SA LIKOD NG GABI: ANG GABI NA SINUNDAN KO ANG AKING ASAWA AT NAWASAK ANG LAHAT
“Araw-araw siyang nag-aaya ng anak naming maglakad-lakad tuwing gabi. Akala ko’y bonding lang nilang mag-ama. Hanggang sa isang gabi, sinundan ko sila… at doon ko nakita ang hindi ko kailanman inaasahan.”
Panimula: Isang Tahimik na Gabi
Ako si Marissa, 32-anyos, isang simpleng maybahay na naninirahan sa isang gated subdivision sa Pampanga. May asawa akong si Jerome, 36-anyos, isang software developer na nagwo-work from home simula noong pandemya. May isa kaming anak—si Calix, 5 taong gulang, masayahin, malapit sa ama niya.
Tatlong taon nang routine ng mag-ama ang paglalakad tuwing gabi. Bandang 7:30, pagkatapos naming maghapunan, isinasakay ni Jerome si Calix sa stroller at naglalakad-lakad sila sa buong subdivision. Minsan, umaabot ng halos isang oras. Hindi ako nagduda. Gabi-gabi, babalik silang mag-ama, may ngiti, may bagong kwento—sabi ni Jerome, “Gusto ko lang magpahangin kasama si Calix. Pangalis stress.”
Hanggang sa isang gabi—isang ordinaryong gabi lang sana—ay may nag-iba.
Udyok ng Pagdududa
Habang naghuhugas ako ng pinggan, narinig ko si Jerome:
“Baby, let’s go? Gabi na. Let’s walk.”
Mabilis niyang kinuha ang stroller, binihisan si Calix, at nagpaalam.
“Love, aalis muna kami. Tulog mo na ‘yan mamaya pagbalik namin.”
Ngumiti ako, tumango. Pero may kakaiba akong naramdaman. Hindi ko alam kung bakit, pero tila may bumubulong sa akin: “Sumunod ka.”
Pagkaraan ng sampung minuto, nagsuot ako ng jacket, naglagay ng tsinelas, at lumabas ng gate. Tahimik ang paligid. Maliwanag ang buwan. Tahimik ang simoy ng hangin. Tahimik… pero mabigat.
Ang Pagsunod
Tahimik akong naglakad, tinutunton ang direksyon ng stroller ni Jerome. Paikot-ikot ako sa mga kalye, pinapatay ko ang flashlight ng cellphone ko. Sa bandang likod ng clubhouse, may narinig akong boses—boses ni Jerome.
Dahan-dahan akong sumilip mula sa likod ng puno. Doon, nakita ko ang eksena na tila sumira sa buong mundo ko.
Ang Lihim sa Gabi
Nakaupo sa bench si Jerome. Sa tabi niya ay isang babae—maputi, naka-hoodie, may hawak na baso ng milk tea. Si Calix ay nakaupo sa stroller, nakaharap sa kanila pero tulog na.
At si Jerome… hawak ang kamay ng babae.
Hindi ko agad kinaya. Nanginginig ako. Gusto kong sumugod. Gusto kong sigawan siya. Gusto kong saktan. Pero natigilan ako nang marinig ko ang mga sumunod na linya.
“Alam mong hindi ko ito pwedeng ituloy,” sabi ni Jerome.
“Pero bakit parang ikaw pa rin ang hinahanap-hanap ko gabi-gabi?”
Napakagat-labi ang babae. Tumulo ang luha nito.
“Jerome, anong ginagawa natin? May anak ka na.”
“Alam ko. At mahal ko si Marissa… pero ikaw—hindi ko rin kayang bitawan.”
Pagguho ng Mundo
Parang umikot ang paligid ko. Ang mga salitang iyon ay tila punyal na itinarak sa dibdib ko.
“Hindi niya kayang bitawan.”
Napaluhod ako sa damuhan, mahigpit na tinatakpan ang bibig ko para hindi ako mapasigaw. Ang asawang inakala kong tapat, ang gabing inakala kong para sa bonding nilang mag-ama—lahat pala ay bahagi ng kasinungalingan.
At si Calix? Ginamit na pangtakip. Isinama sa tuwing makikipagkita sa babaeng hindi ko kilala.
Ang Pagharap
Hindi ko alam kung paano ako nakabalik ng bahay. Nanginginig ako habang isinasarado ang pinto. Pinilit kong maging normal. Pag-uwi nila, sinalubong ko sila ng ngiti.
“Kamusta ang lakad?” tanong ko.
“Masaya. Nakahiga si Calix sa stroller habang umiikot kami. Gusto mo sumama next time?”
Tumango ako. Ngiti. Luha sa loob.
Sa loob ng dalawang linggo, inulit ko ang pagsunod. Iba-iba ang gabi. Iba-iba ang tagpuan. Pero iisa ang babae. Iisa ang kasinungalingan.
Ang Paghaharap
Isang gabi, habang naglalakad si Jerome papalayo kasama si Calix, tinext ko siya:
“Punta tayo bukas sa simbahan. Gusto ko tayong mag-family confession. Kasama si Calix.”
Hindi siya agad sumagot. Ilang minuto ang lumipas bago may reply:
“Sure, love. Okay lang ba 9am?”
Ang Pagputok ng Lahat
Kinabukasan, hindi sa simbahan ako nagpunta. Sa opisina ng lawyer. Bitbit ko ang mga larawan, screenshot ng text, video mula sa dashcam ng kapitbahay. Kumpirmado ang pagtataksil.
Pag-uwi ko, tahimik si Jerome. Pero bago ako pumasok ng bahay, inabot ko sa kanya ang envelope.
“Anong ‘to?”
“Katotohanan. Basahin mo.”
Bumagsak ang lahat ng kulay sa mukha niya. Nanginginig ang kamay niya habang binubuksan ang folder.
Walang sigawan. Walang suntukan. Pero ang sakit… mas malalim sa kahit anong sugat.
“Anong plano mo?” mahina niyang tanong.
“Ayusin natin ‘to… pero hindi na gaya ng dati. Sa ngayon, kailangan mong lumayo muna. Para kay Calix, hindi ako magsasalita ng masama. Pero hindi ko pwedeng palampasin ‘to. Hindi lang ako ang niloko mo—pati ang anak natin.”
Paglipas ng Panahon
Lumipas ang ilang buwan. Wala si Jerome sa bahay. Pinayagan ko siyang bumisita kay Calix tuwing weekend. Tahimik akong lumaban. Tinuloy ko ang therapy, binuksan ko ang sarili ko sa mga kaibigan, at unti-unti—natuto akong tumayo mag-isa.
Hindi ako ang tipong magwawasak ng pamilya. Pero hindi rin ako ang tipong mananahimik habang nilalapastangan ang tiwala ko.
Panghuling Mensahe
“Hindi mo kailangang sumigaw para marinig. Hindi mo kailangang manakit para gumanti. Minsan, ang paglayo at pagtahimik ang pinakamalakas na hakbang ng isang babaeng minsang minahal, pero hindi pinahalagahan.”
