“PINALAYAS NILA AKO DAHIL AMPON LANG DAW AKO AT WALANG KARAPATAN SA MANA — PERO NANG BASAHIN ANG LAST WILL AND TESTAMENT NG DADDY, NAGULAT SILA NANG MALAMAN KUNG KANINO TALAGA NAKAPANGALAN ANG BUONG MANSYON.”
Ako si Jasmine.
Simula nang mamatay ang Daddy ko na si Don Rogelio, naging impyerno ang buhay ko sa mansyon.
Ampon lang ako. ‘Yan ang laging pinamumukha sa akin ng stepmother kong si Tita Vina at ng mga anak niyang sina Carla at Miguel.
Kahit na ako ang nag-alaga kay Daddy noong na-stroke siya, kahit ako ang nagpupuyat sa ospital habang sila ay nagwawaldas ng pera sa abroad, sa huli, ako pa rin ang “outsider.”
Sa araw ng libing ni Daddy, hindi pa man natutuyo ang lupa sa puntod niya, pinalayas na nila ako.
“Jasmine, mag-impake ka na,” sabi ni Tita Vina habang humihithit ng sigarilyo sa sala. “Ngayong wala na ang Daddy mo, wala nang magtatanggol sa’yo. Ayokong makita ang pagmumukha mo sa pamamahay ko.”
“Pero Tita,” iyak ko. “Dito na po ako lumaki. Wala po akong mapupuntahan.”
“Edi sa kangkungan!” tawa ni Carla. “Ambisyosa ka kasi. Akala mo porket paborito ka ni Daddy, may makukuha ka? Blood is thicker than water, Jasmine. Kami ang tunay na kadugo. Ikaw? Pinulot ka lang sa basurahan.”
Kinaladkad ako ni Miguel palabas ng gate.
“Huwag ka nang babalik dito, patay-gutom!” sigaw niya sabay bato ng maleta ko sa putikan.
Umalis ako na luhaan. Walang pera. Walang pamilya.
Namasukan ako bilang dishwasher sa isang karinderya para lang mabuhay. Tiniis ko ang hirap. Tiniis ko ang pangungutya.
ANG PAGBABASA NG TESTAMENTO
Makalipas ang isang buwan, nakatanggap ako ng tawag mula kay Atty. Galvez, ang family lawyer.
Kailangan daw akong dumalo sa Reading of the Last Will and Testament ni Don Rogelio.
Pagdating ko sa mansyon, nandoon na silang lahat.
Si Tita Vina, naka-itim na silk dress, mukhang biyuda na handa nang mag-party. Sina Carla at Miguel, nagbubulungan tungkol sa mga kotseng bibilhin nila.
Nang makita nila ako, tumaas ang kilay ni Tita Vina.
“Anong ginagawa ng basurang ‘yan dito, Attorney? Diba sinabi ko na sa’yo na huwag mo na siyang isali?”
“Pasensya na, Senyora,” sagot ni Atty. Galvez nang seryoso. “Mahigpit ang bilin ni Don Rogelio. Hindi pwedeng simulan ang pagbabasa kung kulang ang key people.”
“Fine,” irap ni Carla. “Umupo ka diyan sa sulok, Jasmine. Huwag mong dumihan ang sofa.”
Nagsimula si Atty. Galvez. Binuksan niya ang sealed envelope.
Tahimik ang lahat.
“Ako, si Rogelio Valderama, nasa tamang pag-iisip, ay naghahati ng aking ari-arian tulad ng sumusunod…”
Ngumiti si Tita Vina. Alam na niya na sa kanya mapupunta ang lahat.
“Para sa aking asawang si Vina… ipinamamana ko ang Monthly Pension na 50,000 Pesos hanggang sa siya ay mamatay.”
Natigilan si Tita Vina. “Teka! 50 thousand?! ‘Yun lang?! Nasaan ang shares sa kumpanya? Nasaan ang pera sa bangko?!”
Nagpatuloy si Attorney. “Para sa aking mga anak na sina Carla at Miguel… ipinamamana ko ang tig-isang condo unit sa Makati at halagang One Million Pesos bawat isa.”
Tumayo si Miguel. “Isang milyon?! Kulang pa ‘yan sa pambili ko ng sports car! Attorney, peke ‘yan! Imposibleng ganyan lang ang ibigay ni Daddy!”
“Maupo kayo,” utos ni Atty. Galvez. “Hindi pa ako tapos.”
Huminga nang malalim si Attorney. Tumingin siya sa akin.
“At para sa kaisa-isa kong anak na nagparamdam sa akin ng tunay na pagmamahal at nag-alaga sa akin hanggang sa huling hininga ko… kay Jasmine…”
Tumawa si Carla. “Ano? Bibigyan siya ng blender? O baka naman mga lumang damit ni Daddy?”
Binasa ni Attorney ang kasunod:
“…ipinamamana ko ang BUONG VALDERAMA MANSION, ang 70% ng Shares sa Valderama Group of Companies, at ang lahat ng natitirang pera sa aking Swiss Bank Accounts na nagkakahalaga ng Two Billion Pesos.”
KATAHIMIKAN.
Parang tumigil ang oras sa loob ng library.
Nalaglag ang panga ni Tita Vina.
Namutla si Carla.
Nanginginig si Miguel.
“H-Hindi totoo ‘yan!” sigaw ni Tita Vina. Sinugod niya si Attorney at inagaw ang papel. “Baliw ang asawa ko! Minanipula siya ng ampon na ‘yan!”
“Authentic ang dokumento, Mrs. Valderama,” kalmadong sabi ni Attorney. “May video recording pa si Don Rogelio bago siya mamatay para patunayan na nasa tamang isip siya. At may isa pang kondisyon…”
“Ano?!” sigaw ni Miguel.
“Nakasaad dito,” turo ni Attorney sa huling pahina. “Na kapag kinuwestiyon o inaway ng sinuman kina Vina, Carla, o Miguel ang desisyong ito… mawawalan sila ng karapatan kahit sa pension o condo na binigay sa kanila. Ibig sabihin, magiging zero ang mana nila.”
Napaupo si Tita Vina sa sahig. Iyak siya nang iyak.
“Ang yaman ko… ang mansyon ko… napunta sa isang ampon?!”
Dahan-dahan akong tumayo.
Hindi ako makapaniwala. Si Daddy… kahit wala na siya, pinrotektahan niya ako.
Lumapit ako kay Tita Vina.
“Tita,” sabi ko.
Tumingala siya sa akin, puno ng galit ang mata. “Masaya ka na? Inagaw mo ang lahat sa amin!”
Umiling ako. “Wala akong inagaw. Ibinigay ito sa akin. Dahil noong mga panahong may sakit si Daddy, nasaan kayo? Nasa Paris kayo, nagshoshopping. Sino ang nagpapalit ng diaper niya? Ako. Sino ang nagpapakain sa kanya? Ako. Ang sabi ni Daddy, ‘Ang tunay na pamilya ay hindi sa dugo nasusukat, kundi sa pag-aaruga.’“
Humarap ako kina Carla at Miguel.
“Noong pinalayas niyo ako, tinawag niyo akong basura. Sabi niyo wala akong karapatan sa bahay na ‘to.”
Naglakad ako papunta sa Master’s Chair—ang upuan ni Daddy sa gitna ng library. Umupo ako doon.
Ramdam ko ang bigat ng responsibilidad, pero ramdam ko rin ang kapangyarihan.
“Ngayon,” sabi ko nang matatag. “Dahil ako na ang may-ari ng mansyon at ng kumpanya… may mga pagbabago tayong gagawin.”
“J-Jasmine,” utal ni Carla, biglang bumait ang boses. “Sissy… alam mo naman na nagbibiro lang kami noon diba? Pamilya tayo! Huwag mo kaming paalisin!”
“Oo nga, Jasmine,” singit ni Miguel. “Ikaw ang favorite sister ko! Ipag-drive kita kahit saan mo gusto!”
Ngumiti ako. Yung ngiting puno ng pait.
“Nakakatawa. Noong wala akong pera, patay-gutom ako. Ngayong bilyonaryo na ako, Sissy at Favorite na?”
Tinignan ko si Atty. Galvez.
“Attorney, ibigay na po sa kanila ang susi ng condo units nila. At ibigay ang cheque na one million.”
Nagliwanag ang mukha ni Tita Vina. “Talaga? Ibibigay mo pa rin?”
“Oo,” sagot ko. “Dahil tinuro sa akin ni Daddy na tumupad sa usapan. Pero…”
Tumayo ako at tinuro ang pinto.
“Pagkatanggap niyo niyan, get out of my house. Ayokong makita ang mga pagmumukha niyo dito. You have 24 hours to pack your bags. Ang lahat ng gamit na binili gamit ang pera ng kumpanya—ang mga luxury bags mo Carla, ang sports car mo Miguel, at ang mga alahas mo Tita Vina—iiwan niyo dito. Dahil assets ‘yan ng kumpanya KO.”
“H-Hindi pwede ‘yan!” sigaw ni Carla. “Paano ako papasok sa socialite circle kung wala akong dalang Hermes?!”
“Edi magtrabaho ka,” sagot ko. “Matuto kang kumita ng sarili mong pera, katulad ng ginawa ko nung tinapon niyo ako sa kangkungan.”
“Guards!” tawag ko.
Pumasok ang mga dating guard na naging kaibigan ko noon. Nakangiti sila sa akin.
“Escort them to their rooms to pack. Make sure wala silang itatakas na gamit na hindi sa kanila.”
Habang nag-iimpake sila nang padabog at umiiyak sa galit, lumabas ako sa garden.
Tumingin ako sa langit.
Maaliwalas ang panahon.
“Salamat, Daddy,” bulong ko.
Nagsimula ang buhay ko bilang ampon na api.
Pero nagtapos ang kwento na ako ang Reyna.
Hindi dugo ang nagpapatakbo ng mundo.
Puso.
At sa huli, ang may busilak na puso ang laging nananalo.
WAKAS
