SA GITNA NG GARBONG KASAL, SUMIGAW ANG ISANG BATANG PULUBI NG “MAMA!” SA BRIDE — AKALA NG LAHAT AY MAGAGALIT ANG GROOM, PERO ANG GINAWA NIYA AY NAGPAIYAK SA BUONG SIMBAHAN
Si Daniel ay isang bilyonaryong philanthropist na kilala sa kanyang kabutihang-loob. Sa kanyang kasal kay Sarah, inimbitahan niya hindi lang ang mga mayayaman niyang kaibigan, kundi pati na rin ang mga bata mula sa Bahay Pag-asa, ang ampunan na sinusuportahan niya.
Si Sarah naman ay isang babaeng puno ng misteryo. Mabait siya, maganda, pero laging may lungkot sa kanyang mga mata. Wala siyang pamilya. Ang sabi niya kay Daniel, ulila na siya at namatay ang kanyang asawa at anak sa isang sunog limang taon na ang nakakaraan. Tinanggap ito ni Daniel at nangakong buburahin ang lahat ng sakit ng nakaraan ni Sarah.
Ang Manila Cathedral ay puno ng puting rosas. Ang choir ay kumakanta ng Ave Maria. Ito na ang pinakamasayang araw para kay Daniel.
Sa isang pew sa likuran, nakaupo si Toby. Si Toby ay anim na taong gulang, payat, at may suot na barong na medyo maluwag sa kanya (hiram lang sa foundation). Tahimik lang siya habang kumakain ng biscuit na tinago niya sa bulsa.
Wala siyang maalala sa tunay niyang magulang. Ang alam lang niya, natagpuan siya sa gilid ng ilog noong sanggol pa siya.
Nang bumukas ang malaking pinto ng simbahan, pumasok ang liwanag.
Naglakad si Sarah. Napakaganda niya sa kanyang gown.
Habang naglalakad siya, napatingin si Toby sa kanya.
Biglang kumabog ang dibdib ng bata. Parang may kuryenteng dumaloy sa katawan niya. Hindi niya maipaliwanag, pero pamilyar ang mukha ng babae. Pamilyar ang ngiti. At noong huminto sandali si Sarah para ayusin ang kanyang belo, nakita ni Toby ang isang hugis-pusong balat sa braso ni Sarah.
Bumalik ang isang alaala kay Toby. Isang malabong alaala ng isang babaeng kumakanta sa kanya habang hinahaplos ang likod niya. At ang babaeng iyon ay may hugis-pusong balat sa braso.
Hindi napigilan ni Toby ang sarili. Tumayo siya sa upuan at tumakbo papunta sa gitna ng aisle.
“MAMA!” sigaw ni Toby.
Tumigil ang musika. Napatigil si Sarah sa paglalakad. Nagbulungan ang mga bisita.
“Sino ‘yang batang ‘yan?”
“Anak ba niya ‘yan? Sabi niya wala siyang anak?”
“Nakakahiya, sinira niya ang kasal!”
Hinarang ng mga coordinator si Toby. “Bata, balik sa upuan! Huwag kang magulo!”
Pero nagpupumiglas si Toby. Umiiyak. “Mama! Mama ko siya! Siya ang nasa panaginip ko!”
Tumingin si Sarah sa bata. Noong una, naguluhan siya. Pero nang magtama ang mata nila, nanlaki ang mata ni Sarah.
Nakita niya ang mata ng yumaong asawa niya sa mata ng bata. At nakita niya ang pilat sa kilay ng bata—ang pilat na nakuha ng anak niya noong nahulog ito sa kuna bago mangyari ang sunog.
“J-Jacob?” bulong ni Sarah. Ang tuhod niya ay nanghina.
“Akala ko… akala ko patay ka na… Sabi ng Tita mo namatay ka sa sunog…”
Bumitaw si Sarah sa kanyang bouquet at lumuhod sa sahig ng simbahan. Niyakap niya si Toby nang mahigpit.
“Anak ko! Buhay ka!” hagulgol ni Sarah.
Nagulat ang lahat. Ang bride, nakaluhod sa sahig, yakap ang isang batang gusgusin.
Biglang natakot si Sarah. Tumingin siya sa altar kung saan nakatayo si Daniel.
Na-realize niya ang sitwasyon. Kasal nila ito. At ngayon, nalaman ni Daniel na may anak siya na biglang sumulpot. Baka isipin ni Daniel na sinungaling siya. Baka iwan siya nito. Baka magalit ito dahil nasira ang “perfect wedding.”
“Daniel…” iyak ni Sarah habang nakayakap kay Toby. “Sorry… Hindi ko alam… Akala ko patay na siya… Please, huwag kang magalit…”
Tumahimik ang buong simbahan. Hinihintay nila ang reaksyon ng bilyonaryo. Ipapalabas ba niya ang bata? Kakanselahin ba niya ang kasal?
Dahan-dahang bumaba si Daniel mula sa altar. Seryoso ang mukha nito.
Lumapit siya kay Sarah at kay Toby.
Tumayo ang mga bodyguard, akmang ilalayo ang bata.
Itinaas ni Daniel ang kamay niya para pigilan ang mga guard.
Lumuhod si Daniel. Hindi para magalit, kundi para pantayan ang mukha ng bata.
“Anong pangalan mo, big boy?” malumanay na tanong ni Daniel.
“T-Toby po… pero Jacob daw po sabi ni Mama,” hikbi ng bata.
Pinunasan ni Daniel ang luha ni Toby gamit ang kanyang mamahaling panyo. Pagkatapos, tumingin siya kay Sarah na nanginginig sa takot.
Hinawakan ni Daniel ang kamay ni Sarah at ang kamay ni Toby.
Kinuha niya ang mikropono mula sa pari.
“Sa mga bisita,” panimula ni Daniel, basag ang boses. “Marami sa inyo ang nag-iisip na galit ako. Marami sa inyo ang nag-iisip na nasira ang kasal na ito.”
Tumingin siya kay Sarah.
“Sarah, noong pinakasalan kita, tinanggap ko ang buong pagkatao mo. Ang nakaraan mo, ang sakit mo, at ang hinaharap mo. Ang akala nating nawala na, ay ibinalik ng Diyos ngayon.”
Humarap si Daniel kay Toby.
“Jacob,” sabi ni Daniel. “Hindi kita kadugo. Pero simula sa araw na ito, hindi ka na ulila. Hindi ka na mag-iisa.”
May dinukot si Daniel sa bulsa niya. Isang maliit na singsing na dapat ay ring bearer ang may hawak.
Isinuot niya ito sa maliit na daliri ni Toby.
“Ngayong araw, hindi lang ako nagkakaroon ng asawa,” sabi ni Daniel habang tumutulo ang luha. “Ngayong araw, nagkaroon din ako ng anak.”
Binuhat ni Daniel si Toby sa kanyang mga bisig.
“Pari, ituloy ang kasal,” utos ni Daniel. “Pero magdadagdag tayo ng upuan sa tabi ko. Dahil ang kasal na ito ay para sa aming tatlo.”
Napahagulgol ang mga tao. Nagpalakpakan sila habang umiiyak.
Si Sarah ay hindi makapaniwala. Ang lalakeng akala niya ay magtataboy sa kanya ay siya pang yumakap sa kanyang nawawalang anghel.
Naglakad sila papunta sa altar—si Daniel na karga si Toby, at si Sarah na nakahawak sa braso ni Daniel.
Nalaman nila kinalaunan na ang Tita ni Sarah ay ibinenta pala ang bata at pinalabas na namatay ito sa sunog para makuha ang insurance money. Nakatakas ang bata at napunta sa ampunan.
Pero tapos na ang bangungot.
Sa araw na iyon, napatunayan na ang tunay na pag-ibig ay hindi lang sa pagitan ng dalawang tao. Ang tunay na pag-ibig ay kayang bumuo ng pamilyang winasak ng tadhana, at kayang tumanggap ng surpresa ng buhay nang buong puso.
