SINABI NG MGA DOKTOR NA 3 BUWAN NA LANG ANG BUHAY NG ANAK NG BILYONARYO — PERO MAY NATUKLASAN ANG BAGONG KATULONG NA HINDI NAKITA NG MGA ESPESYALISTA
Si Don Alfonso ay isang business tycoon na kayang bilhin ang lahat ng gusto niya. Ngunit walang halaga ang yaman niya ngayon dahil ang kanyang kaisa-isang anak na si Bea, 10 taong gulang, ay unti-unting namamatay.
Sa loob ng anim na buwan, nanghina si Bea. Namayat, laging nagsusuka, nalalagas ang buhok, at nangingitim ang balat.
Dinala na siya sa America, Singapore, at Europe. Ang diagnosis ng mga pinakamagagaling na doktor: Unknown Autoimmune Disease. Sabi nila, inaatake ng katawan ni Bea ang sarili nito.
“Don Alfonso,” sabi ng Head Doctor. “Ginawa na namin ang lahat. Hinihintay na lang nating bumigay ang katawan niya. I’m sorry, pero siguro ay may tatlong buwan na lang siya.”
Wasak ang puso ni Alfonso. Ang tanging nag-aalaga kay Bea ay ang kanyang pangalawang asawa (stepmother ni Bea) na si Miranda.
“Huwag kang mag-alala, Alfonso,” iyak ni Miranda. “Aalagaan ko si Bea hanggang sa huling hininga niya. Ako na ang maghahanda ng lahat ng pagkain at gamot niya para sigurado tayong malinis.”
Dahil dito, tiwalang-tiwala si Alfonso kay Miranda.
Nag-hire sila ng bagong katulong para sa general cleaning ng kwarto ni Bea, dahil ayaw na itong ipagalaw ni Miranda sa iba. Ang nakuha ay si Yaya Perla.
Si Yaya Perla ay galing sa liblib na probinsya sa Samar. Wala siyang pinag-aralan, pero lumaki siya sa piling ng kanyang lola na isang albularyo (herbalist).
Sa unang araw ni Perla, pumasok siya sa kwarto ni Bea. Napansin niya agad ang amoy.
Amoy gamot, amoy aircon… pero may isang amoy na kakaiba. Matamis na amoy, parang almond o mapait na mani.
Nakita niya si Miranda na pinapainom si Bea ng “Special Herbal Tea” na galing daw sa isang Chinese Doctor.
“Inumin mo ito, anak. Pampalakas ito,” malambing na sabi ni Miranda.
Pagka-inom ni Bea, nagsuka ito agad.
“Okay lang ‘yan, ilalabas mo lang ang toxins,” sabi ni Miranda habang pinupunasan ang bata.
Nang lumabas si Miranda para kumuha ng tuwalya, lumapit si Yaya Perla para linisin ang suka sa sahig.
Habang pinupunasan niya ito, napansin niya ang isang langgam.
Ang langgam ay lumapit sa patak ng tsaa na natapon sa mesa. Ininom ng langgam ang tsaa.
Ilang segundo lang, nangisay ang langgam at namatay.
Kinabahan si Perla.
Tinitigan niya ang tasa ng tsaa. Inamoy niya ito ulit.
Ang amoy na ‘to… isip ni Perla. Naamoy ko na ito sa probinsya. Ito ang amoy ng kamoteng kahoy na hindi nahugasan nang maayos… o kaya ay buto ng mansanas na dinurog.
Ito ang amoy ng Cyanide.
At napansin ni Perla ang isang bagay sa gilid ng kwarto. May isang magandang Flower Vase doon na laging sariwa ang bulaklak. Ang bulaklak ay Oleander.
Alam ni Perla na ang Oleander ay napakalason. Isang dahon lang nito ay kayang pumatay ng bata.
Bumalik si Miranda sa kwarto. “Oh, tulala ka dyan? Linisin mo na ‘yan!”
“Opo, Ma’am,” sagot ni Perla, pero itinago niya ang tissue na may bahid ng tsaa at suka sa bulsa niya.
Kinagabihan, hinarang ni Perla si Don Alfonso sa hallway.
“Sir, pwede po ba kayong makausap? Importante lang po,” bulong ni Perla.
“Busy ako, Perla. Tungkol saan?”
“Sir… sa tingin ko po, hindi sakit ang pumapatay kay Ma’am Bea. Nilalason po siya.“
Nagalit si Alfonso. “Ano?! Baliw ka ba?! Sinong gagawa nun?!”
“Sir, sumama kayo sa akin sa kusina. Ngayon din po.”
Dahil sa seryosong mukha ng katulong, sumunod si Alfonso.
Kumuha si Perla ng isang piraso ng karne ng manok. Piniga niya ang tissue na tinago niya kanina (na may sipsip na tsaa) sa ibabaw ng karne.
Tinawag ni Perla ang aso sa labas (isang askal na pagala-gala).
“Panoorin niyo po, Sir.”
Kinain ng aso ang karne. Wala pang dalawang minuto, bumula ang bibig ng aso, nangisay, at namatay.
Nanlaki ang mata ni Don Alfonso. Napahawak siya sa pader.
“Ang tsaa…” bulong ni Alfonso. “Si Miranda ang gumagawa ng tsaa…”
“Opo Sir,” sabi ni Perla. “At napansin ko po, dinudurog niya ang buto ng prutas at hinahalo sa Oleander extract. Dahan-dahan po nitong pinapatay ang organs ni Ma’am Bea kaya hindi makita ng doktor sa ordinaryong blood test kasi akala nila liver failure lang.”
Bumalik si Alfonso sa kwarto ni Bea. Naabutan niya si Miranda na hinahanda na naman ang tsaa.
“Honey, painumin na natin siya,” ngiti ni Miranda.
Kinuha ni Alfonso ang tasa.
“Miranda,” seryosong sabi ni Alfonso. “Ikaw muna ang uminom.”
Natigilan si Miranda. Nawala ang ngiti niya. “H-Ha? Bakit ako? Mahal ‘yan! Para kay Bea ‘yan!”
“Sabi mo vitamins ‘to diba? Edi masama bang uminom ako? O ikaw?”
Inilapit ni Alfonso ang tasa sa bibig ni Miranda.
“Inumin mo! O ipapainom ko sa’yo nang pilit!” sigaw ni Alfonso.
Namutla si Miranda. Nanginig ang kamay niya at tinabig ang tasa.
CRASH!
Nabasag ang tasa sa sahig.
“Baliw ka na Alfonso!” sigaw ni Miranda, akmang tatakbo palabas.
Pero hinarang siya ng mga Bodyguard na tinawag ni Perla.
“Tumawag ng Pulis!” utos ni Alfonso. “Ipa-autopsy ang aso sa labas at ipasuri ang laman ng mga ‘herbal medicine’ na tinatago ng babaeng ‘yan!”
Natagpuan ng mga imbestigador ang Arsenic at Oleander extract sa mga gamit ni Miranda. Ginagawa niya ito para mamatay si Bea at siya ang magmana ng lahat ng yaman ni Alfonso.
Dinala agad si Bea sa ospital at binigyan ng Antidote at tamang gamutan para sa Heavy Metal Poisoning.
Dahil naagapan (salamat sa obserbasyon ni Perla), unti-unting naka-recover si Bea.
Makalipas ang tatlong buwan, ang batang sinabing mamamatay na… ay naglalakad na sa garden, malusog at masaya.
Si Yaya Perla? Hindi na siya katulong.
Siya ay ginawang Mayordoma ng mansyon at binigyan ng malaking pabuya ni Don Alfonso. Napatunayan nila na minsan, ang solusyon ay hindi nasa mahal na ospital, kundi nasa simpleng malasakit at matalas na pakiramdam ng isang taong nagmamahal nang totoo.
