PINAHIYA NG BIYENAN KO ANG MGA MAGULANG KO DAHIL “WALA DAW SILANG AMBAG” SA KASAL, PERO NATIGILAN ANG BUONG HOTEL NANG ILABAS KO ANG MIKROPONO AT ANG RESIBO KUNG SINO TALAGA ANG NAGBAYAD NG LAHAT
Ang kasal namin ni Mark ay dapat maging pinakamasayang araw ng buhay ko. Ginanap ito sa isang 5-star hotel sa Makati. Ang bawat plato ay nagkakahalaga ng P5,000. Ang mga bulaklak ay fresh imports galing Ecuador. Ang lahat ay mukhang perpekto.
Pero may isang “tinik” sa lalamunan ko—ang biyenan kong si Donya Leticia.
Si Donya Leticia ay kilala sa pagiging matapobre. Galing sila sa isang “Old Rich” na pamilya, pero ang totoo, paubos na ang yaman nila dahil sa sugal. Gayunpaman, nandoon pa rin ang ere at yabang niya.
Nang dumating ang mga magulang ko galing probinsya—sina Tatay Jose at Nanay Tess—agad silang hinarang ni Donya Leticia sa entrance ng ballroom.
Suot ni Tatay ang kanyang pinaka-maayos na Barong Tagalog, kahit medyo maluwag ito. Si Nanay naman ay naka-simpleng bestida. Hindi sila sanay sa karangyaan.
“Excuse me,” mataray na sabi ni Leticia, hinarangan ang dinadaanan ng mga magulang ko. “Saan kayo pupunta? Ang staff entrance ay sa likod.”
“Ah, balae…” ngiti ni Nanay Tess. “Kami ito, magulang ni Jenny.”
Tiningnan sila ni Leticia mula ulo hanggang paa na may halong pandidiri.
“Alam ko,” sagot ni Leticia. “Pero tingnan niyo naman ang suot niyo. Ang baduy. Nakakasira kayo sa aesthetic ng Royal Wedding ng anak ko. At saka, bakit kayo uupo sa VIP table?”
“Kasi… magulang kami ng bride?” sagot ni Tatay Jose.
Tumawa nang mapakla si Leticia. “Magulang? Sa papel lang kayo magulang. Pero sa kasal na ito? Wala kayong karapatan. Ako ang nag-organize nito. Ako ang nag-imbita sa mga Senador at Congressman. Kayo? Ano ang ambag niyo? Ilang kilong bigas? Wala kayong binayaran kahit singko sa kasal na ito! Kaya doon kayo sa dulo, sa tabi ng pinto, para hindi kayo makita sa pictures at video!”
Napayuko si Nanay Tess. “Pasensya na, Balae. Wala kasi kaming malaking pera. Pero…”
“Wala nang pero-pero!” sigaw ni Leticia, dahilan para mapatingin ang mga bisita. “Security! Paki-assist ang dalawang ito sa Table 50, sa pinakadulo. At siguraduhin niyong hindi sila lalakad sa Red Carpet!”
Nasa holding room ako nang makita ko ang lahat sa CCTV monitor.
Kumulo ang dugo ko. Nakita ko kung paano ipinagtabuyan ng biyenan ko ang mga magulang ko na parang mga basahan. Nakita ko ang luha sa mata ng Nanay ko.
“Jenny, okay ka lang?” tanong ni Mark, ang asawa ko. Mabait si Mark, pero takot siya sa nanay niya.
“Mark,” sabi ko nang seryoso. “Mahal kita. Pero hindi ko hahayaang tapakan ng nanay mo ang pagkatao ng mga magulang ko.”
“Anong gagawin mo?” kabadong tanong ni Mark.
“Tatapusin ko ang kahibangan ng nanay mo.”
Lumabas ako ng holding room. Suot ang aking napakagandang wedding gown, naglakad ako papasok sa ballroom. Tumunog ang wedding march. Nagpalakpakan ang mga tao.
Pero sa halip na pumunta sa altar o sa stage, dumiretso ako sa Table 50—sa pinakadulo, malapit sa kusina, kung saan nakaupo ang mga magulang ko.
Hinawakan ko ang kamay nila.
“Nay, Tay, tumayo kayo dyan,” utos ko.
“Anak, okay lang kami dito,” bulong ni Tatay. “Ayaw naming gumawa ng gulo.”
“Hindi, Tay. Kayo ang VIP ko.”
Hinila ko sila papunta sa gitna ng stage. Kinuha ko ang mikropono sa emcee.
Tumahimik ang buong ballroom. Si Donya Leticia ay nakaupo sa Presidential Table, nakataas ang kilay, nagtataka kung anong nangyayari.
“Good evening, everyone,” panimula ko. “Bago tayo kumain, may gusto lang akong linawin.”
Tumingin ako kay Donya Leticia.
“Kanina, narinig ng karamihan sa inyo na pinalayas ng biyenan ko ang mga magulang ko sa VIP table. Ang sabi niya, wala silang karapatan dahil ‘Wala silang ambag’ at ‘Hindi sila nagbayad’.”
Nagbulungan ang mga bisita. Namutla si Leticia.
“Gusto ko lang itanong kay Donya Leticia,” patuloy ko. “Magkano po ba ang binayaran niyo sa kasal na ito?”
Tumayo si Leticia, galit. “Jenny! How dare you! Of course, I paid for everything! Ako ang Villareal! Kami ang gumastos!”
“Talaga?” ngumiti ako nang nakakaloko.
Seninyasan ko ang technician. Sa malaking LED Screen sa likod, biglang lumabas ang Bank Statements at Official Receipts.
“Pakibasa po,” turo ko sa screen.
Lahat ng mata ay napako sa screen.
Venue Rental: PAID – PHP 500,000
Source of Funds: JENNY SANTIAGO (Bride)
Catering Services: PAID – PHP 800,000
Source of Funds: JENNY SANTIAGO (Bride)
Flowers and Decor: PAID – PHP 300,000
Source of Funds: JENNY SANTIAGO (Bride)
Napasinghap ang mga bisita.
“Tulad ng nakikita niyo,” paliwanag ko. “Ang bawat sentimo sa kasal na ito, galing sa bulsa ko. Galing sa sweldo ko bilang CEO ng sarili kong Tech Company. Wala kahit pisong galing kay Donya Leticia.”
Humarap ako sa biyenan ko.
“Ang totoo niyan, Donya Leticia, kaya wala kayong ambag ay dahil bankrupt na kayo, di ba? Ang tseke na ibinigay niyo sa wedding coordinator noong isang buwan? Tumalbog. Dahil closed account na kayo. Sino ang sumalo? Ako. Binayaran ko para hindi mapahiya si Mark.”
Pulang-pula na ang mukha ni Leticia. Gusto na niyang lamunin ng lupa. Ang mga amiga niyang mayayaman ay nagbubulungan at tumatawa na sa kanya.
“Ngayon,” matigas kong sabi. “Sinasabi mong walang ambag ang mga magulang ko? Ang mga magulang ko ay nagbenta ng kalabaw at lupa para mapag-aral ako noon. Sila ang dahilan kung bakit ako naging CEO. Sila ang dahilan kung bakit may pambayad ako sa luxury wedding na ito na ipinagmamalaki mo sa mga kaibigan mo.”
“Kaya kung may dapat lumabas sa ballroom na ito dahil ‘walang ambag’…”
Tumingin ako sa security guards.
“Guards, paki-escort po palabas si Donya Leticia. This is a private event, and I don’t want free-loaders.”
“Mark! Magsalita ka!” sigaw ni Leticia sa anak niya. “Hahayaan mo ba akong ganituhin ng asawa mo?!”
Lumapit si Mark. Hinawakan niya ang kamay ko. Tumingin siya sa nanay niya.
“Ma,” sabi ni Mark. “Tama si Jenny. Sobra ka na. Respetuhin mo ang mga magulang niya, o umalis ka na lang.”
Wala nang nagawa si Leticia. Sa hiya, siya na mismo ang tumakbo palabas ng ballroom, habang pinagtitinginan ng mga taong akala niya ay mapapahanga niya.
Inupo ko sina Nanay at Tatay sa gitna ng Presidential Table.
“Kayo ang bida ko,” sabi ko sa kanila.
At ang kasal ay nagpatuloy. Masaya. Totoo. At walang halong kaplastikan. Napatunayan ko na ang tunay na yaman ay hindi sa apelyido, kundi sa ugali. At hinding-hindi ko hahayaang apihin ang mga taong nagtaguyod sa akin.
