SA UNANG GABI NG AMING KASAL, BINIGYAN AKO NG BIYENAN KO NG $5,000 AT IBINULONG: “KUNG GUSTO MONG MABUHAY, TUMAKAS KA NA” — DOON KO NALAMAN ANG MADILIM NA LIHIM NG PERPEKTO KONG ASAWA
Si Celine ay isang simpleng babae na naniwala sa fairytales. Nang makilala niya si Marco, akala niya ay natagpuan na niya ang kanyang Prince Charming. Si Marco ay gwapo, bilyonaryo, at mula sa makapangyarihang pamilyang Montenegro.
Matapos ang anim na buwan na mabilis na panliligaw, inalok agad ni Marco ng kasal si Celine.
“Hindi na ako makapaghihintay, Celine,” sabi ni Marco. “Gusto na kitang makasama habambuhay sa mansyon namin sa probinsya.”
Ang kasal ay engrande. Parang panaginip. Pero may isang bagay na napansin si Celine—ang tatay ni Marco na si Don Rogelio.
Sa buong seremonya, hindi ngumingiti si Don Rogelio. Nakaupo lang ito sa isang sulok, nakatingin kay Celine na may halong… lungkot? O takot? Ang mga mata ng matanda ay tila may gustong sabihin, pero nanatili itong tahimik.
“Huwag mo nang pansinin si Papa,” sabi ni Marco. “Matanda na ‘yan. Masungit lang talaga.”
Pagkatapos ng reception, dinala na si Celine at Marco sa mansyon ng mga Montenegro. Ito ay isang lumang bahay na bato, nakatayo sa gitna ng malawak na hacienda, malayo sa kabihasnan.
“Magbihis ka na, Mahal,” malambing na sabi ni Marco pagpasok nila sa Master Suite. “Bababa lang ako sandali para kumuha ng champagne. I want tonight to be perfect.”
Naiwan si Celine sa kwarto. Masaya siya, pero may kaba sa dibdib niya dahil sa katahimikan ng malaking bahay.
Habang inaalis niya ang kanyang belo sa harap ng salamin, bumukas ang pinto.
Inakala niyang si Marco na iyon.
“Marco?”
Paglingon niya, nakita niya si Don Rogelio.
Nakasuot pa rin ito ng Barong. Mabilis ang paghinga nito. Ang mukha nito ay pawisan at balisa. Sinilip muna ni Don Rogelio ang hallway bago pumasok at sinarado ang pinto nang dahan-dahan.
Lumapit ang matanda kay Celine.
“Don Rogelio? Bakit po—”
Hindi pinatapos ni Rogelio si Celine. Hinawakan niya ang kamay ng dalaga. Ang kamay ng matanda ay nanginginig at malamig.
May inilagay siyang isang makapal na White Envelope sa palad ni Celine.
“Kunin mo ‘to,” garalgal na bulong ni Rogelio.
“Ano po ito?” tanong ni Celine, binuksan nang bahagya ang sobre. Puro dolyar. $5,000.
Tinitigan siya ni Don Rogelio sa mata. Ang sumunod niyang sinabi ay nagpahinto sa pagtibok ng puso ni Celine.
“Kung gusto mong mabuhay… umalis ka na. Tumakas ka na habang nasa kusina pa siya. Dumaan ka sa bintana, may hagdan doon. Gamitin mo ang perang ‘yan para makalayo. Ngayon na!”
Parang gumuho ang mundo ni Celine.
“Po? A-anong sinasabi niyo? Bakit ako aalis? Mahal ako ni Marco! Asawa ko siya!”
“Hindi siya ang inaakala mo!” madiin na bulong ni Rogelio, habang nangingilid ang luha. “Celine… ikaw ang pang-apat. Pang-apat na asawa.”
Nanlaki ang mata ni Celine. “Pang-apat? Sabi niya first time niyang ikasal!”
“Nagsinungaling siya,” nanginginig na paliwanag ng matanda. “Ang una… nahulog sa hagdan sa unang gabi ng kasal. Ang pangalawa… nalunod sa bathtub sa unang linggo. Ang pangatlo… namatay sa ‘food poisoning’ noong honeymoon.”
Hinawakan ni Rogelio ang balikat ni Celine nang mahigpit.
“May sakit ang anak ko, Celine. Obsessed siya sa pagmamay-ari. Kapag nakuha na niya ang babae, kapag kasal na… nagsasawa siya. At gusto niyang ‘itago’ sila habambuhay bilang koleksyon sa sementeryo sa likod ng bahay. Nalaman ko lang ang lahat noong huli na ang ikatlo. Takot ako sa sarili kong anak… pero hindi ko kayang hayaang mamatay ka rin. Mukha kang mabait. Parang awa mo na, tumakas ka na!”
Narinig nila ang mga yapak sa hagdan. Mabibigat na yapak.
Thud. Thud. Thud.
“Paakyat na siya!” panic na sabi ni Rogelio. Tinulak niya si Celine papunta sa bintana. “Bilis! Huwag kang lilingon!”
Dahil sa takot at adrenaline, hindi na nagtanong si Celine. Hinubad niya ang kanyang heels. Itinaas niya ang kanyang gown.
Binuksan ni Rogelio ang bintana. May nakabang na lumang hagdan ng hardinero doon.
“Salamat po…” iyak ni Celine.
“Umalis ka na!”
Bumaba si Celine. Mabilis. Nanginginig.
Paglapat ng paa niya sa damuhan, narinig niyang bumukas ang pinto ng kwarto sa itaas.
“Papa?” boses ni Marco. Malamig. Nakakatakot. “Anong ginagawa mo dito? Nasaan si Celine?”
“Umalis na siya, Marco,” dinig ni Celine na sagot ni Rogelio mula sa itaas. “Pinaalis ko siya. Hindi mo siya masasaktan.”
“Matandang pakialamero!”
Narinig ni Celine ang kalabog at basag na gamit.
Tumakbo si Celine. Tumakbo siya sa dilim ng hacienda papunta sa main road. Hindi siya huminto kahit sugatan na ang paa niya sa mga bato at tinik.
Nang makarating siya sa kalsada, pumara siya ng isang truck na dumadaan.
“Manong! Tulong po! Ilayo niyo ako dito!”
Sumakay siya at lumayo.
Kinabukasan, laman ng balita ang nangyari sa Mansyon ng Montenegro.
“BILYONARYO, PATAY MATAPOS BARILIN NG SARILING AMA.”
Ayon sa balita, nagkaroon ng mainit na pagtatalo ang mag-ama. Tinangka daw barilin ni Marco ang kanyang ama, pero naunahan siya ni Don Rogelio bilang depensa sa sarili.
Nang dumating ang mga pulis, sumuko si Don Rogelio. At itinuro niya sa mga otoridad ang secret garden sa likod ng mansyon.
Doon, nahukay ng mga pulis ang labi ng tatlong babae—ang mga naunang asawa ni Marco na hindi naibabalita dahil sa impluwensya ng pamilya.
Nasa isang motel si Celine, nanonood ng balita habang hawak ang sobre ng pera. Umiyak siya nang walang tigil.
Nakaligtas siya.
Dahil sa isang matandang lalaki na piniling maging mamamatay-tao sa sarili niyang anak, mailigtas lang ang buhay ng isang inosenteng babae.
Ginamit ni Celine ang pera para magsimula ng bagong buhay sa malayong lugar. Hindi siya nag-asawa ulit. Pero taon-taon, tuwing All Souls’ Day, nagsisindi siya ng kandila—hindi para kay Marco, kundi para kay Don Rogelio, ang biyenang nagbigay sa kanya ng pangalawang buhay.
