“SA IKA-LIMANG ANIBERSARYO NAMIN, INUWI NG ASAWA KO ANG BUNTIS NIYANG KABIT PARA PALAYASIN AKO… HINDI NILA ALAM, AKO ANG TUNAY NA MAY-ARI NG MANSYON AT BILYONARYONG NAGPAPASWELDO SA KANYA!”
Araw ng aming ika-limang anibersaryo. Naghanda ako ng isang espesyal na candlelit dinner para sa asawa kong si Mark. Limang taon na kaming kasal, at sa buong panahong iyon, nagpanggap akong isang simpleng “housewife” para suportahan siya sa kanyang career.
Pagsapit ng alas-otso ng gabi, bumukas ang main door ng aming malaking mansion. Ngunit sa halip na bulaklak o matamis na bati, laking gulat ko nang pumasok si Mark na may kaakbay na ibang babae—si Cindy, ang kanyang sekretarya. Ang mas nakakadurog ng puso, malaki na ang tiyan ni Cindy. Buntis siya.
“Mark? Anong ibig sabihin nito?” tanong ko, pilit pinapakalma ang boses ko.
Walang kaabog-abog na inihagis ni Mark ang isang envelope sa ibabaw ng dining table na pinaghirapan kong ayusin.
“Pirmahan mo ‘yan, Elisa,” malamig na utos ni Mark. “Annulment papers ‘yan. Buntis si Cindy at kailangan niya ng maayos na pamilya. Tapos na tayo. Bigyan mo na kami ng espasyo.”
Ngumisi si Cindy habang hinihimas ang tiyan niya. “Sorry, Elisa. Pero kailangan na namin ang bahay na ‘to para sa magiging anak namin. Alam mo naman si Mark, isa na siyang Regional Director ng Apex Global. Kailangan niya ng asawang bagay sa estado niya sa buhay, hindi isang palamunin sa bahay na tulad mo. Kaya pwede ba, mag-impake ka na at lumayas?”
Tinitigan ko silang dalawa. Akala nila, iiyak ako at magmamakaawa. Akala ni Mark, siya ang hari ng bahay na ito dahil sa posisyon niya.
Dahan-dahan akong tumawa. Isang mapakla at nakakapanghilakbot na tawa na nagpakunot sa noo ni Mark.
“Anong tinatawa-tawa mo diyan? Nabaliw ka na ba?” inis na tanong ni Mark. “Umalis ka na sa bahay ko bago pa ako tumawag ng security para kaladkarin ka palabas!”
“Bahay mo?” nakangiti kong tanong. Naglakad ako papunta sa isang malaking vault sa gilid ng sala at binuksan ito. Kinuha ko ang isang asul na folder at inihagis ito pabalik sa kanila. “Basahin niyo.”
Nagtatakang binuksan ni Mark ang folder. Nang mabasa niya ang unang pahina, nanlaki ang kanyang mga mata. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“T-Titulo ng lupa at bahay?” nanginginig na basa ni Mark. “N-Nakapangalan sa’yo?! P-Paano nangyari ‘to? Ako ang nagbabayad ng monthly amortization nito!”
“Tanga,” malamig kong sagot. “Binili ko ang mansion na ‘to nang cash bago pa tayo ikasal. Ang binabayaran mo buwan-buwan ay ang upa mo sa akin, na dine-deposito mo sa isang dummy account na pag-aari ko rin!”
Nalaglag ang panga ni Cindy. “Babe, anong sinasabi niya? Paano siyang nagkaroon ng ganyang pera? Eh housewife lang siya!”
“Hindi lang ‘yan ang hindi niyo alam,” sabi ko habang kinukuha ang cellphone ko. Pinindot ko ang speed dial. “Hello, HR Director ng Apex Global? Yes, this is Madam Elisa, the CEO and Majority Shareholder. I want you to terminate Mark’s employment contract immediately. Oo, effective tonight. Tanggalin niyo rin lahat ng access niya sa company funds and cars.”
Nanginig ang buong katawan ni Mark. Binitawan niya ang folder at muntik nang mapaluhod sa sahig.
“C-CEO?! Ikaw ang may-ari ng Apex Global?!” sigaw ni Mark, punong-puno ng takot at pagkabigla. “E-Elisa… nagbibiro ka lang ‘di ba?”
“Mukha ba akong nagbibiro?” matalim kong sagot. “Akala mo ba naging Regional Director ka dahil magaling ka? Ako ang palihim na nagpu-push ng promotion mo para umasenso ka! Nagpanggap akong simpleng asawa dahil gusto kong maramdaman mong ikaw ang haligi ng tahanan. Pero ginamit mo ang posisyon na ibinigay ko para magloko at magmayabang!”
“Elisa… Hon…” lumuhod si Mark at pilit na inabot ang kamay ko, habang si Cindy ay nakatayo sa gilid, nanginginig at hindi na makapagsalita. “Patawarin mo ako! Nabulag lang ako! Hon, wag mong gawin ‘to sa akin! Mawawala lahat sa akin!”
Tinabig ko ang kamay niya nang may matinding pandidiri.
“Nawala na ang lahat sa’yo nung sandaling pinili mong dalhin ang kabit mo sa loob ng pamamahay ko sa mismong anibersaryo natin,” malamig kong deklara.
Pumitik ako sa hangin, at agad na pumasok ang limang personal bodyguards ko na kanina pa naka-standby sa labas ng mansion.
“Ilabas niyo ang dalawang basurang ito,” utos ko sa mga guards. “Huwag niyo silang hayaang magdala ng kahit anong gamit, maliban sa mga damit na suot nila.”
“Elisa! Maawa ka! Buntis ako!” iyak ni Cindy habang hinihila siya ng guard.
“Mag-ingat kayo sa paglalakad sa kalsada,” nakangisi kong huling bati sa kanila. “Mahirap maghanap ng masisilungan ngayong gabi nang walang pera.”
Kinaladkad sila palabas ng aking mansion habang nagmamakaawa at nag-iiyakan. Isinara ko ang pinto nang may ngiti sa mga labi. Ang anibersaryong akala ko ay magiging masakit, ay naging araw pala ng aking kalayaan at tagumpay.
WAKAS.
