“PINILIT AKO NG BIYENAN KO NA MAGING WAITRESS SA ENGAGEMENT PARTY NG EX-HUSBAND KO UPANG IPAHIYA AKO. NGUNIT NATAHIMIK SILA NANG DUMATING ANG PINAKAMAHALAGANG VIP GUEST AT LUMUHOD SA AKING HARAPAN.”
Ang Asawang Itinapon
Ako si Althea, dalawampu’t walong taong gulang. Tatlong taon akong naging asawa ni Marco. Dahil nagpakilala akong isang simpleng ulila na walang yaman at pamilya, trinato ako ng kanyang ina, si Donya Carmela, na parang isang basahan. Tiniis ko ang lahat ng pang-iinsulto niya dahil mahal ko si Marco. Ako ang nag-alaga sa kanya noong nag-uumpisa pa lamang siyang bumuo ng kumpanya, nagpupuyat ako sa pagtitimpla ng kape at pag-aasikaso ng kanyang mga papeles.
Ngunit nang maging matagumpay ang kanyang kumpanya, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Inihagis sa akin ni Marco ang mga papeles ng diborsyo.
“Wala na akong mapapala sa’yo, Althea,” malamig na sabi ni Marco noong gabing iyon. “Ikakasal ako kay Stella. Anak siya ng isang bilyonaryo at ang pamilya niya ang magliligtas sa kumpanya ko mula sa pagkabangkarote. Kaya lumayas ka na.”
Masakit, ngunit pinirmahan ko ang papeles. Tinalikuran ko siya at umalis.
Ang Malupit na Banta ng Biyenan
Isang taon ang lumipas matapos ang aming hiwalayan. Namuhay ako nang tahimik at sumusuporta sa isang maliit na ampunan kung saan ako lumaki. Ngunit hindi pa rin ako tinantanan ni Donya Carmela.
Nalaman niya ang tungkol sa ampunan. Dahil may koneksyon siya sa mga lokal na opisyales, ipinagbantaan niyang ipapasara ang ampunan at palalayasin ang mga inosenteng bata sa kalsada kung hindi ko susundin ang isang hiling niya.
“May engagement party si Marco at Stella ngayong gabi,” nakangising banta ni Donya Carmela nang puntahan niya ako. “Gusto kong pumunta ka roon. Magsuot ka ng uniporme ng waitress at magsilbi ka ng alak sa mga bisita. Gusto kong makita ng lahat na ang isang ‘kawawang byudang pulubi’ na tulad mo ay naging alipin na lang ng anak ko. Kapag ginawa mo ‘yon, hindi ko ipapasara ang ampunan mo.”
Napalunok ako ng aking luha at napakuyom ang aking mga kamao. Para sa mga bata, tinanggap ko ang kanyang malupit na kondisyon. Ngunit ang hindi alam ni Donya Carmela, ang isang taon kong pagkawala ay ginamit ko upang tanggapin ang aking tunay na tadhana.
Ako ang nawawalang apo ng nag-iisang Don Alejandro Imperial, ang pinakamayaman at pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa Asya. At bago pa ako pumunta sa party na iyon, may inihanda na akong matinding plano.
Ang Kahihiyan sa Pagdiriwang
Ginanap ang grand engagement party sa isang napakagarang luxury hotel. Puno ito ng mga sikat na pulitiko at naglalakihang negosyante. Nakasuot ako ng isang itim at puting uniporme ng waitress. May hawak akong tray na puno ng mamahaling champagne.
Habang nag-iikot ako upang magbigay ng inumin, sinadya akong harangin ni Stella at Marco.
“Oh my god, babe! Tingnan mo, ang ex-wife mong patay-gutom!” malakas na tawa ni Stella, sinadyang iparinig sa mga bisita sa paligid nila. “Bakit pinapasok ng hotel ang mga basura rito? Baka nakawin niya pa ang mga dyamante ko!”
Nang-uuyam na tumingin sa akin si Marco. “Ayan lang kasi ang bagay sa’yo, Althea. Ang magsilbi sa mga taong matagumpay. Bigyan mo nga kami ng alak, at siguraduhin mong hindi madidikit ang marumi mong kamay sa baso.”
“Ateng byuda, pakibilisan,” matinis na sabat ni Donya Carmela na kakalapit lang. “Huwag kang tatanga-tanga. Hinihintay namin ang pinakamahalagang VIP guest ngayong gabi. Si Mr. Eduardo Valderama, ang CEO ng Imperial Bank! Siya ang magbibigay ng 5 Billion Pesos na investment sa kumpanya ni Marco. Kaya kapag dumating siya, siguraduhin mong luluhod ka habang binibigyan siya ng alak!”
Nagtawanan ang kanilang mga kaibigan. Yumuko lamang ako at walang-imik na inilapag ang mga baso ng alak sa kanilang mesa. Tawanan niyo lang ako ngayon, bulong ko sa aking isip.
Ang Pagdating ng VIP
Ilang sandali pa, namatay ang malakas na musika sa buong grand hall. Bumukas ang malaking gintong pinto ng hotel.
Pumasok ang dose-dosenang mga matitipunong bodyguards na naka-itim na suit. At sa gitna nila, naglakad ang isang matangkad at pormal na lalaki na may hawak na gintong tungkod. Ang kanyang aura ay nag-uumapaw sa awtoridad at kapangyarihan.
Si Mr. Eduardo Valderama. Ang CEO ng Imperial Bank na kinatatakutang ng lahat.
Mabilis na inayos ni Marco ang kanyang kurbata. Namula ang mukha ni Donya Carmela sa sobrang excitement. Nag-unahan silang tatlo nina Stella na tumakbo palapit kay Mr. Valderama upang salubungin ito.
“M-Mr. Valderama! Sir! Isang malaking karangalan po na makadalo kayo sa engagement party ko!” nakayukong bati ni Marco, halos halikan ang sapatos ng VIP.
“Nakahanda na po ang VIP table ninyo, Sir Eduardo! Sana po ay mapirmahan na natin ang 5 Billion na investment mamaya!” matamis na dagdag ni Stella.
Ngunit hindi sila tiningnan ni Mr. Valderama. Blangko lamang ang kanyang ekspresyon. Hinawi ng kanyang mga bodyguards sina Marco at Stella upang magbigay-daan. Ang mga mata ni Mr. Valderama ay naghahanap sa buong kwarto, hanggang sa dumapo ito sa akin na nakatayo sa isang gilid, hawak ang tray ng mga alak.
Ang Pagyukod ng Hari
Naglakad nang mabilis si Mr. Valderama patungo sa aking direksyon. Nataranta si Donya Carmela.
“Hala! Bakit siya lumalapit sa waitress na ‘yan?!” kinakabahang bulong ni Donya Carmela. Sumigaw siya sa akin, “Hoy Althea! Lumuhod ka at iabot mo ang alak nang maayos kay Sir Valderama! Wag kang magpapakapabaya!”
Ngunit bago pa man ako makakilos, ginawa ni Mr. Valderama ang isang bagay na nagpatigil sa pag-ikot ng mundo sa loob ng hotel.
Huminto ang kinatatakutang CEO sa aking harapan. Hindi niya kinuha ang alak. Sa halip, ibinaba niya ang kanyang gintong tungkod, inayos ang kanyang suit, at yumuko ng siyamnapung degree (90 degrees) sa harap ko!
“Madam Althea,” umalingawngaw ang malakas at labis na magalang na boses ni Mr. Valderama sa buong grand hall. “Humihingi po ako ng tawad kung nahuli ako ng pagdating. Bakit po kayo nakasuot ng ganyang damit? Kanina pa po kayo hinihintay ni Don Alejandro sa mansyon upang pormal na ipasa sa inyo ang pamamahala ng buong Imperial Empire.”
Ang Pagguho ng Mundo ng mga Mapagmataas
Nalaglag ang mga baso ng wine mula sa kamay ng mga bisita. CRASH!
Natahimik ang buong grand hall. Ang katahimikan ay nakakabingi at nakakapanindig-balahibo.
Nalaglag ang panga ni Marco. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang lumabas sa kanyang bungo. Namutla si Stella na parang papel at nagsimulang mangatog ang kanyang mga tuhod. Si Donya Carmela ay napahawak sa kanyang dibdib, tila nawalan ng hininga at halos himatayin.
“M-Madam?! Imperial Empire?!” nanginginig na tili ni Donya Carmela. “S-Sir Valderama… b-baka nagkakamali po kayo! S-Si Althea po ‘yan! Isang ulila at patay-gutom na pulubi!”
Lumingon si Mr. Valderama kay Donya Carmela. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding poot at pagbabanta.
“Tinawag mo bang pulubi ang nag-iisang apo at tagapagmana ni Don Alejandro Imperial?” malamig ngunit nakamamatay na tanong ni Mr. Valderama. “Ang babaeng nagmamay-ari ng bangkong hinihingan ninyo ng limang bilyong piso?!”
Parang binagsakan ng sementong bloke ang ulo nina Marco. Bumagsak ang mga tuhod niya sa malamig na sahig.
“A-Althea…? I-Ikaw ang tagapagmana ng Imperial Empire?!” nauutal at umiiyak na tanong ni Marco.
Ang Huling Hatol ng Reyna
Inalis ko ang suot kong apron at inihagis ito sa mismong mukha ni Stella. Dahan-dahan akong naglakad palapit kina Marco, ang aking posture ay bumalik sa pagiging isang tunay na reyna.
“Oo, Marco. Inakala mong isa lang akong walang-kwentang byuda na madali mong matatapon,” malamig kong sagot. “Inakala ninyong kaya ninyong pagbantaan ang mga inosenteng bata sa ampunan para lang ipahiya ako.”
“B-Babe! Althea! P-Patawarin mo ako!” humahagulgol na gumapang si Marco palapit sa aking sapatos. “N-Nabulag lang ako kay Stella! I-Ikaw lang ang mahal ko! I-Icancel ko ang kasal na ‘to, babalikan kita!”
“HINDI! Marco, hayop ka!” tili ni Stella, umiiyak at sinasabunutan si Marco. “Iniwan mo ako dahil nalaman mong bilyonarya siya?!”
“Tumahimik kayo!” umaalingawngaw na utos ko. Hinarap ko si Mr. Valderama. “Eduardo, i-cancel ang lahat ng approved investments para sa kumpanya ni Marco. At hindi lang ‘yon, bilhin mo ang lahat ng utang ng pamilya niya. I-foreclose niyo ang lahat ng assets nila. Gusto kong makita silang matulog sa kalsada bukas na bukas din.”
“HINDI! Althea, parang awa mo na!” umiiyak na lumuhod si Donya Carmela, pilit na nagmamakaawa. “Patawarin mo ang biyenan mo! B-Bati na tayo, please!”
“Wala akong biyenan na kasing-dumi mo ang ugali,” matigas kong hatol. “Security, ilabas ninyo ang mga basurang ito. Nakakasira sila ng paningin ko.”
Habang kinakaladkad sina Marco, Stella, at Donya Carmela palabas ng hotel—sumisigaw, nag-aaway, at nagmamakaawa sa gitna ng nawasak nilang party—pinanood ko lamang sila nang may matinding kaluwagan.
Inakala nilang mababali nila ang aking dangal sa pamamagitan ng pagpapasuot sa akin ng uniporme ng isang katulong. Ngunit hindi nila alam na sa gabi ng kanilang pagmamayabang, ang inakala nilang alipin ay siya palang reynang magbibigay sa kanila ng habambuhay na pagkakalugmok.
