PINALAYAS NG DONYA ANG MATANDANG “PULUBI” SA ULAN — HINDI NIYA ALAM, ITO PALA ANG INA NG KANYANG PINAKAMALAKING INVESTOR NA MAGPAPABAGSAK SA KANYANG IMPERYO!
Si Miranda Go ay kilala bilang “Ice Queen” ng business world. Siya ang CEO ng Go Empire, isang malaking kumpanya ng real estate. Wala siyang awa, matapobre, at ang tanging mahalaga sa kanya ay pera at imahe.
Isang gabi, bumagyo nang napakalakas. Nasa kanyang rest house sa Tagaytay si Miranda, naghahanda para sa pinaka-importanteng meeting ng buhay niya bukas. Kakausapin niya si Mr. Henry Sy-Tan, ang pinakamayamang investor sa Asya. Kapag nakuha niya ang deal na ito, siya na ang magiging pinakamayamang babae sa bansa.
Habang umiinom siya ng wine, may kumatok sa gate.
“Guard! Tignan mo nga kung sino ‘yan!” sigaw ni Miranda.
Bumukas ang gate at pumasok ang isang matandang babae. Basang-basa ito sa ulan, nanginginig sa ginaw, at puno ng putik ang lumang duster.
“Ma’am…” nanginginig na sabi ng matanda. “Pwede po bang makisilong sandali? At makahingi ng tubig? Nawawala po kasi ako at inabutan ng bagyo. Wala po akong masasakyan.”
Tinignan ni Miranda ang matanda nang may pandidiri. Tumingin siya sa kanyang mamahaling carpet na natuluan ng putik mula sa paa ng matanda.
“Yaya! Guard! Bakit niyo pinapasok ang basurang ito?!” sigaw ni Miranda. “Ang dumi-dumi niya! Madudumihan ang Persian carpet ko!”
“Pero Ma’am, naaawa po kami…” sabi ng katulong.
“Awa?! Hindi ko kailangan ng awa! Kailangan ko ng malinis na bahay!” Hinarap ni Miranda ang matanda. “Lumayas ka! Doon ka sa labas! Hindi ampunan ang bahay ko!”
“Hija… parang awa mo na… kahit sa garahe lang,” pakiusap ng matanda. “Mamatay ako sa lamig sa labas.”
“Wala akong pakialam!” Tinulak ni Miranda ang matanda palabas ng pinto. Nadapa ang matanda sa putikan. “Lumayas ka bago ko tawagan ang pulis!”
Tumayo nang hirap ang matanda. Tinitigan niya si Miranda sa mata. “Tandaan mo ang gabing ito, Hija. Ang kayamanan, nawawala. Pero ang kasamaan ng ugali, habang buhay na nakatatak.”
Sinarado ni Miranda ang pinto. “Che! Drama mo!”
Kinabukasan. Araw ng malaking meeting.
Suot ang kanyang pinakamagandang suit, pumasok si Miranda sa conference room. Naroon na ang mga board members. Hinihintay na lang ang VIP na si Mr. Henry Sy-Tan.
Bumukas ang pinto. Pumasok si Mr. Tan, isang disenteng lalaki. Pero hindi siya nag-iisa.
May tulak-tulak siyang wheelchair. At nakasakay sa wheelchair ang isang matandang babae—naka-balot ng kumot, may benda sa sugat sa tuhod, at ubo nang ubo.
Nanlaki ang mga mata ni Miranda. Nalaglag ang kanyang ballpen.
Ang matandang nasa wheelchair ay ang “pulubi” na pinalayas at tinulak niya sa putikan kagabi!
“Mr. Tan…” utal na bati ni Miranda. “S-Sino po siya?”
Tumingin nang masama si Mr. Tan kay Miranda. Ang tingin na nakakapanghilakbot.
“Ms. Miranda,” seryosong sabi ni Mr. Tan. “Ipakikilala ko sa’yo ang aking ina, si Donya Rosa. Siya ang tunay na may-ari ng lahat ng kumpanya ko. Siya ang nagdedesisyon sa lahat ng investments.”
Namutla si Miranda. Parang hihimatayin siya.
“Kagabi,” pagpapatuloy ni Mr. Tan, “nawala ang Mama ko habang papunta sa rest house namin na katabi lang ng sa’yo. Nasiraan ang driver niya at naglakad siya para humingi ng tulong. Kumatok siya sa isang malaking bahay… pero sa halip na tulungan, tinulak siya sa putikan at pinalayas sa gitna ng bagyo.”
Humarap si Mr. Tan kay Miranda. “Pamilyar ba sa’yo ang kwento, Ms. Miranda?”
“S-Sir! Let me explain! Hindi ko po alam na nanay niyo siya! Akala ko po pulubi!” pagmamakaawa ni Miranda. Lumuhod siya sa harap ni Mr. Tan at Donya Rosa.
Nagsalita si Donya Rosa nang mahina pero madiin.
“Dahil akala mo pulubi ako, karapat-dapat na ba akong tratuhin na parang hayop?” tanong ng matanda. “Ang tunay na ugali ng tao ay lumalabas hindi sa harap ng mayayaman, kundi sa harap ng mga walang-wala.”
Kinuha ni Mr. Tan ang kontrata na pipirmahan sana nila.
KRRRKKK!
Pinunit niya ito sa harap ni Miranda.
“Walang deal,” sabi ni Mr. Tan. “At sisiguraduhin ko na malalaman ng buong business community ang ginawa mo sa ina ko. Tatanggalin ko ang lahat ng shares ko sa kumpanya mo. At kakausapin ko ang lahat ng partners mo na gawin din ‘yun.”
“No! Please! Mawawala ang lahat sa akin!” iyak ni Miranda.
“Nawala na ang lahat sa’yo nung gabing pinili mong maging halimaw kaysa maging tao,” sagot ni Mr. Tan.
Iniwan nila si Miranda na nakaluhod at umiiyak sa conference room.
Sa loob lamang ng isang linggo, bumagsak ang Go Empire. Nag-pull out ang mga investors. Nabaon sa utang si Miranda. Ang kanyang rest house, ang kanyang mansion, at ang kanyang mga sasakyan ay naremata ng bangko.
Ang huling balita kay Miranda? Nakita siyang naglalakad sa kalsada, walang payong habang umuulan, at walang pumapansin sa kanya—tulad ng ginawa niya sa matandang nagpabagsak sa kanyang mundo.
WAKAS.
