SA IKA-LIMANG ANIBERSARYO NAMIN, INUWI NG ASAWA KO ANG BUNTIS NIYANG KABIT PARA PALAYASIN AKO… HINDI NILA ALAM, AKO ANG TUNAY NA MAY-ARI NG MANSYON AT BILYONARYONG NAGPAPASWELDO SA KANYA
Amoy ng paboritong beef bourguignon ni Roman ang bumalot sa buong dining room ng aming mansyon sa Forbes Park. Limang oras ko itong niluto. Nakasuot ako ng simpleng pulang bestida, walang masyadong alahas, at naghihintay na bumukas ang pinto.
Ika-limang anibersaryo namin ngayon.
Sa loob ng limang taon, nagpanggap akong isang simpleng maybahay. Pinabayaan kong isipin ni Roman na siya ang “hari” ng pamamahay na ito. Siya ang Vice President ng Apex Imperial Corporation, isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa. Malaki ang sweldo niya, kaya akala niya, ang lahat ng luho, ang mansyon, at ang mga sasakyan ay galing sa pawis niya.
Ang hindi niya alam, ako si Isabella Imperial. Ang nag-iisang tagapagmana at lihim na CEO ng kumpanyang pinapasukan niya. Ako ang nag-apruba ng promosyon niya. Ako ang nagbabayad ng sweldo niya. At ang mansyong ito ay binili ko gamit ang sarili kong pera bago pa man kami ikasal. Gusto ko kasing maranasan ang isang normal na pamilya, malayo sa mundo ng negosyo.
Bumukas ang malaking pinto.
“Happy Anniversary, hon—”
Natigilan ako. Ang ngiti ko ay napawi nang makita ko si Roman. Wala siyang dalang bulaklak. Wala siyang dalang regalo. Ang dala niya ay isang babaeng nakakapit sa kanyang braso—suot ang isang hapit na damit na nagpapahalata sa malaking umbok ng kanyang tiyan. Buntis siya.
“Roman… sino siya?” nanginginig ang boses ko, hindi dahil sa takot, kundi sa nagbabadyang galit.
Humalakhak ang babae at tiningnan ako mula ulo hanggang paa. “So, ito pala ang asawa mo, Roman? Ang boring naman. Mukhang yaya na naligaw sa mansyon.”
Tiningnan ako ni Roman nang napakalamig. Walang bahid ng konsensya.
“Ella, tapos na tayo,” direktang sabi ni Roman. “Ito si Cindy. Ang mapapangasawa ko. At ang dinadala niya ay ang anak ko—ang tagapagmana na limang taon mong hindi naibigay sa akin.”
Para akong sinampal. Hindi dahil sa babae, kundi sa sobrang kapal ng mukha ng lalaking nasa harap ko.
“Sa mismong anibersaryo natin, Roman?” mahinahon kong tanong. “At sa pamamahay ko pa talaga kayo nagpunta?”
“Pamamahay mo?!” tumawa nang malakas si Roman. “Huwag kang ilusyunada, Ella! Ako ang nagpapakahirap sa Apex Imperial! Ako ang nagbabayad ng bills dito! Palamunin ka lang! Kung hindi dahil sa akin, baka sa kangkungan ka pinupulot ngayon!”
Lumapit si Cindy at padabog na ibinagsak ang isang maleta sa harap ko.
“Mag-impake ka na,” mataray na utos ni Cindy. “Ayoko ng mga gamit mong amoy mahirap. Ako na ang bagong reyna ng mansyong ito. At dahil buntis ako, kailangan ko ng stress-free environment. Layas!”
“Naririnig mo siya, Ella,” dagdag ni Roman. “May limang minuto ka para kunin ang mga damit mo. Bukas na bukas, ipapadala ko sa’yo ang annulment papers. Huwag ka nang umasang makakakuha ka ng sustento mula sa yaman ko.”
Yumuko ako. Napangiti ako. Isang maliit, mapait, at mapanganib na ngiti.
Kinuha ko ang isang puting table napkin at pinunasan ang mga kamay ko. Matagal ko nang tinatago ang sikreto ko dahil mahal ko siya. Pero ngayon, nakita ko na ang tunay niyang kulay. Isang linta na uhaw sa kapangyarihan.
“Limang minuto?” sabi ko habang naglalakad papunta sa landline phone sa gilid ng sala. “Sige. Titingnan natin kung sino ang aalis.”
Pinindot ko ang speed dial 1.
“Attorney Silva,” malamig kong utos sa telepono. “Pumasok na kayo. Ngayon din.”
Kumunot ang noo ni Roman. “Sinong tinatawagan mo? Baliw ka na ba?”
Wala pang isang minuto, bumukas ang pinto. Pumasok ang limang lalaking naka-itim na suit, sa pangunguna ni Attorney Silva, ang pinakamagaling na corporate lawyer sa bansa, kasama ang Head of Security ng Apex Imperial.
“Attorney Silva?” namutla si Roman. Kilala niya ito dahil ito ang head legal counsel ng kumpanya niya. “A-Anong ginagawa niyo sa bahay ko? Paano kayo nakapasok?”
Hindi siya pinansin ni Attorney Silva. Dumiretso ito sa akin at yumuko nang bahagya.
“Good evening, Madam CEO,” bati ng abogado.
Nalaglag ang panga ni Roman. “M-Madam CEO?! Attorney, nagkakamali kayo! Asawa ko ‘yan! Si Ella ‘yan, isang simpleng maybahay!”
Humarap ako kay Roman. Ang aura ng isang “simpleng maybahay” ay tuluyan ko nang hinubad. Tinitigan ko siya gamit ang mga matang nagpapatakbo ng bilyun-bilyong industriya.
“Hindi nagkakamali si Attorney, Roman,” sabi ko. “Ako si Isabella Imperial. Ang may-ari ng Apex Imperial Corporation. Ang kumpanyang pinagmamalaki mo.”
“I-Imperial…?” napaatras si Cindy, biglang nanlamig ang kamay na nakakapit kay Roman.
“Hindi totoo ‘yan!” sigaw ni Roman. “Pangalan lang ang mansyong ito! Ako ang nagbabayad ng lahat!”
Inilabas ni Attorney Silva ang isang folder. “Mr. Roman, narito ang titulo ng mansyong ito. Nakapangalan kay Isabella Imperial. At tungkol sa pondo mo—ang credit cards mo, ang sasakyan mo, at ang posisyon mo sa kumpanya—lahat ay nasa ilalim ng asawa mo. Siya ang lihim na nag-promote sa’yo dahil sa awa.”
Nagulat si Roman. Ang tuhod niya ay tila naging halaya.
“Pangalawa,” patuloy ni Attorney Silva, sabay abot ng isang papel kay Roman. “Ito ang Notice of Termination mo. You are fired, effectively immediately, for violating the company’s moral conduct and embezzlement. Oo, alam namin ang mga kinukupit mo sa kumpanya. Ipapasa na rin namin ang kasong estafa bukas.”
“Hindi… Ella… Babe…” biglang nagbago ang tono ni Roman. Lumuhod siya sa harap ko. Ang kaninang mapagmataas na mukha ay napalitan ng matinding takot at pagmamakaawa. “Nagbibiro lang ako! Na-brainwash lang ako ng babaeng ‘to!” tinuro niya si Cindy.
“Wow! Ako pa?!” sigaw ni Cindy, na ngayon ay namumutla na rin dahil na-realize niyang wala palang sariling pera ang lalaking inasahan niya. “Sabi mo bilyonaryo ka! Sabi mo sa’yo ang bahay na ‘to! Hampaslupa ka pala!”
“Tumahimik kayo!” sigaw ko. Umalingawngaw ang boses ko sa buong sala.
Tiningnan ko si Roman. “Binigyan kita ng limang taon, Roman. Ibinigay ko sa’yo ang buhay-hari. Pero tinapon mo lahat para sa babaeng ‘yan. Ngayon, gusto kong maranasan mo kung paano bumalik sa putik kung saan kita pinulot.”
Sumenyas ako sa mga security guards.
“Ilabas niyo ang mga basurang ito sa mansyon ko. Wala silang dadalhing kahit ano kundi ang mga damit na suot nila.”
“Ella! Parang awa mo na! Wala akong pupuntahan!” iyak ni Roman habang kinakaladkad siya ng dalawang malalaking guard palabas ng pinto. Si Cindy ay nagsisigaw din, isinusumpa ang araw na nakilala niya si Roman.
Sumara ang malaking pinto. Nawala ang ingay.
Bumalik ang kapayapaan sa aking mansyon. Umupo ako sa mahabang dining table, kinuha ang baso ng red wine, at tinikman ang beef bourguignon na niluto ko. Masarap. Mas masarap pala ang pagkain kapag wala kang kaharap na traidor.
Bukas, haharapin ko ang mundo hindi bilang asawa ni Roman, kundi bilang ang bilyonaryong nagmamay-ari ng sarili niyang tadhana.
