SA LAMAY NG KAMBAL KONG ANAK, BUMULONG ANG BIYENAN KO: “BUTI NGA NAMATAY SILA PARA MAKA-ASAWA NG IBA ANG ANAK KO” — PERO ANG SUMUNOD NA NANGYARI AY NAGPAKULONG SA KANYA!
Umuulan nang malakas sa sementeryo. Pero mas malakas ang buhos ng luha ko habang nakatingin sa dalawang maliliit na kabaong sa harap ko. Ang aking kambal na sina Lucas at Liam, limang taong gulang pa lamang, ay pumanaw na dahil sa sinabing “food poisoning.”
Nakatayo ako, nanghihina, at halos matumba sa sakit. Nasa tabi ko ang asawa kong si Marco na tulala rin sa lungkot.
Sa gitna ng katahimikan, lumapit ang kanyang ina—si Donya Stella. Naka-itim siya, pero puno ng alahas at naka-shades pa. Wala man lang bakas ng lungkot sa kanyang mukha.
Lumapit siya sa akin para kunwaring yumakap. Pero nang ilapit niya ang bibig niya sa tenga ko, gumuho ang mundo ko.
“Huwag ka nang umiyak,” bulong ni Donya Stella na may halong diin. “Pasalamat ka nga nawala na ang mga pabigat. Ngayon, malaya na ang anak ko. Pwede na siyang mag-asawa ng babaeng mayaman at kauri namin, hindi hampaslupa tulad mo. Buti nga namatay sila.”
Parang sinaksak ang puso ko. Paano niya nagagawang sabihin iyon sa harap ng bangkay ng sarili niyang mga apo?
Nanghina ang tuhod ko. Napaluhod ako sa harap ng mga kabaong. Hinawakan ko ang laylayan ng damit niya.
“Ma’am… parang awa niyo na…” humahagulgol kong pakiusap. “Kahit ngayon lang… Kahit ngayong araw lang po… Respetuhin naman natin ang mga anak ko. Apo niyo naman po sila.”
Tumingin sa amin ang mga bisita. Akala nila ay nagko-comfort lang ang biyenan ko.
Ngumisi si Donya Stella at tinabig ang kamay ko. “Respeto? Ang respeto ay para sa mga taong may kwenta. Ang mga anak mo? Wala silang kwenta. Mabuti na lang at natapos na ang problema ko.”
Akmang tatayo na sana si Donya Stella para umalis nang biglang bumukas nang malakas ang pinto ng chapel.
“WALANG AALIS!” sigaw ng isang lalaki.
Pumasok ang Chief of Police kasama ang limang unipormadong pulis. At sa likod nila… ang dating yaya ng kambal na si Yaya Mel.
Nagulat ang lahat. Lumapit si Marco. “Chief? Anong nangyayari dito? Libing ng mga anak ko ngayon.”
“Pasensya na Sir Marco,” sabi ng Pulis. “Pero kailangan naming itigil ang libing para sa ebidensya. At kailangan naming arestuhin ang pumatay sa mga anak niyo.”
“Pumatay?!” sigaw ko. “Akala ko ba food poisoning?”
Lumapit si Yaya Mel, umiiyak at nanginginig. Tinuro niya si Donya Stella.
“Siya po! Si Donya Stella po!” sigaw ni Yaya Mel. “Nakita ko po siya! Nilagyan niya ng lason ang gatas ng kambal noong gabing iyon! Sinabi niya sa akin na kapag nagsalita ako, papatayin niya rin ang pamilya ko sa probinsya! Pero hindi ko na po kaya ang konsensya ko!”
Nanlaki ang mata ng lahat. Napatingin si Marco sa kanyang ina.
“Mama… totoo ba?” tanong ni Marco.
“Sinungaling yan!” sigaw ni Donya Stella, pero halata ang takot sa mukha niya. “Bakit ako maniniwala sa katulong na yan?! Marco, anak, maniwala ka sa akin!”
“May CCTV footage kami, Mrs. Gozon,” sabi ng Pulis sabay labas ng tablet. “Nakuha namin ang hidden camera sa kusina na akala niyo ay sira na. Kitang-kita dito ang paglalagay niyo ng powder sa gatas ng mga bata.”
Pinanood ni Marco ang video. Kitang-kita ang kanyang ina na may nilalagay sa baso habang natutulog ang yaya.
Binitawan ni Marco ang tablet. Humarap siya sa ina niya na may luha at galit.
“Mga apo mo ‘yun, Ma! Dugo at laman ko! Bakit?!” sigaw ni Marco na dumagundong sa sementeryo.
“Dahil sinisira nila ang buhay mo!” katwiran ni Donya Stella. “Dahil sa babaeng yan at sa mga anak niya, hindi ka makapag-focus sa kumpanya! Ginawa ko lang ang nararapat para sa future mo!”
PAK!
Isang malakas na sampal ang ibinigay ko kay Donya Stella. Sa sobrang lakas, natumba siya sa sahig.
“Hayop ka!” sigaw ko habang pilit akong inaawat ng mga pulis. “Ikaw ang walang kwenta! Ikaw ang dapat mamatay!”
Pinusan ni Donya Stella ang dugo sa labi niya. “Wala kayong ebidensya—”
“Positibo ang autopsy,” putol ng Pulis. “Arsenic poisoning. Mrs. Stella Gozon, you are under arrest for Double Parricide.”
Pinusan ni Marco ang luha niya at tumalikod sa ina. “Dalhin niyo na siya. Ayaw ko na siyang makita kahit kailan. Wala akong inang mamatay-tao.”
“Marco! Marco! Anak!” sigaw ni Donya Stella habang pinoposasan siya at kinakaladkad palabas ng chapel.
Naiwan kami ni Marco sa harap ng kabaong ng kambal. Niyakap niya ako nang mahigpit.
“Patawarin mo ako, Mahal,” iyak ni Marco. “Patawarin niyo ako, mga anak.”
Masakit man ang mawalan ng anak, gumaan ang pakiramdam ko dahil alam kong nabigyan sila ng hustisya. Ang araw na akala ni Donya Stella ay araw ng kanyang tagumpay, ay naging araw ng kanyang pagbagsak. At sa kulungan na siya mabubulok habang buhay.
WAKAS.
