SA KASAL KO, HINIYA NILA ANG NANAY KO — HINDI NIYO AAKALAIN ANG GINAWA KO MATAPOS ‘YON!
Si Jake ay isang successful Architect. Galing siya sa hirap, anak ng isang labandera na si Nanay Lita. Dahil sa pagsisikap at sakripisyo ng kanyang ina, nakapagtapos siya at yumaman.
Ngayon ang araw ng kasal niya kay Celine, ang anak ng isang mayamang pamilya na nagmamay-ari ng mga hotel. Mahal ni Jake si Celine, kahit na medyo matapobre ang pamilya nito.
Sa Grand Ballroom ng hotel, nagaganap ang reception. Lahat ay naka-gown at tuxedo. Si Nanay Lita ay nakasuot ng isang simpleng bestida na tinahi pa niya gamit ang lumang tela. Kahit luma, malinis ito at plantsado.
Habang kumakain, aksidenteng nasagi ni Nanay Lita ang baso ng wine. Natapon ito sa mamahaling gown ng Mommy ni Celine, si Donya Barb.
“Oh my God!” sigaw ni Donya Barb. “Ang tanga naman! Tignan mo ang ginawa mo sa gown ko! Mahal ito! Hindi tulad ng basahan na suot mo!”
Natahimik ang lahat.
“Sorry po, Balae… Hindi ko sinasadya…” nanginginig na sabi ni Nanay Lita habang pinupunasan ang gown ni Donya Barb gamit ang kanyang panyo.
Tinabig ni Donya Barb ang kamay ni Nanay Lita. “Huwag mo akong hawakan! Ang dumi-dumi ng kamay mo! Amoy sabon panlaba!”
Tumingin si Jake kay Celine, umaasang ipagtatanggol nito ang Nanay niya. Pero sa halip, tumawa lang si Celine.
“Mommy, hayaan mo na. Sanay kasi ‘yan sa poso at batya, kaya clumsy sa fine dining. Hayaan mo na lang siya sa gilid,” sabi ni Celine habang umiinom ng wine.
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Jake. Ang babaeng papakasalan niya… tinawanan lang ang nanay niya?
Tumayo si Jake. Kinuha niya ang mikropono sa stage.
“Excuse me,” sabi ni Jake. Tumahimik ang buong ballroom.
“Gusto ko lang magpasalamat sa lahat ng dumating,” panimula ni Jake. Tumingin siya kay Celine at kay Donya Barb. “At gusto ko ring sabihin… na walang kasalang magaganap.”
Nagulat ang lahat. “What?!” sigaw ni Celine.
Bumaba si Jake sa stage at lumapit sa kanyang Nanay Lita. Inakbayan niya ito.
“Donya Barb,” sabi ni Jake nang malakas. “Ang babaeng tinawag niyong ‘basahan’ at ‘amoy sabon’… ang mga kamay na ‘yan ang nagkuskos ng libo-libong damit para makapagtapos ako ng pag-aaral. Ang amoy ng sabon na ‘yan ang amoy ng sakripisyo na hindi niyo kailanman maiintindihan dahil ipinanganak kayo sa luho.”
Humarap siya kay Celine.
“At ikaw Celine… minahal kita. Pero nung tinawanan mo ang Nanay ko habang hinihiya siya ng nanay mo… nawala ang lahat ng pagmamahal ko. Mas pipiliin ko pang maging single habang buhay kaysa makasama ang babaeng walang respeto sa magulang ko.”
“Jake! You can’t do this! Nakakahiya sa mga bisita!” sigaw ni Celine.
“Mas nakakahiya ang ugali niyo,” sagot ni Jake.
Dukot sa bulsa, inilabas ni Jake ang checkbook niya.
“By the way,” dagdag ni Jake. “Ang 10 Million Pesos na investment ko sana para isalba ang naluluging kumpanya niyo? Cancelled na rin.”
Namutla si Donya Barb at Celine. Ang kumpanya nila ay nasa bingit ng bangkarota at si Jake lang ang pag-asa nila.
“Tara na, ‘Nay. Uwi na tayo. Ipagluluto na lang kita ng paborito mong sinigang,” malambing na sabi ni Jake kay Nanay Lita.
Naglakad palabas si Jake at Nanay Lita na taas-noo, habang naiwan ang pamilya ng bride na luhaan, hiyang-hiya, at bagsak ang kabuhayan dahil sa kanilang kasamaan.
WAKAS.
