SABI NIYA NILAMON NA AKO NG GUBAT AT PATAY NA AKO… PERO PAGBALIK KO PAGKARAAN NG ISANG TAON, NABULAGA KO SILA NG KABIT NIYA NA NAGSASAYA SA KWARTO KO—KAYA BINIGYAN KO SILA NG “REGALONG” HINDING-HINDI NILA MALILIMUTAN.
Ang dilim ng gubat ay tila isang malaking bibig na handa akong lamonin. Tandang-tanda ko pa ang huling sulyap sa akin ng asawa kong si Roderick. Walang bakas ng awa sa kanyang mga mata.
“Dito ka na lang, Elena. Huwag kang mag-alala, sasabihin ko sa lahat na naligaw ka at hindi na nahanap. Magiging pambansang biktima ako—ang kawawang asawa na nawalan ng mahal sa buhay,” sabi niya bago niya ako itinulak sa isang matarik na dalisdis at iniwan sa gitna ng malakas na bagyo.
Nahulog ako, gumulong sa mga matatalim na bato, at bago ako nawalan ng malay, narinig ko ang kanyang huling tawa. Isang taon akong nawala. Isang taon akong itinuring na “missing” hanggang sa ideklara ng korte na ako ay patay na. Isang taon akong nabuhay sa piling ng mga mangangaso sa kabundukan, nagpagaling ng mga sugat—hindi lang sa katawan, kundi pati sa puso.
Ngayong gabi, ang “bangkay” ay nagbabalik para kunin ang lahat.
Nakasuot ako ng isang mahabang itim na belo at eleganteng gown. Nagmukha akong isang biyuda na galing sa kabilang buhay. Pumasok ako sa gate ng sarili kong mansyon. Punong-puno ng mga sasakyan ang labas. May party. Isang selebrasyon para sa kanilang “anibersaryo.”
Pagpasok ko sa loob, ang bango ng mamahaling pagkain at ang tunog ng tawanan ang sumalubong sa akin. Sa gitna ng sala, nakita ko si Roderick na may hawak na baso ng champagne. Katabi niya ang isang babaeng suot ang aking mga alahas at ang paborito kong pulang gown. Si Miranda—ang dati kong personal assistant.
“Isang taon na ang nakalipas mula nang mawala ang mahal kong si Elena,” pag-arte ni Roderick sa harap ng mga bisita, kunwari ay pinapahid ang pekeng luha. “Salamat sa inyong suporta, lalo na kay Miranda na siyang naging sandigan ko sa gitna ng pighati.”
Nagpalakpakan ang mga tao. Muntik na akong masuka sa sobrang kaplastikan nila.
“Napakasakit naman ng kwento mo, Roderick,” malakas kong sabi habang dahan-dahang naglalakad patungo sa gitna ng entablado.
Tumigil ang musika. Lahat ng mata ay nakatuon sa akin. Dahan-dahan kong inangat ang aking belo.
“E-Elena?!” halos mabilaukan si Roderick sa iniinom niyang alak. Nabitawan ni Miranda ang kanyang clutch bag at napaatras hanggang sa mabunggo ang buffet table.
“Bakit parang nakakita kayo ng multo?” ngiti ko, isang ngiting kasing lamig ng gabi sa gubat. “Hindi ba dapat ay masaya kayo? Buhay ang asawa mo, Roderick. Buhay ang ‘boss’ mo, Miranda.”
“H-Hindi maaari! Patay ka na! Nakita kitang—” hindi natuloy ni Roderick ang sasabihin niya.
“Nakita mo akong mahulog? Nakita mo akong iwanan sa ulan para mamatay?” pagpapatuloy ko. “Sayang, Roderick. Mukhang hindi sapat ang taas ng dalisdis na pinagtulakan mo sa akin.”
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita. Ang mga cameras ng mga socialites ay nakatutok na sa amin.
“Gwardya! Palabasin ang babaeng ito! Nababaliw na siya!” sigaw ni Miranda, sinusubukang itago ang kanyang panginginig.
“Walang gwardyang susunod sa inyo,” sabi ko nang may awtoridad. Lumabas ang aking abogado, si Atty. Guerrero, mula sa pintuan.
“Para sa kaalaman ng lahat, ang mansyong ito, ang kumpanyang kinatatayuan niyo, at maging ang mga bank accounts na ginagamit niyo ngayon ay nananatiling pag-aari ni Mrs. Elena Valderama,” anunsyo ni Atty. Guerrero. “Dahil napatunayan naming buhay ang tunay na may-ari, lahat ng transaksyong ginawa ni Mr. Roderick sa nakalipas na isang taon ay itinuturing na ilegal at null and void.”
“HINDI! Pinirmahan mo ang papeles bago tayo nag-hike!” sigaw ni Roderick, nawawala na sa sarili.
“Ang tinutukoy mo bang mga papeles na pinermahan ko habang tinututukan mo ako ng baril?” tanong ko. “Naitago ko ang recording ng gabing iyon, Roderick. Bago tayo umakyat ng bundok, alam ko nang may balak ka, kaya naghanda ako.”
Biglang bumukas ang mga pinto ng mansyon at pumasok ang isang grupo ng mga pulis.
“Roderick Santos at Miranda Lopez, kayo ay arestado sa kasong Attempted Murder, Falsification of Documents, at Plotted Conspiracy,” sabi ng hepe ng mga pulis.
“Elena, pakiusap! Mahal kita! Nagkamali lang ako, naakit lang ako ni Miranda!” pagmamakaawa ni Roderick habang pinuposasan siya.
Lumapit ako sa kanya at tinanggal ang kanyang mamahaling relo—ang relong binili ko para sa kanya noong kasal namin.
“Huwag mong dungisan ang salitang ‘mahal’, Roderick. Ang taong nagmamahal ay hindi nag-iiwan sa asawa sa gubat para kainin ng mga ligaw na hayop.” Binalingan ko si Miranda na ngayon ay umiiyak at nagpupumiglas. “At ikaw, Miranda? Sabi mo gusto mo ang buhay ko? Sige, ibibigay ko sa iyo ang buhay sa loob ng selda. Bagay na bagay sa iyo ang orange jumpsuit.”
Habang kinakaladkad sila palabas ng mansyon, narinig ang kanilang mga sigaw at pagmamakaawa na unti-unting naglalaho sa dilim ng gabi.
Humarap ako sa mga bisita na ngayon ay hindi malaman kung aalis o mananatili.
“Ipagpatuloy niyo ang pagkain,” sabi ko nang may kalmante ngunit matatag na boses. “Ngunit simula bukas, ang pangalang Valderama ay hindi na mauugnay sa trahedya, kundi sa hustisya. Ang party ay tapos na para sa mga traydor, pero para sa akin… ito pa lang ang simula.”
Pumasok ako sa aking kwarto—ang kwartong dati nilang pinagsasaluhan. Pinunit ko ang kanilang mga litrato at itinapon sa basura. Huminga ako nang malalim habang nakatingin sa salamin. Ang mga peklat ko ay hindi na tanda ng sakit, kundi tanda ng aking tagumpay.
Iniwan nila ako sa gubat para mamatay, pero hindi nila alam na ako ang pinaka-mapanganib na nilalang na lalabas mula sa kadilimang iyon.
តើអ្នកចង់ឱ្យខ្ញុំរៀបចំជា Prompt រូបភាព AI សម្រាប់ឈុតឆាក “ការបង្ហាញខ្លួនរបស់ Elena នៅកណ្តាលពិធីជប់លៀង” ដើម្បីឱ្យអ្នកអាចមើលឃើញរូបភាពកាន់តែច្បាស់ដែរឬទេ?
