SINABUYAN NG TUBIG NG MADRASTA ANG ANAK DAHIL “HINDI DAW SIYA KAPAMILYA” — PERO NAMUTLA ANG LAHAT NANG YUMUKO ANG BILYONARYONG INVESTOR SA HARAP NG “BASANG SISIW” NA ITO
ANG HINDI INIMBITAHANG BISITA
Gabi ng pinakamahalagang Dinner Party sa bahay ng pamilya Cortez.
Si Don Roberto Cortez at ang kanyang pangalawang asawa na si Donya Vina ay abalang-abala. Darating kasi si Mr. Kenji Sato, ang CEO ng Sato Global Ventures mula sa Japan. Kailangan nilang makuha ang investment nito para hindi malugi ang bumabagsak nilang kumpanya.
Dumating si Alex, ang anak ni Roberto sa unang asawa. Simple lang ang suot niya—isang puting polo at slacks.
“Pa, pinapunta niyo po ako?” tanong ni Alex.
“Oo,” sagot ni Roberto nang hindi tumitingin. “Kulang kami sa waiter. Tulungan mo ang mga katulong magsilbi mamaya. Wala kaming pambayad sa catering.”
Nasaktan si Alex. Akala niya kaya siya pinatawag ay para ipakilala sa bisita, iyon pala ay para gawing utusan. Pero dahil mahal niya ang ama, tumango na lang siya.
Si Donya Vina naman ay iritang-irita nang makita si Alex.
“Bakit nandito ‘yan?” asik ni Vina. “Ang pangit ng suot! Nakakasira sa aesthetic ng party ko! Hoy Alex, doon ka sa kusina! Huwag kang lalabas hangga’t hindi tinatawag!”
Sumunod si Alex. Naging tagahugas siya ng plato at taga-abot ng wine habang nagdaratingan ang mga sosyal na bisita.
ANG PAGBUHOS NG TUBIG
Habang nagse-serve ng appetizers, hindi sinasadyang nasagi ni Alex ang isang mamahaling Flower Vase sa mesa dahil tinulak siya ng anak ni Vina na si Bea.
Muntik nang matumba ang vase, pero nasalo ito ni Alex. Kaso, natapon ang konting tubig sa mantel.
Nakita ito ni Donya Vina.
Sa harap ng mga bisita, sumugod si Vina kay Alex.
“TANGA!” sigaw ni Vina.
Kinuha ni Vina ang isang pitsel ng Ice Water sa mesa at…
SPLASH!
Isinaboy niya ang malamig na tubig sa mukha at damit ni Alex.
Basang-basa si Alex. Tumulo ang tubig sa kanyang buhok, sa kanyang polo, hanggang sa kanyang sapatos. Nanginginig siya sa lamig at sa hiya.
Tumahimik ang buong sala. Ang mga bisita ay nagulat, pero ang iba ay nagtakip ng bibig para pigilin ang tawa.
“Vina! Ano ba?!” saway ni Roberto, pero mahina lang. Takot siya sa asawa.
“Anong ano ba?!” sigaw ni Vina. “Sinisira ng anak mo ang gabi ko! Ang tanga-tanga! Tatanga-tanga!”
“Tita… hindi ko po sinasadya…” paliwanag ni Alex habang pinupunasan ang mukha.
“Huwag mo akong ma-Tita-Tita!” duro ni Vina sa mukha ni Alex. “HINDI KA NAMIN PAMILYA! Sampid ka lang dito! Isa kang alila! Wala kang kwenta tulad ng nanay mo!”
“Kaya huwag kang umasta na parang anak ng may-ari! Doon ka sa likod! Layas!”
Tumulo ang luha ni Alex kasabay ng tubig na tumutulo sa damit niya. Tumingin siya sa kanyang ama, umaasang ipagtatanggol siya nito.
Pero yumuko lang si Roberto at uminom ng wine.
Aalis na sana si Alex. Hiyang-hiya. Durog na durog.
Pero biglang tumunog ang Doorbell.
DING-DONG.
ANG PAGDATING NG BILYONARYO
“Nandyan na siya!” panic ni Vina. “Nandyan na si Mr. Sato!”
“Ikaw!” turo ni Vina kay Alex. “Magtago ka sa kusina! Huwag na huwag kang magpapakita sa investor namin! Nakakahiya ‘yang itsura mong basang-basa!”
Nagmamadaling binuksan ni Roberto at Vina ang malaking pinto.
Pumasok si Mr. Kenji Sato. Isang Japanese billionaire na naka-suot ng napakamahal na suit. Kasama niya ang kanyang mga bodyguard at interpreter. Seryoso ang mukha nito at halatang istrikto.
“Mr. Sato! Welcome to our humble home!” bati ni Vina na biglang naging maamong tupa. “Please come in! We have prepared dinner!”
“Good evening, Mr. Sato,” yuko ni Roberto. “It is an honor.”
Hindi ngumiti si Mr. Sato. Tumingin lang siya sa paligid.
“I am here for business,” seryosong sabi ni Mr. Sato sa English. “I want to meet the Owner of the company I am investing in.”
“Yes, Sir! Ako po ‘yun!” sabi ni Roberto. “Ako po ang President ng Cortez Group.”
Umiling si Mr. Sato.
“No,” sabi ng Hapon. “Hindi ikaw. Ang kausap ko sa email. Ang tunay na utak ng kumpanya niyo. Ang taong nagpadala sa akin ng Business Proposal na nagustuhan ko.”
Naguluhan si Vina at Roberto. “Kami lang po ang may-ari…”
Biglang nahagip ng mata ni Mr. Sato ang isang tao sa gilid ng pasilyo papuntang kusina. Isang taong basang-basa ang damit at nakayuko.
Nanlaki ang mata ni Mr. Sato.
Iniwan niya sina Vina at Roberto. Mabilis siyang naglakad palapit sa taong iyon.
“Wait, Mr. Sato! Huwag po kayong lumapit dyan!” sigaw ni Vina. “Katulong lang po namin ‘yan! Basahan lang ‘yan! Excuse me, Alex! Umalis ka dyan!”
Pero hindi nakinig si Mr. Sato.
Sa harap ng lahat ng bisita, sa harap ng matapobreng madrasta at walang kwentang ama…
Yumuko nang 90-degrees (Bow) si Mr. Sato sa harap ni Alex.
ANG PAGKILALA
“Konnichiwa, Boss Alex-sama,” bati ni Mr. Sato na puno ng respeto.
Tumahimik ang buong bahay. Rinig mo ang pagbagsak ng panga ni Vina.
“B-Boss?” bulong ni Roberto.
Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Alex. Basang-basa pa rin siya, pero ngumiti siya kay Mr. Sato.
“Good evening, Kenji-san,” sagot ni Alex sa fluent Japanese. “Pasensya ka na, hindi kita masalubong nang maayos. Medyo… basa ako ngayon.”
Humarap si Mr. Sato kay Vina at Roberto nang may matinding galit.
“Anong ibig sabihin nito?!” sigaw ni Mr. Sato. “Bakit basang-basa ang Chairman ng Apex Global Solutions?! Bakit niyo ginaganito ang taong nagmamay-ari ng 60% ng kumpanya niyo?!”
“C-Chairman?!” halos himatayin si Vina. “S-Si Alex?! Eh tambay lang ‘yan!”
“Tambay?” tawa ni Alex.
Kumuha si Alex ng dry towel mula sa isang waiter at pinunasan ang mukha niya.
“Pa, Tita Vina,” sabi ni Alex. “Hindi niyo ba alam? Ang kumpanya niyo na Cortez Group… bangkarote na ‘yan dalawang taon na ang nakakaraan. Binili ko ang lahat ng utang niyo gamit ang sarili kong kumpanya, ang Apex Global, para hindi kayo pulutin sa kangkungan.”
“Kaya ako nandito ngayon,” dagdag ni Alex. “Hindi para maging waiter. Kundi para pirmahan sana ang partnership natin kay Mr. Sato para maisalba kayo.”
Namutla si Roberto. “Anak… ikaw ang sumasalo sa amin?”
“Oo, Pa. Dahil pamilya tayo. ‘Yun ang akala ko.”
Tinignan ni Alex si Vina.
“Pero sabi mo nga kanina, Tita Vina… Hindi ako pamilya. Alila lang ako.“
ANG HATOL
Humarap si Alex kay Mr. Sato.
“Kenji-san,” sabi ni Alex. “Cancel the deal.”
“As you wish, Boss,” sagot ni Mr. Sato.
“Alex! Huwag!” sigaw ni Roberto. “Malulugi kami! Mawawala ang bahay na ito!”
“Alex, anak!” biglang lumapit si Vina at akmang yayakapin si Alex kahit basa ito. “Nagbibiro lang naman si Tita kanina eh! Alam mo naman na love na love kita diba? Ikaw ang favorite ko!”
Umatras si Alex.
“Huwag mo akong hawakan,” malamig na utos ni Alex. “Baka mabasa ang mamahalin mong damit.”
“At isa pa,” dagdag ni Alex. “Dahil ako ang may-ari ng utang niyo… at dahil hindi naman ako pamilya… I want you to vacate this house in 24 hours. Kukunin ko na ang bahay na ito bilang bayad.”
“Saan kami titira?!” iyak ni Bea, ang anak ni Vina.
“Hindi ko alam,” sagot ni Alex. “Siguro pwede kayong magtrabaho bilang waiter? O kaya tagahugas ng plato? Tutal, sabi niyo, bagay naman sa akin ang trabahong ‘yun. Siguro bagay din sa inyo.”
Naglakad palabas si Alex kasama si Mr. Sato.
“Tara na, Kenji. I treat you to dinner. Sa lugar na walang tubig na lumilipad.”
Iniwan nila ang mansyon na puno ng iyak at pagsisisi. Si Vina ay napaupo sa sahig, basag ang pangarap, habang ang tubig na itinapon niya kay Alex ay tila naging baha na lumunod sa buong buhay nila.
WAKAS
