PUMUNTA AKO SA KASAL NG EX KO PARA MAG-MOVE ON — PERO PAGLINGON NG BRIDE, NABITAWAN KO ANG BASO KO… DAHIL ANG BABAENG PAKAKASALAN NIYA AY ANG KAPATID KONG SAMPUNG TAON NANG NAWAWALA.
Ako si Mara. Masakit man, tinanggap ko ang imbitasyon ng ex-boyfriend kong si Derrick sa kasal niya. Limang taon kaming nagsama, pero iniwan niya ako bigla dahil nakahanap daw siya ng “The One”—isang babaeng nakilala niya sa probinsya na ubod ng ganda at yaman.
Gusto kong ipakita sa kanya na naka-move on na ako. Nagsuot ako ng pinakamagandang pulang dress. Pumasok ako sa simbahan na taas-noo.
“Ang ganda ng bride,” bulungan ng mga tao. “Mayaman daw ang pamilyang umampon sa kanya. Galing America.”
Nagsimula ang seremonya. Bumukas ang malaking pinto ng simbahan. Pumasok ang bride na si “Vanessa”.
Napakaganda niya. Nakasuot ng diamond-studded gown. Pero habang naglalakad siya papalapit sa altar, parang may kung anong kirot sa dibdib ko. Ang hugis ng mukha niya… ang paraan ng pagngiti niya… pamilyar na pamilyar.
Nang dumaan siya sa tapat ng inuupuan ko, lumingon siya saglit.
Doon ko nakita ang isang peklat sa likod ng tenga niya—hugis buwan.
Nabitawan ko ang hawak kong baso ng tubig. CRASH!
Nanlaki ang mga mata ko. Ang peklat na ‘yun… ako ang may gawa nun noong mga bata pa kami habang naglalaro ng habulan.
“Clara?” bulong ko.
Si Clara. Ang nakababata kong kapatid na nawalay sa amin noong bumagyo sampung taon na ang nakakaraan. Inanod siya ng baha at hindi na namin nakita. Akala namin patay na siya.
Hindi ako nakapagpigil. Tumayo ako sa gitna ng misa.
“ITIGIL ANG KASAL!” sigaw ko.
Nagulat ang lahat. Humarap si Derrick, galit na galit. “Mara! Ano bang ginagawa mo?! Bitter ka ba talaga?! Wag kang gumawa ng eksena dito!”
“Hindi, Derrick!” sigaw ko habang tumatakbo palapit sa bride. Hinarang ako ng mga guards pero nagpumiglas ako. “Vanessa… o Clara… tignan mo ako!”
Lumingon ang bride, takot na takot. “Sino ka?”
“Ako ‘to… si Ate Mara,” iyak ko. Hinawi ko ang buhok ko para ipakita ang peklat sa noo ko—ang peklat na nakuha ko noong sinubukan ko siyang iligtas sa baha noon. “Naalala mo ba ‘to? Naalala mo ba si Nanay? Si Tatay? Ang paborito mong manika na si ‘Lala’?”
Natigilan si Vanessa. Biglang sumakit ang ulo niya. Napahawak siya sa sentido. Ang mga alaala ng kanyang kabataan na pilit niyang kinalimutan dahil sa trauma ay biglang bumalik. Ang baha. Ang sigaw ng Ate niya. Ang pagkakahiwalay.
“A-Ate Mara?” utal niya, tumutulo ang luha. Hinawakan niya ang mukha ko. “Ate… ikaw ba ‘yan?”
“Oo, Clara! Ako nga!” niyakap ko siya nang mahigpit. Nagyakapan kaming dalawa sa gitna ng altar habang umiiyak. Ang buong simbahan ay naluha sa tagpo.
“Wait! Wait!” singit ni Derrick. Hinila niya si Clara palayo sa akin. “Anong drama ‘to?! Vanessa, ituloy natin ang kasal! Huwag kang maniwala sa ex ko! Sinisira niya lang tayo!”
Tumingin si Clara (Vanessa) kay Derrick. Tapos tumingin sa akin.
“Ex mo siya, Ate?” tanong ni Clara.
“Oo,” sagot ko, pinapahid ang luha. “Iniwan niya ako para sa’yo dahil nalaman niyang mayaman ang pamilyang umampon sa’yo. Derrick is a gold digger, Clara.”
Namutla si Derrick. “Hindi totoo ‘yan! Mahal kita, Vanessa!”
Humarap si Clara kay Derrick. Ang maamong mukha ng kapatid ko ay napalitan ng galit.
“Kaya pala,” sabi ni Clara. “Kaya pala minamadali mo ang kasal natin at gusto mong ilipat agad sa pangalan mo ang mga properties ko. Dahil pera lang ang habol mo.”
“Babe, let me explain!” makaawa ni Derrick.
PAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Derrick mula sa bride.
“Walang kasalang magaganap,” deklara ni Clara. Tinanggal niya ang engagement ring at ibinato sa mukha ni Derrick. “Hindi ko pakakasalan ang lalaking nanakit sa Ate ko.”
Hinawakan ni Clara ang kamay ko. “Tara na, Ate. Umuwi na tayo kay Nanay at Tatay.”
Iniwan namin si Derrick sa altar, luhaan at hiyang-hiya sa harap ng lahat ng bisita.
Sa araw na iyon, nawalan ako ng ex-boyfriend, pero nahanap ko naman ang nawawala kong kapatid. At iyon ang pinakamagandang regalo na natanggap ko sa buong buhay ko.
WAKAS.
