PINALAYAS NANG WALANG DALA MATAPOS ANG DIVORCE — PERO BUMALIK SIYA BILANG “CITY ADMINISTRATOR” NA MAY HAWAK NG KAPALARAN NG NEGOSYO NG KANYANG MATAPOBRENG BIYENAN
Si Elena ay limang taong nanilbihan bilang asawa ni Franco, ang tagapagmana ng Rivera Realty. Pero sa paningin ng kanyang biyenan na si Donya Remedios, isa lang siyang palamunin.
Isang gabi, umuwi si Elena galing sa palengke at nadatnan ang kanyang mga maleta sa labas ng gate. Umuulan nang malakas.
“Donya Remedios? Franco? Bakit nasa labas ang gamit ko?” katok ni Elena.
Bumukas ang gate. Nakatayo si Donya Remedios, nakapamaywang. Sa likod niya ay si Franco, nakayuko at hindi makatingin.
“Tapos na ang pagpapanggap, Elena,” sigaw ng Donya. “Pinirmahan na ni Franco ang divorce papers. Wala kang kwentang asawa! Baog ka! At mahirap ka pa sa daga! Layas!”
“Franco, ipagtanggol mo naman ako…” iyak ni Elena.
“Sorry, Elena,” mahinang sabi ni Franco. “Kailangan kong sundin si Mommy. At saka… ikakasal na ako kay Sofia. Siya ang mayaman. Siya ang nababagay sa akin.”
Walang awa silang tinalikuran si Elena. Naglakad si Elena sa ulan, basang-basa, gutom, at walang ibang dala kundi ang durog niyang puso.
“Isusumpa ko,” bulong ni Elena sa hangin. “Balang araw, ako naman ang titingalain niyo.”
Lumipas ang Limang Taon.
Nasa krisis ang Rivera Realty. Ang kanilang pinakamalaking proyekto, ang Rivera Grand Mall, ay ipinatigil ng gobyerno dahil sa mga paglabag sa batas at kakulangan ng permit.
Kapag hindi natuloy ang mall, bankrupt ang pamilya Rivera.
“Mommy, anong gagawin natin?” taranta ni Franco. “Baon na tayo sa utang!”
“Huwag kang mag-alala,” sabi ni Donya Remedios. “May appointment tayo ngayon sa bagong City Administrator. Siya ang may hawak ng lahat ng permit sa lungsod. Susuhulan natin siya. Lahat ng opisyal ay mukhang pera.”
Nagbihis sila ng pinakamagagarang damit at nagtungo sa City Hall.
Pagpasok sa conference room, napansin nilang napaka-lamig ng aircon. Ang mahabang mesa ay gawa sa mahogany.
“Upo kayo,” sabi ng sekretarya. “Parating na po si Madam Administrator.”
Bumukas ang pinto. Pumasok ang mga bodyguard.
Sumunod na pumasok ang isang babaeng naka-Power Suit na kulay puti. Ang buhok niya ay maiksi at moderno. Ang kanyang tindig ay puno ng awtoridad. Ang mga alahas niya ay simple pero halatang milyon ang halaga.
Tumalikod ang babae mula sa pagkakatingin sa bintana at humarap sa kanila.
Nalaglag ang panga ni Franco.
Nanlaki ang mata ni Donya Remedios.
“E-Elena?!” sigaw ni Franco.
Ngumiti si Elena. Hindi na ito ang ngiti ng isang api. Ito ay ngiti ng isang Hukom.
“Correction, Mr. Rivera,” malamig na sagot ni Elena. “Ako si Atty. Elena Valderama, CPA. Ang bagong City Administrator.”
“Ikaw?!” bulalas ni Donya Remedios. “Ikaw ang pipirma sa permit namin?!”
Umupo si Elena sa kabisera. Binuksan niya ang folder na may tatak na Rivera Grand Mall.
“Oo, Donya. Ako nga. Ang babaeng tinawag mong walang kwenta at baog.”
Tiningnan ni Elena si Franco.
“Nabalitaan ko, naghiwalay na rin kayo ni Sofia matapos malugi ang negosyo ng tatay niya? Karma nga naman.”
“Elena… please,” biglang nagbago ang tono ni Franco. Lumapit ito sa mesa. “Babe, alam kong may pinagsamahan tayo. Tulungan mo kami. Kailangan namin ang permit na ‘yan. Pwede tayong magkabalikan! Mahal pa kita!”
Tumawa nang malakas si Elena.
“Mahal? Franco, huwag mo akong patawanin. Nandito tayo para sa trabaho.”
Isinara ni Elena ang folder nang malakas. BLAG!
“Nabasa ko ang mga dokumento niyo. Gumamit kayo ng substandard materials. Hindi niyo binayaran ang mga trabahador. At wala kayong environmental clearance.”
Kumuha si Elena ng isang malaking pulang stamp na may nakasulat na REJECTED.
Sa harap ng mag-ina, mariing tinatakan ni Elena ang dokumento.
DENIED.
“H-hindi!” sigaw ni Donya Remedios. “Elena! Maawa ka! Mawawalan kami ng bahay! Maghihirap kami!”
Tumayo si Elena at naglakad papunta sa pinto.
“Donya Remedios,” huling lingon ni Elena. “Noong pinalayas niyo ako sa ulan, naawa ba kayo? Hindi. Sabi niyo, basura ako.”
“Ngayon, ang ‘basura’ na tinapon niyo ang nagpasya na ang kumpanya niyo ay isa ring basura na kailangang ipasara para sa kaligtasan ng publiko.”
Binuksan ng bodyguard ang pinto.
“Meeting adjourned. Guards, escort them out.”
Kinaladkad ng mga security palabas ang nag-iiyak at nagmamakaawang pamilya Rivera.
Naiwan si Elena sa kanyang opisina, nakatingin sa view ng lungsod na ngayon ay nasa ilalim na ng kanyang pamamahala. Napatunayan niya na ang tunay na tagumpay ay hindi ang paghihiganti gamit ang dahas, kundi ang pag-angat sa sarili hanggang sa hindi ka na maabot ng mga taong nagpabagsak sa’yo noon.
