SINUBUKANG PALAYASIN NG BIYENAN KO ANG MGA MAGULANG KO SA SARILI KONG KASAL DAHIL “WALA DAW SILANG AMBAG” — PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG HAWAKAN KO ANG MIKROPONO AT IBUNYAG ANG TUNAY NA NAGBAYAD NG BUONG PARTY
Ang kasal namin ni Adrian ay tinaguriang “Wedding of the Year.” Ginanap ito sa pinakamahal na hotel sa Makati. Ang lahat ay magarbo—mula sa mga bulaklak na inimport pa sa Holland, hanggang sa pagkain na niluto ng mga sikat na chef.
Ang biyenan ko, si Donya Beatrice, ay kilala sa pagiging matapobre. Mula sa simula, ayaw niya sa akin dahil anak lang ako ng mga magsasaka sa probinsya. Pumayag lang siya sa kasal dahil akala niya ay “naka-angat” na ako bilang isang simpleng Architect sa Maynila at hindi ko ipapahiya ang pamilya nila.
Sa reception, nakasuot si Donya Beatrice ng gown na puno ng kumikinang na bato. Ipinagmamalaki niya sa lahat ng bisita na siya ang nag-organize ng kasal.
“Yes, I spared no expense for my son,” rinig kong sabi niya sa mga Amiga niya. “Gumastos ako ng 10 Million pesos para dito. Gusto kong maging perfect ang lahat.”
Dumating ang mga magulang ko—sina Tatay Gusting at Nanay Lita.
Galing pa sila sa bukid. Kahit anong pilit ko na bihisan sila ng mamahalin, mas pinili nilang suotin ang kanilang simpleng Barong at Filipiniana na tinahi pa ng lola ko. Luma na ito, pero malinis at plantsado.
Pagpasok nila sa ballroom, agad silang hinarang ni Donya Beatrice.
Nakita ko ang lahat mula sa VIP table.
“Saan kayo pupunta?” mataray na tanong ni Beatrice.
“Balae… uupo sana kami. Doon daw sa harap sabi ni Elena,” sagot ni Tatay Gusting, nakangiti pa rin kahit kinakabahan.
“Sa harap?” tumawa nang malakas si Beatrice. “Ang VIP table ay para lang sa mga sponsors at sa mga taong may ambag sa kasal na ito. Kayo? Ano ang ambag niyo? Ilang kilong bigas? Wala kayong binayaran kahit singko sa event na ito. Nakakahiya kayo. Ang dudungis niyo tignan!”
“Ma, tama na ‘yan,” saway ni Adrian, ang asawa ko.
“No, Adrian!” sigaw ni Beatrice. “This is my party! I paid for this! Kaya may karapatan akong pumili ng bisita. Guards! Palabasin ang dalawang ito! Doon sila pakainin sa kitchen kasama ng mga dishwasher!”
Yumuko si Nanay Lita at nagsimulang umiyak. Hinawakan ni Tatay ang kamay niya para umalis na lang. Ayaw nilang sirain ang araw ko.
Doon na napuno ang salop.
Tumayo ako mula sa kinauupuan ko. Inayos ko ang aking P500,000 na wedding gown. Kinuha ko ang mikropono mula sa emcee.
“SANDALI LANG!” sigaw ko. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong ballroom.
Huminto ang mga guard. Huminto si Tatay at Nanay sa paglalakad palabas.
Naglakad ako papunta sa gitna ng stage. Tumingin ako nang diretso kay Donya Beatrice.
“Donya Beatrice,” sabi ko, gamit ang malamig kong boses. “Sinabi mong ikaw ang nagbayad ng lahat ng ito?”
“Of course!” taas-noong sagot ni Beatrice. “Kaya may karapatan akong palayasin ang mga palamunin na ‘yan!”
Ngumiti ako. Isang ngiting nakakatakot.
“Kung ganoon… bakit tumalbog ang lahat ng tseke mo noong nakaraang linggo?”
Nanlaki ang mata ni Beatrice. “A-anong pinagsasabi mo?!”
Senyales iyon para sa coordinator ko. Inilabas sa malaking LED screen sa likod ng stage ang mga dokumento.
Tumambad sa lahat ang mga Bounced Checks na may pirma ni Beatrice. At sa tabi nito, ang mga Official Receipts ng hotel, catering, florist, at couturier.
“Basahin niyo ang pangalan sa resibo,” utos ko sa mga bisita.
Binasa nila nang malakas: “PAID BY: ELENA RIVERA-CRUZ”
Napasinghap ang lahat.
“Oo,” pagpapatuloy ko. “Bankrupt na ang pamilya niyo, Beatrice. Ang Cruz Construction ay baon sa utang. Ang mansyon niyo ay nakasanla. Noong nalaman kong wala kayong pambayad sa kasal, ako ang sumalo ng lahat. Binayaran ko ang 10 Million pesos galing sa sarili kong bulsa.”
“H-hindi totoo ‘yan!” sigaw ni Beatrice, namumutla. “Isa kang hamak na anak ng magsasaka! Saan ka kukuha ng pera?!”
“Hindi mo ba alam?” sagot ko. “Ang mga magulang ko na tinatawag mong ‘hampaslupa’… sila ang may-ari ng pinakamalaking Rice Exportation Business sa buong Luzon. At ako? Ako ang CEO ng sarili kong firm na may projects sa Dubai at Singapore. Nanahimik lang kami dahil ayaw naming ipamukha sa’yo kung gaano ka kahirap kumpara sa amin.”
Lumapit ako sa mga magulang ko at niyakap sila.
“Sila ang nagpaaral sa akin. Sila ang nagbigay ng puhunan ko. Ang ambag nila ay ang pagpapalaki sa akin nang maayos—isang bagay na hindi mo nagawa kay Adrian dahil pinalaki mo siyang takot sa’yo.”
Bumaling ako kay Adrian. “Mahal kita, Adrian. Pero hindi ko hahayaang apihin ng nanay mo ang mga magulang ko sa sarili kong kasal na ako ang nagbayad.”
Lumapit si Adrian sa nanay niya. Galit na galit.
“Ma, totoo ba? Nagsinungaling ka sa akin? Sabi mo may pera pa tayo!”
“Anak… para sa image natin ‘to…” katwiran ni Beatrice.
“Guards,” utos ko. “Mali ang pinalalabas ni Donya Beatrice kanina.”
Tinuro ko si Beatrice.
“Siya ang ilabas niyo. Dahil sa party ko, bawal ang mga freeloader at mga sinungaling.”
Nag-alinlangan ang mga guard noong una, pero nang makita nila ang Manager ng hotel na tumango (dahil alam ng Manager na ako ang nagbayad), nilapitan nila si Beatrice.
“Ma’am, sumama po kayo sa amin,” sabi ng Head Security.
“Bitawan niyo ako! Ako si Donya Beatrice!” nagwawala siya habang kinakaladkad palabas ng ballroom. Ang mga Amiga niya na kanina ay hangang-hanga sa kanya ay nagbubulungan na ngayon at tinatawanan siya.
Nang mawala na ang “ingay,” inupo ko sina Tatay at Nanay sa VIP table—sa pwesto na dapat ay kay Beatrice.
“Kayo ang bida dito,” sabi ko sa kanila.
Itinuloy namin ang party. Si Adrian ay humingi ng tawad sa mga magulang ko at nangakong hinding-hindi na hahayaang mangyari iyon ulit.
Sa huli, naging masaya ang gabi. Hindi dahil sa yaman o garbo, kundi dahil naitama ang mali at nanaig ang respeto para sa mga taong tunay na nagmamahal. At si Donya Beatrice? Nabalitaan ko na lang na napilitan siyang ibenta ang mga alahas niya para lang mabayaran ang mga utang na matagal na niyang tinatago.
