PINATALSIK NG BIYENAN KO ANG MGA MAGULANG KO SA SARILI KONG KASAL DAHIL “WALA DAW SILANG AMBAG” — PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG HAWAKAN KO ANG MIKROPONO AT IBUNYAG KUNG SINO TALAGA ANG NAGBAYAD NG LAHAT
Ang Grand Ballroom ng Manila Hotel ay tila isang palasyo. Ang mga chandeliers ay kumikinang na parang mga diyamante, ang mga bulaklak ay inimport pa mula sa Holland, at ang pagkain ay gawa ng mga pinakasikat na chef sa bansa. Ito ang “Wedding of the Year.” Ang kasal nina Sophia, isang matagumpay na architect, at ni David, ang tagapagmana ng pamilya Villareal.
Sa gitna ng karangyaan, nakatayo si Donya Miranda Villareal, ang ina ni David. Suot niya ang isang gown na nagkakahalaga ng kalahating milyon, at ang leeg niya ay nabibigatan sa dami ng alahas. Umiikot siya sa mga bisita, nagyayabang.
“Of course, I want the best for my son,” sabi ni Donya Miranda sa kanyang mga amiga. “I spared no expense. Milyon-milyon ang ginastos ko para dito. Gusto kong maging perfect ang lahat. Ayokong may kahit anong dumi na sumira sa araw na ito.”
Samantala, sa isang sulok malapit sa entrance, dumating ang mga magulang ni Sophia—sina Tatay Berting at Nanay Lusing.
Galing pa sila sa probinsya. Si Tatay Berting ay nakasuot ng Barong Tagalog na luma na pero maayos na nilabhan at pinlantsa. Si Nanay Lusing naman ay nakasuot ng simpleng bestida na tinahi pa ng kumare niya. Hindi sila sanay sa aircon. Hindi sila sanay sa makintab na sahig. Nanginginig sila sa hiya at kaba.
“Pa, Ma, dito po kayo,” sabi ng wedding coordinator na kaibigan ni Sophia. “Naka-reserve po ang VIP table sa harap para sa inyo.”
Akmang lalakad na sina Tatay Berting papunta sa harap nang harangin sila ni Donya Miranda.
Tiningnan sila ng Donya mula ulo hanggang paa. Ang tingin na puno ng panghuhusga at pandidiri.
“Saan kayo pupunta?” mataray na tanong ni Miranda.
“A-ah… balae…” nauutal na bati ni Tatay Berting, akmang kakamayan ang Donya. “Mauupo daw po kami sa harap.”
Hindi tinanggap ni Miranda ang kamay ni Tatay Berting. Sa halip, pumitik siya ng daliri para tawagin ang Head ng Security.
“Security! Why are these people here?” sigaw ni Miranda, sapat para marinig ng mga nasa malapit na mesa.
“Ma’am, magulang po sila ng Bride,” paliwanag ng coordinator.
“I don’t care!” bulyaw ni Miranda. “Tingnan mo nga ang suot nila! Mukha silang mga basurero na naligaw sa palasyo. Sinisira nila ang aesthetic ng kasal ko! At isa pa…”
Lumapit si Miranda sa mukha ni Nanay Lusing.
“…Ang kasal na ito ay para lamang sa mga taong may ambag. Milyon ang nilabas ko para dito. Kayo? Ano ang ambag niyo? Ilang sakong kamote? Wala kayong karapatang umupo sa VIP table kung wala kayong binayaran kahit singko. Lumayas kayo! Doon kayo sa kusina kumain kasama ng mga driver!”
Naiyak si Nanay Lusing. Yumuko si Tatay Berting sa sobrang kahihiyan. Ang mga bisita ay nagbubulungan na. Si David ay nasa kabilang kwarto pa, naghahanda, kaya walang nagtatanggol sa kanila.
“Pasensya na po, Donya,” garalgal na sabi ni Tatay Berting. “Aalis na lang po kami. Huwag na po kayong magalit. Ayaw naming masira ang kasal ng anak namin.”
“Mabuti naman at alam niyo ang lugar niyo,” irap ni Miranda. “Guard, ilabas sila. Now!”
Hinawakan ng mga guard ang braso ng matatanda para kaladkarin palabas.
Sa sandaling iyon, bumukas ang malaking pinto ng bridal suite. Lumabas si Sophia. Suot ang kanyang napakagandang wedding gown.
Pero sa halip na maglakad papunta sa altar, tumakbo siya papunta sa entrance nang makita niyang itinataboy ang mga magulang niya.
“BITAWAN NIYO ANG MGA MAGULANG KO!” sigaw ni Sophia.
Ang boses niya ay umalingawngaw sa buong ballroom. Tumigil ang musika. Napatayo ang lahat ng bisita.
Tumakbo si Sophia at niyakap ang kanyang Nanay at Tatay na umiiyak.
“Anak… Sophia…” iyak ni Nanay Lusing. “Uuwi na lang kami. Nakakahiya. Wala kaming pang-ambag sa kasal mo.”
Tumingin si Sophia kay Donya Miranda. Ang mata ni Sophia ay nagliliyab sa galit.
“Donya Miranda,” sabi ni Sophia, ang boses ay malamig pero matalim. “Bakit mo pinapalayas ang mga magulang ko?”
“Sophia, hija,” plastik na ngiti ni Miranda. “I’m just protecting your image. Tignan mo naman sila, ang dudungis. At saka, this is a business event as much as a wedding. Ang mga bisita natin ay mga senador, mga CEO. Hindi pwedeng may humalong… hampaslupa. Besides, gaya ng sinabi ko, wala silang binayaran dito. Ako ang gumastos, kaya ako ang masusunod.”
Dumating si David, tumatakbo. “Ma! Anong ginagawa mo?!”
“Pinoprotektahan ko lang ang pamilya natin, David!” sagot ni Miranda.
Bumitaw si Sophia sa yakap ng mga magulang niya. Naglakad siya papunta sa stage at kinuha ang mikropono mula sa emcee.
Tumahimik ang buong hotel.
“Gusto kong marinig ng lahat ito,” panimula ni Sophia. “Sabi ng biyenan ko, pinalayas niya ang mga magulang ko dahil ‘wala silang ambag’ at ‘siya ang nagbayad ng lahat’.”
Tumingin si Sophia kay Miranda na nakapameywang pa rin.
“Donya Miranda, gusto mo bang ilabas ko ang mga resibo?”
Napakunot ang noo ni Miranda. “Anong resibo?”
Naglabas si Sophia ng cellphone at ipinakita ang isang bank transaction sa malaking LED screen sa likod ng stage.
“Nakikita niyo ‘yan?” turo ni Sophia. “Iyan ang proof of payment sa hotel na ito. 5 Million Pesos. Kaninong pangalan ang nakalagay sa sender? Sophia Rodriguez.”
Nagulat ang mga bisita. Nagbulungan sila.
“At ito,” lipat ni Sophia sa susunod na slide. “Ang bayad sa caterer, sa flowers, sa gown, at pati sa suot mong alahas ngayon, Donya Miranda. Lahat ‘yan, galing sa account ko.”
Namutla si Miranda. “H-hindi totoo ‘yan! Ang kumpanya ng Villareal ang nagbayad niyan!”
“Ang kumpanya ng Villareal?” tumawa nang mapait si Sophia. “Ang kumpanyang idineklara mong bankrupt tatlong buwan na ang nakakaraan?”
Napasinghap ang mga bisita. Marami sa kanila ay investors ng Villareal.
“Oo, alam ng lahat na bagsak na ang negosyo niyo,” patuloy ni Sophia. “Kaya mo pinilit si David na pakasalan ako, hindi dahil mahal mo ako, kundi dahil alam mong ako ang may-ari ng isa sa pinakamalaking architectural firm sa Asya. Ginagamit mo ako para saluhin ang mga utang niyo.”
Lumapit si Sophia sa gilid ng stage kung saan nakatayo ang mga magulang niya.
“Sinasabi mong wala silang ambag?” turo ni Sophia kay Tatay Berting at Nanay Lusing. “Ang tatay ko, nagsaka sa init ng araw, nagkaka-kalyo ang kamay, para lang mapag-aral ako. Ang nanay ko, nagtinda ng kakanin sa kalsada, nagtiis ng gutom, para lang may pambaon ako. Ang ambag nila ay ang buhay ko. Ang tagumpay ko. Kung wala sila, wala ako dito, at wala kang perang waldas ngayon.”
Bumaling si Sophia kay David. “David, mahal kita. Pero hindi ko kayang maging parte ng pamilyang tumatapak sa mga taong nagpalaki sa akin.”
Lumapit si David sa ina niya. Galit na galit. “Ma, totoo ba? Pera lang ang habol mo kay Sophia? At pinalayas mo ang mga magulang niya?”
“David, I did it for us!” katwiran ni Miranda.
“No, Ma. You did it for yourself,” sagot ni David.
Humarap si Sophia sa mga security guards.
“Guards,” utos ni Sophia. “Mali ang tinuturo ni Donya Miranda kanina. Hindi ang mga magulang ko ang dapat ilabas.”
Tinuro ni Sophia si Miranda.
“Siya ang ilabas niyo. Dahil sa kasal na ito, ako ang nagbayad. At sa event ko, bawal ang mga taong mapagmataas at walang puso.”
Nag-alinlangan ang mga guards, pero dahil alam nilang si Sophia ang tunay na kliyente, lumapit sila kay Miranda.
“Ma’am, sumama na po kayo sa amin,” sabi ng Head Security.
“Bitawan niyo ako! Ako si Donya Miranda Villareal!” sigaw niya habang kinakaladkad palabas. “Sophia! Hindi mo pwedeng gawin ito! Isusumpa kita!”
Pero walang nakinig sa kanya. Ang mga bisita, na kanina ay humahanga sa kanya, ay nakatingin na ngayon nang may pandidiri. Nakita nila ang tunay niyang kulay.
Nang mawala na si Miranda, bumaba si Sophia sa stage at niyakap ulit ang mga magulang niya.
“Tay, Nay… dito kayo,” inupo niya sila sa pinaka-sentrong mesa. “Kayo ang VIP ko. Kayo ang bida dito.”
Lumapit si David kay Tatay Berting at lumuhod. “Tay, Nay… patawarin niyo po ako sa ginawa ng Mommy ko. Hayaan niyo pong bumawi ako sa inyo habambuhay.”
Tinapik ni Tatay Berting ang balikat ni David. “Wala kang kasalanan, iho. Ang mahalaga, pinili mo ang tama.”
Itinuloy ang kasal. Hindi ito naging tungkol sa yaman o sa ganda ng venue. Naging tungkol ito sa dangal, sa pagmamahal sa magulang, at sa pagtatanggol sa kung ano ang tama.
At si Donya Miranda? Nabalitaan na lang nila na kinukumpiska na ng bangko ang kanyang mansyon dahil sa patong-patong na utang na hindi na sinalo ni Sophia. Sa huli, ang “hampaslupa” na inapi niya ang siya palang tanging pag-asa sana niya, na sinayang niya dahil sa kanyang masamang ugali.
