PINAHIYA NG MANAGER ANG ISANG WORKING STUDENT SA HARAP NG CUSTOMERS DAHIL NAGBIGAY ITO NG MANOK SA PULUBI — PERO NAGIMBAL ANG LAHAT NANG TUMAYO ANG ISANG BILYONARYO AT BILHIN ANG BUONG RESTAURANT!
Si Carlo ay isang 20-anyos na working student. Sa umaga, siya ay nag-aaral ng Engineering. Sa gabi, siya ay crew sa Crispy King Restaurant para may pang-tuition at panggamot sa kanyang nanay.
Pagod na pagod si Carlo, pero hindi siya pwedeng tumigil.
Isang gabi, habang naglilinis siya ng mesa malapit sa salamin, nakita niya ang isang batang pulubi sa labas. Payat na payat ito, nakadikit ang mukha sa salamin, at tulo-laway na nakatingin sa mga kumakain ng manok.
Kumirot ang puso ni Carlo. Naalala niya ang kapatid niya.
Dahil malapit nang magsara, kinuha ni Carlo ang kanyang sariling employee meal (isang piraso ng manok at kanin). Lumabas siya sandali at ibinigay ito sa bata.
“Kainin mo ‘to, boy. Sa’yo na ‘to,” bulong ni Carlo.
Tuwang-tuwa ang bata. “Salamat po, Kuya!”
Pero pagpasok ni Carlo, naghihintay na ang kanyang malupit na manager na si Sir Romy.
“CARLO!” sigaw ni Romy. Rinig ito ng lahat ng customers.
“S-Sir?” kabadong sagot ni Carlo.
Hinila ni Romy si Carlo sa gitna ng dining area.
“Nakita kita! Bakit mo ibinigay ang manok sa pulubi?! Magnanakaw ka!”
“Sir, employee meal ko po ‘yun…” paliwanag ni Carlo. “Hindi ko pa po nakakain. Ibinigay ko lang po kasi naaawa ako.”
“Wala akong pakialam!” bulyaw ni Romy. “Company policy ‘yan! Bawal magpakain ng pulubi sa labas kasi dudumugin tayo! At isa pa, sinisira mo ang image ng restaurant! Ang dumi-dumi ng bata tapos kakausapin mo habang naka-uniporme ka?!”
“Sir, pasensya na po. Charge niyo na lang po sa sweldo ko,” pakiusap ni Carlo, naiiyak na sa hiya dahil nakatingin ang mga customers.
“Talagang icha-charge ko sa’yo! At hindi lang ‘yun!” dinuro ni Romy ang mukha ni Carlo. “YOU’RE FIRED! Tanggal ka na! Ayoko ng empleyadong tanga at walang disiplina! Hubarin mo ang uniporme mo ngayon din at lumayas ka!”
“Sir, huwag po… kailangan ko po ng trabaho para sa tuition ko…” lumuhod si Carlo. “Parang awa niyo na po.”
“Wala akong awa sa mga hampaslupa! Layas!” akmang sisipain ni Romy si Carlo.
Tumahimik ang buong restaurant. Naawa ang mga tao pero takot silang makialam.
Biglang may tumayo sa dulong mesa.
Isang lalaki na naka-simpleng polo shirt lang, nagbabasa ng dyaryo habang kumakain. Ito ay si Don Alfonso, ang may-ari ng Alfonso Land Corp. at isa sa pinakamayamang businessman sa bansa. Madalas siyang kumain doon nang simple lang kaya walang nakakakilala sa kanya.
Lumapit si Don Alfonso kay Romy.
“Excuse me,” sabi ni Alfonso. Ang boses niya ay kalmado pero may diin.
“Ano?!” iritang lingon ni Romy. “Kita mong may pinapagalitan ako eh! Sino ka ba?”
Tiningnan ni Alfonso ang manager mula ulo hanggang paa.
“Ang tanong, sino ka para tapakan ang pagkatao ng batang ito?” tanong ni Alfonso. “Nagbigay siya ng pagkain sa gutom. Galing sa sarili niyang pagkain. Anong masama doon?”
“Policy namin ‘yun! Wala kang pakialam! Customer ka lang!” sagot ni Romy nang pabalang.
“Customer lang?” ngiti ni Alfonso.
Naglabas si Alfonso ng cellphone. May tinawagan siya. Naka-loudspeaker.
“Hello, Mr. Alfonso? Napatawag po kayo?” sagot ng boses sa kabilang linya. Boses ito ng May-ari ng Franchise ng restaurant.
Namutla si Romy. Kilala niya ang boses na ‘yun. Boss niya ‘yun.
“Pare,” sabi ni Alfonso sa telepono. “Nandito ako sa Branch 5 mo. Gusto kong bilhin ang branch na ‘to. Ngayon din.”
“Po?! Mr. Alfonso, seryoso kayo? Bibilhin niyo ang franchise rights dyan?”
“Oo. Doblehin ko ang presyo. Deal?”
“Deal na deal po, Sir!”
Binaba ni Alfonso ang telepono. Humarap siya kay Romy na nanginginig na ang tuhod.
“Narinig mo ‘yun?” tanong ni Alfonso. “Ako na ang bagong may-ari ng restaurant na ito.”
“S-sir… sorry po… hindi ko po alam…” nauutal na sabi ni Romy. “J-joke lang naman po yung kanina…”
“Hindi ako nakikipagbiruan sa mga taong walang puso,” seryosong sabi ni Alfonso.
Lumapit si Alfonso kay Carlo at tinulungan itong tumayo. Pinagpag niya ang uniporme ng binata.
“Carlo, diba?” tanong ni Alfonso. “Huwag kang umiyak. Hindi ikaw ang tinatanggal ko.”
Humarap si Alfonso kay Romy.
“You’re fired.”
“Pack your things. I don’t want to see your face here ever again.”
“Sir! Maawa kayo! May pamilya ako!” iyak ni Romy, lumuluhod na ngayon.
“Ngayon, humihingi ka ng awa?” sagot ni Alfonso. “Noong nagmamakaawa sa’yo ang working student na ito, naawa ka ba? Noong nagugutom ang bata sa labas, naawa ka ba? Umalis ka na bago ko pa ipatawag ang security.”
Napilitang umalis si Romy habang pinapalakpakan ng mga customers ang nangyari.
Humarap si Don Alfonso kay Carlo.
“Iho,” sabi ng bilyonaryo. “Nakita ko ang ginawa mo. Bihira ang taong handang ibigay ang sariling pagkain para sa iba kahit siya mismo ay kapos.”
“Sir, salamat po,” iyak ni Carlo.
“Simula ngayon, ikaw na ang Manager ng branch na ito,” utos ni Alfonso. “Kaya mo bang pagsabayin sa pag-aaral?”
“P-pero Sir… student pa lang po ako…”
“Edi sagot ko na rin ang Scholarship mo,” ngiti ni Alfonso. “Kailangan ko ng manager na may puso. Dahil ang negosyo, pwedeng palakihin, pero ang kabutihan, mahirap hanapin.”
Niyakap ni Carlo ang bilyonaryo. Ang batang pulubi sa labas ay pinapasok din ni Alfonso at pinakain ng unlimited chicken.
Mula noon, naging matagumpay si Carlo. Hindi niya kailanman nalimutan na ang isang pirasong manok na ibinigay niya nang bukal sa loob ay ang naging susi sa pagbabago ng kanyang buhay.
