SINIBAK NG BILYONARYO ANG 29 NA YAYA SA LOOB LANG NG DALAWANG LINGGO DAHIL SA PAGMAMALDITA NG KANYANG MGA ANAK, HANGGANG SA MAY GINAWA ANG ISANG TAGALINIS NA NAGPATIGIL SA MUNDO NG LAHAT
Ang mansyon ni Don Arthur sa Forbes Park ay kilala hindi lang sa laki nito, kundi sa ingay na nanggagaling sa loob. Si Arthur ay isang biyudong bilyonaryo, may-ari ng pinakamalaking tech company sa bansa. Pero kahit kaya niyang bilhin ang lahat, hindi niya kayang kontrolin ang kanyang tatlong anak na babae—ang triplets na sina Amy, Bessy, at Cathy, na nasa edad na pito.
Mula nang mamatay ang asawa ni Arthur, naging “halimaw” ang turing ng mga katulong sa triplets.
“Ayoko na po, Sir!” iyak ng ika-29 na yaya habang tumatakbo palabas ng gate. Puno ng slime at pintura ang buhok nito. “Kahit bayaran niyo pa ako ng milyon, hindi ko kaya ang mga anak niyo! Mga demonyo sila!”
Napahawak sa ulo si Arthur. “Pang-dalawamput-siyam na ‘yan sa loob ng dalawang linggo! Wala na bang matino sa bansang ito?!”
Ang totoo, nagrerebelde ang mga bata dahil laging wala si Arthur. Ang mga yaya naman ay puro gadgets at chocolates lang ang binibigay para tumahimik ang mga bata, o di kaya ay sinisigawan sila. Dahil dito, lalong nagwawala ang triplets para magpapansin.
“Sir,” sabi ng Mayordoma. “Wala nang agency ang gustong magpadala ng yaya. Blacklisted na po tayo. Kayo na lang po muna ang mag-alaga sa kanila.”
“Hindi pwede! May meeting ako sa investors sa Japan bukas!” sigaw ni Arthur. “Humanap kayo ng paraan! Kahit sino!”
Sa gitna ng kaguluhan, isang tahimik na babae ang nagpupunas ng sahig sa gilid. Siya si Isay, isang simpleng cleaner na kakatanggap lang noong isang araw. Nakikita niya ang lahat. Nakikita niya hindi ang “kasamaan” ng mga bata, kundi ang lungkot sa mga mata nito.
Kinabukasan, umalis si Arthur para sa meeting, pero na-cancel ang flight niya dahil sa bagyo. Umuwi siya nang maaga nang hindi nagpapasabi. Galit siya at mainit ang ulo.
Inasahan niyang madadatnan na naman ang bahay na magulo, may nagsisigawan, at may mga basag na vase.
Pero pagbukas niya ng pinto… tahimik.
Sobrang tahimik.
Kinabahan si Arthur. “Nasaan ang mga bata? Tumakas ba sila? May nangyari ba?”
Dahan-dahan siyang umakyat sa kwarto ng triplets. Nakita niyang nakabukas nang bahagya ang pinto.
Sumilip siya.
Ang nakita niya ay nagpatigil sa paghinga niya.
Ang triplets—na kilala sa pagiging wild at maingay—ay nakaupo sa sahig, nakapalibot kay Isay, ang tagalinis.
Walang gadgets. Walang mamahaling laruan.
Ang ginagawa nila?
Sinusuklay ni Isay ang buhok ni Amy. Hinahaplos niya ang likod ni Bessy. At karga-karga niya si Cathy na natutulog sa kanyang bisig.
Kumakanta si Isay. Isang lumang hele (lullaby) na Tagalog.
“Sa ugoy ng duyan… sana’y di magmaliw… ang dati kong araw…”
Ang boses ni Isay ay hindi pang-profesyonal na singer, pero puno ito ng init at pagmamahal.
Nakita ni Arthur na umiiyak nang tahimik si Amy habang sinusuklay.
“Yaya Isay…” sabi ni Amy. “Bakit po hindi niyo kami inaaway? Nilagyan namin ng ipis ang bag niyo kanina.”
Huminto si Isay sa pagkanta at ngumiti. Hinawakan niya ang pisngi ni Amy.
“Alam niyo kung bakit?” malambing na sagot ni Isay. “Kasi alam kong hindi naman kayo masama. Alam kong namimiss niyo lang ang Mama niyo. At alam ko na kapag ang bata ay gumagawa ng masama, ang kailangan niya ay yakap, hindi sigaw.”
Napahagulgol si Amy at yumakap kay Isay. Sumunod si Bessy.
“Namimiss na namin si Mama… Si Daddy laging wala…” iyak ng mga bata.
“Shhh,” yakap ni Isay sa kanila. “Andito si Ate Isay. Hindi ko mapapalitan ang Mama niyo, pero pwede ko kayong mahalin habang wala si Daddy.”
Sa labas ng pinto, napaluhod si Arthur.
Tumulo ang luha ng bilyonaryo.
Ang hinahanap niyang solusyon sa loob ng dalawang linggo—mga yaya na may PhD, mga yaya na galing London, mga yaya na may certificates—ay wala palang binatbat sa isang simpleng tagalinis na may puso ng isang ina.
Nakita ni Arthur ang sarili niyang pagkukulang. Ang mga bata ay naghahanap ng kalinga, hindi ng disiplina.
Binuksan ni Arthur ang pinto nang tuluyan.
Nagulat si Isay. Akala niya ay papagalitan siya dahil hindi siya naglilinis at nakikipaglaro sa mga amo.
“S-sir Arthur! Sorry po!” akmang tatayo si Isay. “Pinatahan ko lang po sila. Babalik na po ako sa paglalaba—”
“Huwag,” pigil ni Arthur.
Lumapit si Arthur sa kanyang mga anak. Niyakap niya ang triplets at niyakap din niya si Isay—isang bagay na hindi niya ginagawa sa mga empleyado.
“Salamat, Isay,” garalgal na sabi ni Arthur. “Nagawa mo ang hindi nagawa ng pera ko.”
Humarap si Arthur sa mga anak niya. “Sorry, babies. Sorry kung lagi akong wala. Akala ko, kapag binigay ko sa inyo ang lahat ng laruan, magiging okay kayo. Hindi pala.”
“Daddy!” yakap ng tatlong bata.
Nang gabing iyon, ipinatawag ni Arthur ang lahat ng staff.
“Simula ngayon,” anunsyo ni Arthur. “Si Isay ay hindi na tagalinis.”
Nagbulungan ang mga tao.
“Siya na ang Head Governess ng mga anak ko. Ang sweldo niya ay itataas ko ng limang beses. At siya lang, siya lang, ang may karapatang magdisiplina sa mga anak ko dahil siya lang ang nakaintindi sa kanila.”
Tinanggap ni Isay ang trabaho, hindi dahil sa pera, kundi dahil napamahal na sa kanya ang mga bata.
Lumipas ang mga taon. Ang “terror triplets” ay lumaking mababait, magagalang, at matatalinong dalaga—lahat dahil sa pagmamahal ng isang simpleng babae na dating may hawak na mop, pero siya palang may hawak ng susi sa kanilang mga puso. At si Don Arthur? Natutunan niyang maging ama muli, sa tulong ng leksyon na itinuro ni Isay.
