PINILIT SIYANG PAKASALAN ANG “BILYONARYONG BABOY” PARA MABAYARAN ANG UTANG NG PAMILYA — PERO SA GABI NG KANILANG ANIVERSARYO, NAGIMBAL SIYA NANG HUBARIN NITO ANG KANYANG “BALAT” AT TUMAMBAD ANG ISANG LALAKING PINAPANGARAP NG LAHAT
Si Clara ay isang dalagang puno ng pangarap, pero nakakulong sa rehas ng kahirapan. Ang kanyang ama ay nalulong sa sugal at nabaon sa utang na umaabot sa 50 Milyong Piso. Ang nagpautang? Walang iba kundi si Don Sebastian “Baste” Montemayor.
Kilala si Don Baste sa buong bansa hindi lang dahil sa yaman niya, kundi dahil sa kanyang itsura. Siya ay tumitimbang ng 300 pounds (halos 140 kilos). Mataba, pawisin, may peklat sa mukha, at laging nakasakay sa motorized wheelchair dahil hindi daw makalakad sa bigat. Ang tawag sa kanya ng mga tao sa likod niya ay “Bilyonaryong Baboy.”
Isang gabi, dumating ang mga tauhan ni Don Baste sa bahay nina Clara.
“Bayad o kulong?” banta ng mga ito sa ama ni Clara.
“Wala kaming pera!” iyak ng ama. “Pero… pero ibibigay ko ang anak ko! Si Clara! Maganda siya, bata, at masipag! Pakasalan mo siya, Don Baste, kapalit ng utang ko!”
Nanlaki ang mata ni Clara. “Pa?! Ibebenta mo ako?!”
Pero walang nagawa si Clara. Para hindi mapatay ang tatay niya, pumayag siyang magpakasal sa lalaking kinatatakutan ng lahat.
Sa araw ng kasal, hindi mapigilan ng mga bisita ang magbulungan. Si Clara, na napakaganda sa kanyang gown, ay nakatayo sa tabi ni Don Baste na tumutulo ang pawis, hingal na hingal, at may mantsa ng spaghetti sa tuxedo.
“Kawawang bata,” bulong ng isa. “Pera lang ang habol niyan.”
“Siguro diring-diri siya kapag katabi niya ‘yan sa gabi.”
Narinig ni Clara ang lahat, pero nanatili siyang nakataas ang noo. Kinuha niya ang panyo niya at dahan-dahang pinunasan ang pawis sa noo ni Don Baste.
“Okay lang po ba kayo, Don Baste?” malambing na tanong ni Clara. “Gusto niyo po ba ng tubig?”
Natigilan si Baste. Tinitigan niya si Clara. Inasahan niyang mandidiri ito, pero wala siyang nakitang pandidiri sa mata ng dalaga. Awa at pag-aalaga lang.
“Tubig,” garalgal na sagot ni Baste.
Inalagaan siya ni Clara sa buong seremonya. Nang magpapicture sila, hindi siya lumayo. Hinawakan niya ang kamay ni Baste—isang kamay na malaki at magaspang.
Pagkatapos ng kasal, dinala sila sa mansyon ni Baste.
“Dito ka matutulog sa sofa,” utos ni Baste sa loob ng kwarto. “Masyado akong malaki, masisikipan ka sa kama. At isa pa, kailangan mong linisin ang paa ko bago ako matulog. At pakainin mo ako.”
Sinubok ni Baste ang pasensya ni Clara. Nagpanggap siyang tamad, burara, at masungit.
“Ang pangit ng luto mo!” sigaw ni Baste sabay tapon ng plato.
“Ang bagal mo kumilos! Punasan mo ang likod ko!”
Sa loob ng tatlong buwan, naging caregiver si Clara. Pero ni minsan, hindi siya nagreklamo.
“Pasensya na po, Don Baste. Aayusin ko po sa susunod,” lagi niyang sagot.
Tuwing gabi, habang tulog si Baste (o nagtutulug-tulugan), kinakausap siya ni Clara habang minamasahe ang manas nitong paa.
“Alam ko pong mabait kayo,” bulong ni Clara. “Siguro po kaya kayo masungit kasi nasasaktan kayo sa sinasabi ng ibang tao. Huwag po kayong mag-alala, andito lang ako. Asawa niyo ako. Hindi ko kayo iiwan.”
Narinig iyon lahat ni Baste. At sa ilalim ng kanyang makapal na “balat,” ang kanyang puso ay unti-unting lumalambot.
Dumating ang gabi ng Grand Charity Ball. Ito ang unang beses na ipapakilala ni Baste si Clara sa high society.
Pinagsuot ni Baste si Clara ng napakagandang pulang gown at mamahaling alahas. Si Baste naman ay naka-tuxedo pa rin na medyo masikip sa kanya.
Pagpasok nila sa ballroom, lahat ng mata ay nasa kanila.
Lumapit ang isang babae—si Vanessa, ang ex-girlfriend ni Baste noong hindi pa siya “mataba” (sa kwento ng mga tao, tumaba lang si Baste dahil sa depression). Pero ang totoo, si Vanessa ang dahilan kung bakit nasira ang tiwala ni Baste sa mga babae.
“Oh my God, Sebastian,” tawa ni Vanessa. “Lalo kang lumobo! At ito ba ang nabili mong asawa? Magkano? Mukhang gold digger ah.”
Nagtawanan ang mga amiga ni Vanessa. “Bagay sila. Ang Halimaw at ang Bayarang Babae.”
Yumuko si Baste. Hinintay niyang umiyak si Clara o kaya ay lumayo sa kanya dahil sa hiya.
Pero nagkamali siya.
Bumitaw si Clara sa pagkakahawak sa wheelchair at humarap kay Vanessa.
“Excuse me,” matapang na sabi ni Clara. “Huwag mong tawaging halimaw ang asawa ko.”
Natigilan si Vanessa. “Excuse me?”
“Oo, malaki siya. Oo, hindi siya kasing-kinis ng mga asawa niyo,” sabi ni Clara nang malakas, sapat para marinig ng lahat. “Pero ang lalaking ito ay may pusong mas malaki pa sa inyong lahat. Pinakasalan ko siya dahil sa utang, aaminin ko ‘yun. Pero minahal ko siya dahil sa loob ng tatlong buwan, nakita ko ang kabutihan niya na hindi niyo nakikita dahil bulag kayo sa panlabas na anyo.”
Hinawakan ni Clara ang balikat ni Baste.
“Ipinagmamalaki ko na ako si Mrs. Montemayor. At mas gugustuhin ko pang makasama ang ‘baboy’ na ito kaysa sa mga taong plastik tulad niyo.”
Nanahimik ang buong ballroom. Napahiya si Vanessa.
Tumingin si Baste kay Clara. Nakita niya ang sinseridad. Nakita niya ang tapang. Ito na. Ito na ang babaeng hinahanap niya.
“Clara,” bulong ni Baste. “Uwi na tayo.”
Pagdating sa mansyon, dinala ni Clara si Baste sa kwarto.
“Magpapahinga na po ba kayo, Don Baste? Ipagtitimpla ko po kayo ng tea,” sabi ni Clara.
“Hindi,” sabi ni Baste. Ang boses niya ay nagbago. Hindi na ito garalgal at paos. Naging malalim ito at sexy.
“Clara, tumingin ka sa akin.”
Dahan-dahang tumayo si Baste mula sa wheelchair.
Nagulat si Clara. “D-Don Baste? Kaya niyo pong tumayo?”
“Marami akong kayang gawin, Clara,” ngiti ni Baste.
Humarap si Baste sa salamin. Inabot niya ang gilid ng kanyang leeg. May hinila siyang manipis na silicone.
Nanlaki ang mata ni Clara.
Dahan-dahang binalatan ni Baste ang kanyang sarili.
Hinubad niya ang prosthetic mask sa mukha na nagmumukhang mataba at may peklat. Tinanggal niya ang fatsuit na nakabalot sa katawan niya na may bigat na 50 kilos. Tinanggal niya ang peluka na panot.
Sa loob ng ilang minuto, ang “Bilyonaryong Baboy” ay naglaho.
Ang tumambad sa harap ni Clara ay isang lalaking nasa edad 30, matangkad, may abs, matangos ang ilong, at napakagwapo. Siya si Sebastian Montemayor—ang tunay na anyo.
Napaupo si Clara sa kama dahil sa shock. “S-sino ka?”
Lumapit si Sebastian at lumuhod sa harap ni Clara. Hinawakan niya ang kamay nito.
“Ako pa rin ‘to, Clara. Si Baste,” malambing na sabi niya.
“P-pero bakit? Bakit ka nagpanggap?”
“Dahil pagod na ako,” paliwanag ni Sebastian. “Lahat ng babaeng lumalapit sa akin noon, minamahal lang ako dahil sa itsura ko at pera ko. Noong niloko ako ni Vanessa, isinumpa ko na hindi na ako magpapakasal hangga’t hindi ako nakakahanap ng babaeng mamahalin ang kaluluwa ko, hindi ang balat ko.”
Tumulo ang luha ni Sebastian.
“Kaya nagsuot ako ng maskara. Nagpanggap akong halimaw. Hinanap ko ang babaeng kayang tiisin ang baho ko, ang bigat ko, at ang ugali ko. At ikaw ‘yun, Clara. Ipinagtanggol mo ako kanina. Minahal mo ako noong akala mo wala akong maibubuga.”
“Sebastian…” iyak ni Clara.
“Ikaw ang nagpanalo sa laro ko, Clara. At bilang premyo… ibinibigay ko sa’yo ang buong ako. Ang yaman ko, ang puso ko, at ang tunay na mukha ko.”
Niyakap ni Clara ang asawa. Hindi dahil gwapo na ito, kundi dahil napatunayan niyang totoo ang pagmamahalan nila.
Kinabukasan, lumabas ang balita tungkol sa “pagpapayat” ni Don Baste. Nagulat ang buong mundo nang makita ang napakagwapong bilyonaryo na kasama ang kanyang simpleng asawa.
Si Vanessa at ang pamilya ni Clara ay nagtangkang lumapit para humingi ng balato, pero hinarang sila ng mga guard.
“Ang pinto ng mansyon na ito ay bukas lang para sa mga taong may totoong puso,” sabi ni Sebastian sa interview.
Namuhay sina Clara at Sebastian nang masaya, patunay na ang tunay na kagandahan ay hindi nakikita ng mata, kundi nararamdaman ng puso.
