PINAPIRMA NILA AKO NG DIVORCE PAPERS MATAPOS KONG MANGANAK DAHIL SA “MAYAMANG” KABIT, PERO HINDI NILA ALAM NA AKO ANG NAGMAMAY-ARI NG LUPANG TINATAYUAN NILA NGAYON
Kakatapos lang iluwal ni Maya ang kanyang panganay na anak. Nakahiga siya sa isang kama sa charity ward ng ospital, pawisan, maputla, at halos walang lakas. Ang tanging nagbibigay sa kanya ng buhay ay ang munting sanggol na natutulog sa kanyang tabi.
Hinihintay niya ang kanyang asawang si Gary. Nangako ito na darating. Sabi ni Gary, busy lang ito sa trabaho sa construction. Alam ni Maya na mahirap ang buhay nila. Nagpakasal sila kahit tutol ang pamilya ni Gary. Ang nanay ni Gary na si Doña Azon ay laging ipinapamukha sa kanya na isa siyang “hampaslupa” na walang ambag sa pamilya kundi pabigat.
Pero tiniis ni Maya ang lahat. Dahil mahal niya si Gary.
Bumukas ang pinto ng ward. Napangiti si Maya, akala niya ay si Gary na ang dumating para kargahin ang kanilang anak.
Pero nawala ang ngiti niya.
Ang pumasok ay si Doña Azon, suot ang kanyang mamahaling alahas at bestida na amoy matapang na pabango. At hindi siya nag-iisa. Kasama niya ang isang babae—si Tiffany. Si Tiffany ay anak ng mayor, maganda, maputi, at balita sa bayan na “kababata” at “ex-girlfriend” ni Gary.
“Ma? Anong ginagawa niyo dito?” mahinang tanong ni Maya. “Nasaan po si Gary?”
Hindi sumagot si Doña Azon. Lumapit ito sa kama ni Maya at tiningnan ang sanggol nang may pandidiri.
“Huwag mo akong ma-Ma-Ma,” mataray na sabi ni Azon. “Nandito kami para tapusin na ang kalokohang ito.”
Inilapag ni Tiffany ang isang makapal na folder sa ibabaw ng kumot ni Maya.
“Ano ‘to?” nanginginig na tanong ni Maya.
“Annulment papers,” nakangiting sagot ni Tiffany. “Pirmahan mo na ‘yan, Maya. Hiwalayan mo na si Gary. Alam naman nating lahat na hindi kayo bagay. Look at you… nasa charity ward. Walang pambayad. Samantalang ako? Kaya kong bigyan si Gary ng buhay na hari.”
“P-pero… kakatapos ko lang manganak,” iyak ni Maya. “Anak namin ‘to ni Gary! Nasaan siya? Bakit hindi siya ang humarap sa akin?”
“Nasa labas siya,” sagot ni Azon. “Nahihiya siyang makita ka. Sabi niya sa akin, pagod na siya sa kahirapan. Pagod na siyang magtiis sa’yo. Gusto na niyang umasenso, at si Tiffany ang susi doon. Ang daddy ni Tiffany ang magbibigay sa kanya ng malaking kontrata sa construction. Kaya kung mahal mo talaga ang anak ko, palayain mo na siya.”
Para bang gumuho ang mundo ni Maya. Ang lalaking pinagkatiwalaan niya, ang lalaking ipinaglaban niya, ay handa siyang itapon sa oras na pinaka-kailangan niya ito.
Pumasok si Gary. Nakayuko. Hindi makatingin nang diretso kay Maya.
“Gary…” hagulgol ni Maya. “Totoo ba? Ipapalit mo kami ng anak mo sa pera?”
“Sorry, Maya,” mahinang sagot ni Gary. “Ayoko nang maging mahirap. Pagod na ako. Si Tiffany… kaya niyang ibigay ang lahat. Pirmahan mo na lang. Bibigyan naman kita ng sustento kapag nakaluwag-luwag na kami.”
“Sustento?” tumawa nang mapait si Maya. “Ang kapal ng mukha mo.”
Lumapit si Tiffany at hinawakan ang braso ni Gary. “Honey, let’s go. Baka mahawa pa tayo ng germs sa ward na ‘to. Maya, sign the papers. You have one hour. Kapag hindi mo pinirmahan ‘yan, sisiguraduhin ni Mommy Azon na wala kang makukuhang trabaho sa buong bayan.”
“Oo,” dagdag ni Azon. “Kilala mo ako, Maya. Marami akong koneksyon. Kaya kong gawing impyerno ang buhay mo at ng anak mo.”
Tinitigan ni Maya ang tatlong tao sa harap niya. Ang asawang duwag, ang biyenang matapobre, at ang kabit na ambisyosa.
Pinunasan ni Maya ang kanyang luha. Biglang nagbago ang aura niya. Nawala ang awa sa sarili. Napalitan ito ng lamig.
“Akin na ang ballpen,” sabi ni Maya.
“Good choice,” ngisi ni Tiffany. Inabot niya ang mamahaling ballpen.
Pinirmahan ni Maya ang papeles nang walang pag-aalinlangan. Maya Isabelle C. Monteverde.
Pagkatapos pirmahan, inihagis niya ang folder kay Gary.
“Sige,” sabi ni Maya, ang boses ay kalmado pero nakakatakot. “Malaya ka na. Pero tandaan niyo ang araw na ‘to. Kayo ang lumapit, kayo ang nagtaboy, at kayo ang manghihinayang.”
Tumawa lang si Azon. “Manghihinayang? Sa isang katulad mo? Hah! Tara na, Gary, Tiffany. Iwan niyo na ‘yang basura dyan.”
Tumalikod sila para umalis.
Pero bago pa sila makahawak sa pinto, bumukas ito nang malakas.
Pumasok ang Hospital Director, kasama ang limang bodyguard na naka-barong at isang lalaking naka-suit na may dalang briefcase.
Nagulat sina Azon at Tiffany.
“Director Perez?” gulat na bati ni Tiffany. Kilala niya ito dahil sa ospital na ito madalas magpa-check up ang pamilya niya. “Anong ginagawa niyo dito sa charity ward?”
Hindi sila pinansin ng Director. Dumiretso ito sa kama ni Maya.
Sa gulat ng lahat, yumuko ang Director at ang mga bodyguard sa harap ni Maya.
“Ma’am Maya,” magalang na bati ng Director. “Pasensya na po kung na-late kami. Handa na po ang private suite niyo sa taas. At ang helicopter po ay naghihintay na sa rooftop kung gusto niyo nang ilipat sa main branch natin sa Makati.”
Nalaglag ang panga ni Azon. “A-anong… Ma’am Maya? Helicopter?”
Dahan-dahang bumangon si Maya. Inalalayan siya ng lalaking naka-suit—ang kanyang personal attorney.
“Sino ka ba talaga?” nanginginig na tanong ni Gary.
Tumingin si Maya sa kanila. Wala na ang ‘mahirap na asawa’. Ang nasa harap nila ay isang reyna.
“Hindi ko ba nasabi sa inyo?” ngiti ni Maya. “Ako si Maya Isabelle Cojuanco Monteverde. Ang nag-iisang tagapagmana ng Monteverde Group of Companies.”
Nanlaki ang mata ni Tiffany. “Monteverde? Ibig sabihin… ikaw ang may-ari ng ospital na ‘to?”
“Hindi lang ospital na ‘to, Tiffany,” sagot ng Attorney ni Maya. “Pag-aari ng pamilya ni Ma’am Maya ang lupang tinatayuan ng bahay niyo, ang mall kung saan kayo namimili, at ang construction company na inaasahan ng tatay mo para sa kontrata.”
Napaluhod si Gary. “Maya… hindi ko alam. Bakit… bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil gusto kong malaman kung mamahalin mo ako nang totoo kahit wala akong pera,” sagot ni Maya. “Nagpanggap akong mahirap. Tiniis ko ang pang-aapi ng nanay mo. Tiniis ko ang hirap ng buhay. Kasi akala ko, sapat na ang pag-ibig mo. Pero mali ako. Pera lang pala ang habol niyo.”
“Maya, mahal kita!” biglang kambiyo ni Gary, akmang lalapit para hawakan si Maya. “Naguluhan lang ako! Pinilit lang ako ni Mama!”
Hinarang siya ng bodyguard.
“Wag mo akong hawakan,” utos ni Maya. “Pinirmahan ko na ang papeles, di ba? Wala na tayo.”
Bumaling si Maya kay Azon na ngayon ay namumutla na. “At ikaw, Doña Azon. Ipinagmamalaki mo ang koneksyon mo? Pwes, simula ngayon, blacklisted na kayo sa lahat ng negosyo ng Monteverde. Good luck kung may tumanggap pa sa inyo.”
Tumingin siya kay Tiffany. “At ikaw, Tiffany. Sabihin mo sa Daddy mo, cancelled na ang construction project. At yung lupa ng bahay niyo? Expired na ang lease next month. Hindi ko na ire-renew. Maghanap na kayo ng matitirhan.”
“Huwag! Parang awa mo na!” iyak ni Tiffany. “Masisira ang pamilya namin!”
“Dapat inisip mo ‘yan bago mo sirain ang pamilya ko,” malamig na sagot ni Maya.
“Director,” utos ni Maya. “Palabasin ang mga ‘to. Naiirita ang baby ko sa amoy ng basura.”
Kinaladkad ng mga guard sina Gary, Azon, at Tiffany palabas ng ward habang nagmamakaawa at nagsisiiyakan. Ang mga taong kanina ay matapobre, ngayon ay parang mga basang sisiw na tinapon sa kalsada.
Binuhat ni Maya ang kanyang anak. “Anak,” bulong niya. “Hindi natin kailangan ng tatay na duwag. Kayang-kaya kitang buhayin. Ikaw ang prinsesa ko, at hinding-hindi ko hahayaang may umapi sa’yo.”
Sumakay si Maya sa wheelchair, pinalibutan ng kanyang staff, at dinala sa private suite kung saan naghihintay ang tunay na buhay na nararapat sa kanya. Iniwan niya ang nakaraan sa charity ward, kasama ng mga taong hindi marunong magmahal.
