PINALAYAS NG AMA ANG ANIM NA KATULONG DAHIL SA “DEMONYONG” UGALI NG ANAK NIYA — PERO NATIGILAN SIYA SA GINAWA NG PANG-PITONG YAYA NA NAGPABAGO SA LAHAT
Si Don Ricardo ay isang bilyonaryong biyudo. Matapos pumanaw ang kanyang asawa, ibinigay niya ang lahat ng luho sa kanyang kaisa-isang anak na si Bella, pitong taong gulang.
Pero may problema. Si Bella ay tinatawag ng mga empleyado na “Little Monster.” Napakasama ng ugali nito. Nagwawala, nananakit, at naninira ng gamit.
Sa loob lamang ng dalawang buwan, anim na yaya na ang pinalayas ni Ricardo.
Ang una, nilagyan ni Bella ng glue ang buhok.
Ang pangalawa, binato niya ng vase.
Ang pangatlo, tinago niya ang cellphone sa inidoro.
At ang iba pa ay umalis nang umiiyak dahil sa masasakit na salita ng bata.
“Walang kwenta ang mga yaya na ‘yan!” galit na sabi ni Ricardo sa agency. “Hindi nila kayang pasunurin ang anak ko! Magpadala kayo ng bago! Yung matapang!”
Dumating ang pang-pito. Si Nanay Ising.
Si Nanay Ising ay 60 anyos na, simple, at mukhang mahina. Walang “professional aura” tulad ng ibang nannies na naka-uniporme.
“Sigurado ka ba dito?” tanong ni Ricardo, nakataas ang kilay. “Baka atakihin ka sa puso sa anak ko.”
“Ako na po ang bahala, Sir,” mahinahong sagot ni Ising.
Unang araw ni Ising. Pumasok siya sa kwarto ni Bella.
Ang kwarto ay parang dinaanan ng bagyo. Kalat ang mga laruan.
“Ikaw na naman ba ang bago?” sigaw ni Bella, nakatayo sa ibabaw ng kama. “Umalis ka! Ayaw ko sa’yo! Pangit ka!”
Hindi sumagot si Ising. Sa halip, kumuha siya ng upuan at umupo sa gilid. Naglabas siya ng komiks at nagbasa.
Nainis si Bella. “Bingi ka ba?! Sabi ko layas!”
Kumuha si Bella ng isang mamahaling porcelain doll—ang paboritong manika na bigay ng Daddy niya.
“Kapag hindi ka umalis, babasagin ko ‘to!” banta ni Bella.
Hinihintay ni Bella na pigilan siya ni Ising, tulad ng ginagawa ng ibang yaya na nagmamakaawa: “Huwag Ma’am Bella! Mahal ‘yan! Papagalitan kami ng Daddy mo!”
Pero tiningnan lang siya ni Ising at ngumiti. “Sige, basagin mo. Kung ‘yan ang makakapagpasaya sa’yo.”
Nagulat si Bella. Hindi niya inaasahan ang sagot na iyon.
Dahil sa inis at pride, ibinalibag ni Bella ang manika sa sahig.
CRAAAAASH!
Durog ang manika. Nagkalat ang bubog.
Sa kabilang kwarto, narinig ni Don Ricardo ang basag. Agad siyang tumakbo papunta sa kwarto ng anak. Galit na galit.
“Anong nangyari dito?!” sigaw ni Ricardo pagpasok niya. Nakita niya ang basag na manika. “Ising! Diba sinabi ko sa’yo na bantayan mo siya?! Bakit mo hinayaang magbasag siya?!”
Inasahan ni Ricardo na magdadahilan si Ising o sisisihin ang bata.
Pero nagulat siya sa ginawa ng matanda.
Lumapit si Ising kay Bella. Lumuhod siya sa sahig, sa gitna ng mga bubog.
Hindi siya galit.
Hinawakan ni Ising ang kamay ni Bella.
“Masakit ba, anak?” tanong ni Ising nang malumanay.
“H-ha?” naguluhan si Bella. “Hindi naman ako nasugatan ah.”
“Hindi sa kamay,” sabi ni Ising, nakatingin sa mata ng bata. “Dito. Masakit ba dito?”
Tinuro ni Ising ang dibdib ni Bella—ang puso nito.
“Kasi, anak… ang taong masaya, hindi naninira ng gamit. Ang taong masaya, hindi nananakit ng iba. Kaya alam ko… sobrang sakit na siguro ng nararamdaman mo kaya gusto mong makabasag, para marinig ng iba ang iyak ng puso mo.”
Natigilan si Bella. Nanlaki ang mga mata niya.
Natigilan din si Ricardo sa pintuan.
Biglang bumagsak ang balikat ni Bella. Ang “monster” na mukha niya ay unti-unting gumuho. Nagsimulang manginig ang labi niya.
“M-miss ko na si Mommy…” hagulgol ni Bella. “Miss ko na si Mommy! Gusto ko lang naman na mapansin ako ni Daddy! Kasi lagi na lang siyang busy! Puro na lang laruan ang binibigay niya, pero hindi niya ako niyayakap!”
Napahagulgol ang bata at yumakap kay Nanay Ising.
“Shhh… tahan na. Andito na si Nanay,” haplos ni Ising sa likod ng bata.
Tumingin si Ising kay Ricardo na nakatayo sa pinto, tulala at nangingilid ang luha.
“Sir,” sabi ni Ising. “Hindi po disiplina ang kailangan ng anak niyo. Hindi po bagong laruan. Kailangan niya po ang Ama niya.”
Bumagsak si Ricardo sa kanyang tuhod.
Sa loob ng dalawang taon, akala niya ay binibigay niya ang lahat. Akala niya, ang pagiging “brat” ni Bella ay dahil lang sa katigasan ng ulo. Hindi niya na-realize na ang bawat pagwawala ng anak niya ay isang sigaw para sa atensyon niya.
Tumakbo si Ricardo at niyakap ang anak niya at si Nanay Ising.
“Sorry, Bella… Sorry anak,” iyak ni Ricardo. “Akala ko kapag nagtrabaho ako, magiging okay ka. Sorry kung napabayaan kita.”
“Daddy, huwag mo na akong iwan,” iyak ni Bella.
Mula sa araw na iyon, hindi na pinalayas si Nanay Ising. Siya ang naging “Lola” ni Bella.
Hindi na rin nagwala si Bella. Bakit pa siya magwawala? Eh tuwing gabi, umuuwi na nang maaga ang Daddy niya para magbasa ng kwento at maglaro kasama siya.
Napatunayan ng pang-pitong yaya na minsan, ang batang “masama ang ugali” ay bata lang na broken hearted, at ang tanging gamot ay hindi parusa, kundi pang-unawa.
