PINAHUBAD NG BIYENAN ANG DAMIT NG MANUGANG SA GITNA NG PARTY DAHIL PERA DAW NIYA ANG PINAMBILI NITO — PERO NAMUTLA SIYA NANG DUMATING ANG TUNAY NA AMANG BILYONARYO AT GUMAWA NG PAGHIHIGANTI NA DUMUROG SA KANILA
Si Jenny ay nagpakasal kay Edward, ang anak ng hambog na si Don Rogelio. Ang pamilya nina Edward ay mayaman sa mata ng publiko, pero ang totoo ay baon na sila sa utang at kailangan nila ng image para makapanloko ng investors.
Ayaw na ayaw ni Don Rogelio kay Jenny dahil akala niya ay “anak-mahirap” lang ito na galing sa probinsya. Hindi niya alam, si Jenny ay nagtatago lang ng identidad dahil gusto niyang makahanap ng tunay na pagmamahal.
Dumating ang Grand Anniversary Party ng kumpanya ni Don Rogelio. Lahat ng Alta Sociedad ay imbitado.
Si Jenny ay dumating suot ang isang napakagandang Emerald Green Gown at kumikinang na kwintas.
Nang makita ito ni Don Rogelio, uminit ang ulo niya. Inisip niya na ginastos ni Edward ang pera ng kumpanya para bihisan ang asawa nito.
Umakyat si Don Rogelio sa stage, lasing at puno ng yabang. Hinablot niya ang mic.
“Attention everyone!” sigaw ni Rogelio. Tinuro niya si Jenny. “Tignan niyo ang babaeng ‘yan! Ang kapal ng mukha! Suot niya ang gown na binili gamit ang pera KO! Pera ng pamilya ko!”
Nagulat ang mga bisita. Si Jenny ay napayuko sa hiya. Si Edward naman ay walang nagawa kundi yumuko, takot sa ama niya.
“Jenny!” sigaw ni Rogelio. “Umakyat ka dito!”
Dahil takot gumawa ng gulo, umakyat si Jenny.
“Hubarin mo ‘yan!” utos ni Rogelio sa harap ng 500 na tao.
“P-Po?” naiiyak na tanong ni Jenny.
“Sabi ko hubarin mo ang gown na ‘yan! At ang kwintas! Pera ko ang bumili niyan! Wala kang karapatang isuot ‘yan! Ibalik mo sa akin ang pag-aari ko at ipakita mo sa lahat na kung wala ang pamilya ko, isa ka lang basahan!”
“Pa, tama na…” bulong ni Edward.
“Tumahimik ka Edward!”
Napilitan si Jenny. Sa harap ng maraming mata, habang tumutulo ang luha, dahan-dahan niyang ibinaba ang zipper ng gown niya.
Nahulog ang gown sa sahig.
Naiwan si Jenny na naka-suot lamang ng manipis na silk chemise (panloob na damit). Nanginginig siya sa lamig at sa kahihiyan. Tawanan ang ibang matapobreng bisita.
“Ayan!” tawa ni Rogelio. “Tignan niyo! Ayan ang tunay na itsura ng isang hampaslupa! Walang class! Walang pera!”
Sa gitna ng tawanan, biglang may narinig silang malakas na ugong ng helicopter.
Bumaba ang helicopter sa garden mismo ng venue. Nagliparan ang mga mantel ng mesa at nabasag ang mga baso dahil sa hangin.
Bumukas ang pinto ng helicopter. Bumaba ang isang lalaking may edad na, naka-tuxedo, at may dalang aura ng kapangyarihan na mas mataas pa sa kahit sino sa party.
Si Chairman Henry Sy-Gaisano (fictional name for impact), ang richest man sa bansa.
Naglakad si Chairman Henry papasok sa ballroom, kasunod ang sampung bodyguard.
Nang makita niya si Jenny na nakatayo sa stage, naka-chemise lang at umiiyak, nagdilim ang paningin ng Chairman.
Mabilis siyang umakyat sa stage. Hinubad niya ang kanyang Coat at ibinalot kay Jenny.
“Anak…” bulong ng Chairman. “Huwag kang umiyak. Nandito na si Daddy.”
Tumahimik ang buong ballroom.
“D-Daddy?!” sigaw ni Don Rogelio. “Anong daddy?! Chairman Henry, bakit niyo tinatawag na anak ang basahan na ‘yan?!”
Humarap si Chairman Henry kay Rogelio. Ang tingin niya ay nakakamatay.
“Rogelio,” malamig na sabi ng Chairman. “Ang babaeng pinahubad mo sa harap ng maraming tao… ay si Jennifer Gaisano. Ang nag-iisang tagapagmana ng imperyo ko. Naglayas siya dahil gusto niyang mamuhay nang simple. Hinayaan ko siya. Pero hindi ko inakala na sa impyerno pala siya mapupunta.”
Namutla si Rogelio. Ang tuhod niya ay nangatog. Ang manugang niya… ay anak ng taong may hawak ng ekonomiya?!
“At tungkol sa gown na pinahubad mo?” patuloy ng Chairman. “Akala mo pera mo ang pinambili niyan? Card ko ang gamit niya. Ang kwintas na ‘yan? Mana pa ‘yan sa Lola niya. Wala kang ni singkong duling na ambag sa anak ko.”
Lumapit ang sekretarya ng Chairman at may inabot na dokumento.
“Ngayon, Rogelio… dahil mahilig kang manghubad ng dignidad ng tao… panahon na para hubaran din kita.”
Binasa ng Chairman ang dokumento sa mic.
“Ayon sa record ng bangko ko, ang kumpanya mo ay may utang na 500 Million Pesos sa bangko ko. At ang collateral ay ang mansyon na ito, ang mga kotse mo, at pati ang suot mong damit ngayon.”
“Dahil sa ginawa mo sa anak ko… I am calling the loan. NOW.“
“P-Po?! Chairman! Huwag! Wala kaming pambayad!” lumuhod si Rogelio.
“Kung wala kang pambayad, kukunin ko ang collateral.”
Senyales ng Chairman. Pumasok ang mga sheriff at pulis na kasama niya.
“Rogelio,” utos ng Chairman. “Hubarin mo ang suit mo.“
“H-Ha?”
“Sabi ko hubarin mo! Pera ko ang nagpondo niyan! Bayad ‘yan sa utang mo! Hubarin mo ang sapatos mo! Ang relo mo! Ang singsing mo! Iwan mo ang lahat dahil wala kang pag-aari kahit isa!”
Sa harap ng mga bisita, napilitan si Don Rogelio na maghubad hanggang sa maging boxer shorts na lang ang suot niya. Ang matandang mapang-api ay naging katawa-tawa.
“Ayan,” sabi ni Jenny, nakatingin sa biyenan niya. “Ayan ang tunay na itsura ng taong walang puso.”
Humarap si Jenny kay Edward.
“At ikaw, Edward. Nakatayo ka lang habang pinapahiya ako ng tatay mo? Wala kang kwenta. Tapos na tayo.”
Sumakay si Jenny at ang Chairman sa helicopter. Umalis sila habang naiwan sa ibaba si Don Rogelio—nakahubad, bankrupt, at wala nang mukhang ihaharap sa lipunan.
Kinabukasan, kinuha ng bangko ang lahat. Naging palaboy si Rogelio at Edward, habang si Jenny ay bumalik sa kanyang trono bilang Prinsesa ng negosyo, suot ang dangal na hindi kayang hubarin ng kahit sino.
