha si Mia ng basahan. Lumuhod siya sa sahig at sinimulang punasan ang putik na dinala ng sapatos ni Ricardo. Mabilis siyang kumilos. Masinop.
Pinanood siya ni Ricardo. Naalala niya ang kanyang yumaong anak na dapat ay kasing-edad na ni Mia ngayon.
Matapos maglinis, binigyan siya ng mainit na sopas at pritong manok.
Kumain si Mia. Pero napansin ni Ricardo na kalahati lang ang kinain niya. Binalot niya ang kalahati ng manok sa tissue.
“Bakit hindi mo inubos?” tanong ni Ricardo. “Ayaw mo ba?”
“Gustong-gusto po, Sir. Ang sarap po,” sagot ni Mia. “Pero… iuuwi ko po sana ito.”
“Para kanino?”
“Para po sa aso ko sa ilalim ng tulay. Siya na lang po ang kasama ko. Hindi po ako kakain kung hindi siya kakain. Pamilya ko po siya.”
Nadurog ang puso na bakal ni Ricardo. Ang batang ito, na walang-wala, ay handang maghati ng pagkain para sa isang aso. Samantalang ang mga kamag-anak ni Ricardo, nag-aagawan sa yaman niya.
Tumayo si Ricardo.
“Huwag mong balutin ‘yan,” sabi niya.
Natakot si Mia. “S-sorry po Sir… kakainin ko na po…”
“Hindi,” iling ni Ricardo. “Iwan mo ‘yan dyan.”
Nag-utos si Ricardo sa kanyang Chef.
“Magluto kayo ng isang buong litsong manok. At bumili kayo ng dog food. Ilagay sa sasakyan.”
Humarap si Ricardo kay Mia.
“Halika. Ihahatid kita.”
Sumakay si Mia sa luxury car ni Ricardo. Dinala siya nito sa ilalim ng tulay kung saan may isang maliit na karton at isang payat na aso na naghihintay.
Tuwang-tuwa ang aso nang makita si Mia.
“Buntot! May dala akong pagkain!” sigaw ni Mia.
Pinanood ni Ricardo ang magkaibigan na kumain. Sa gitna ng dumi at dilim, nakita niya ang liwanag ng tunay na pagmamahal at kasiyahan.
Lumapit si Ricardo kay Mia.
“Mia,” tawag niya.
“Po?”
“Bukas… bumalik ka sa bahay ko.”
“Maglilinis po ulit ako?” masayang tanong ni Mia.
Lumuhod si Ricardo at hinawakan ang kamay ng bata. Tumulo ang luha mula sa mata ng “Iron CEO.”
“Hindi,” iling ni Ricardo. “Hindi ka na maglilinis. Hindi ka na magugutom. At hindi ka na matutulog sa ilalim ng tulay.”
“Po?”
“Ang laki ng bahay ko, Mia. Masyadong malaki para sa isang matandang tulad ko. Kailangan ko ng kasama na magpupuno nito ng tawa at liwanag.”
Niyakap ni Ricardo si Mia.
“Simula bukas, anak na ang turing ko sa’yo. Ikaw, ako, at si Buntot… doon na kayo titira sa mansyon.”
Umiyak si Mia. “Sir… tatay na po kita?”
“Oo, anak. Daddy na ang itawag mo sa akin.”
Doon nagsimula ang bagong buhay ni Mia.
Lumipas ang 15 taon. Si Mia ay nagtapos bilang Summa Cum Laude sa kursong Business Management. Siya na ngayon ang nagpapatakbo ng kumpanya ni Don Ricardo.
At sa bawat interview sa kanya, hindi niya kinakalimutang sabihin:
“Utang ko ang lahat sa isang lalaking hindi tumingin sa dumi ng damit ko, kundi sa linis ng puso ko. Siya ang nagturo sa akin na ang tunay na yaman ay hindi ang perang nasa bangko, kundi ang kakayahang magbigay sa kapwa.”
At si Don Ricardo? Siya na ang pinakamasayang lolo, laging nakangiti habang pinapanood ang kanyang “anak” na lumipad nang mataas.
