PINAGTULUNGANG PALAYASIN NG MGA TUNAY NA ANAK ANG KANILANG AMPON NA KAPATID PARA SOLOIN ANG MANA — PERO NANG BUKSAN NG ATTORNEY ANG ‘LAST WILL AND TESTAMENT’, NAGIMBAL ANG LAHAT DAHIL ANG BUONG YAMAN AY NAPUNTA SA AMPON DAHIL SA ISANG DAHILAN NA DUMUROG SA KANILA
Si Don Gustavo ay isang bilyonaryo na may apat na anak. Ang tatlo ay tunay niyang kadugo: sina Rico, Tessa, at Anton. Ang bunso, si Ana, ay isang ampon na nakuha niya sa ampunan noong sanggol pa ito.
Noong nabubuhay pa si Don Gustavo, lantaran ang diskriminasyon ng tatlong tunay na anak kay Ana.
“Ampon ka lang,” laging asar ni Rico. “Wag kang umastang anak ka ni Daddy. Napulot ka lang.”
Nang magkasakit ng malubha si Don Gustavo (Stage 4 Cancer), ang tatlong tunay na anak ay naging abala—hindi sa pag-aalaga sa kanya, kundi sa paghahati-hati ng yaman.
“Sa akin ang Resort sa Boracay,” sabi ni Tessa habang nasa ospital ang ama.
“Basta sa akin ang Shipping Lines,” sagot ni Anton.
Si Ana lang ang nasa tabi ng ama. Siya ang nagpapalit ng diaper, siya ang nagpapakain, at siya ang nagpupunas ng suka at dumi nito. Ang mga tunay na anak? Dumadalaw lang para magpapirma ng tseke.
Namatay si Don Gustavo.
Sa araw ng libing, hindi pa man naililibing ang matanda, nagkagulo na ang tatlong magkakapatid sa mansyon.
“Ana!” sigaw ni Rico. “Ilabas mo na ang mga gamit mo! Ngayong patay na si Daddy, wala nang magtatanggol sa’yo dito!”
“Kuya, kakamatay lang ni Daddy…” iyak ni Ana. “Pwede bang magluksa muna tayo?”
“Walang luksa-luksa!” sabat ni Tessa. “Hatiin na natin ang yaman. At ikaw? Wala kang parte. Hindi ka kadugo. Kaya lumayas ka na bago pa namin ipakaladkad sa guard ang mga basahan mo!”
Kinaladkad nila si Ana palabas ng gate. Umuulan noon. Wala siyang dala kundi isang maliit na bag ng damit.
“Wag na wag ka nang babalik, basura!” sigaw ni Anton sabay sara ng gate.
Naiwan si Ana sa labas, basang-basa, umiiyak, at walang mapuntahan.
Kinabukasan, dumating si Attorney Magsaysay, ang personal lawyer ng ama. Ipinatawag niya ang lahat ng anak para sa Reading of the Will.
Pinabalik ng Attorney si Ana sa mansyon.
“Bakit nandito ‘yan?” irap ni Tessa. “Sayang lang sa oras. Wala naman siyang mana.”
“Maupo kayo,” seryosong utos ng Attorney. “May iniwang video message si Don Gustavo bago siya mamatay. Ito ang magdidikta ng hatian.”
Binuksan ng Attorney ang TV. Lumabas ang mukha ni Don Gustavo. Payat na payat, nakahiga sa hospital bed, at hirap magsalita.
“Sa mga anak ko…” panimula ng matanda sa video. “Alam ko na sa oras na pinapanood niyo ito, wala na ako.”
Napangisi si Rico. Heto na. Makukuha ko na ang kumpanya.
“Rico, Tessa, Anton…” banggit ng ama. “Kayo ang dugo at laman ko. Ibinigay ko sa inyo ang lahat. Mamahaling kotse, edukasyon sa abroad, luho. Pero noong ako ay naghihingalo… nasaan kayo?”
Nawala ang ngiti ni Rico.
“Noong sumusuka ako ng dugo, nasaan kayo? Nasa Paris, nagbabakasyon. Noong Pasko na mag-isa ako sa ospital, nasaan kayo? Nasa party.”
Tumahimik ang kwarto.
“Pero may isang tao na hindi ako iniwan,” patuloy ng video. “Si Ana. Ang batang inampon ko. Siya na walang dugong nananalaytay sa akin, pero siya ang nagparamdam sa akin kung paano maging ama. Siya ang naglinis ng dumi ko nang hindi nandidiri. Siya ang nagpuyat sa tabi ko.”
Umiyak si Ana habang pinapanood ang video.
“Kaya, heto ang desisyon ko,” sabi ni Don Gustavo. “Dahil ang yaman ay hindi dapat napupunta sa mga taong walang puso…”
Naglabas ng dokumento ang Attorney.
“Tinatanggalan ko ng mana sina Rico, Tessa, at Anton. Disinherited kayong tatlo dahil sa ‘Maltreatment and Abandonment of Parents’.”
Nagwala si Tessa. “HINDI PWEDE ‘YAN! ANAK KAMI!”
“At ang lahat ng aking ari-arian—ang kumpanya, ang mga lupain, ang mansyon, at ang 5 Billion Pesos na cash…”
Tumingin si Don Gustavo sa camera at ngumiti.
“…ay ipinapamana ko nang buo sa aking nag-iisang tunay na anak sa puso… kay ANA.”
“Ana, anak, huwag mong hayaang apihin ka nila. Sa’yo na ang lahat. Ikaw na ang Boss nila ngayon.”
Namatau ang video.
Katahimikan.
Binasag ni Rico ang katahimikan. “Niloko mo ang Daddy! Pinapirma mo siya nung wala siya sa sarili!”
“Mali ka, Rico,” sagot ni Attorney Magsaysay. “Nasa tamang pag-iisip ang Daddy niyo. May medical certificate ito at video evidence. At legal ang disinheritance niyo dahil pinabayaan niyo siya.”
Humarap ang Attorney kay Ana.
“Ma’am Ana,” sabi ng abogado, yumuko bilang respeto. “Kayo na po ang may-ari ng bahay na ito. Ano po ang gusto niyong gawin sa mga bisita niyo?”
Tumingin si Ana sa tatlong kapatid na nagpalayas sa kanya kahapon. Ngayon, sila naman ang namumutla.
“Ana! Kapatid!” lumapit si Tessa, biglang bumait. “Sorry na! Alam mo namang stress lang kami diba? Hati-hati na lang tayo!”
“Oo nga, Ana,” sabi ni Anton. “Pamilya tayo!”
Pinunasan ni Ana ang luha niya. Tumayo siya nang tuwid. Naalala niya kung paano siya kinaladkad ng mga ito sa ulan.
“Pamilya?” tanong ni Ana. “Noong pinalayas niyo ako kahapon habang umuulan, tinuring niyo ba akong pamilya? Noong nagmamakaawa ako, nasaan ang awa niyo?”
Lumakad si Ana papunta sa pinto at binuksan ito.
“Attorney, paki-escort po sila palabas. Ayoko ng mga taong mukhang pera sa pamamahay ko.”
“ANA! HINDI MO MAGAGAWA SA AMIN ‘TO!” sigaw ni Rico habang hinihila siya ng mga security guard—ang parehong mga guard na inutusan nilang magtapon kay Ana noon.
Wala silang nagawa. Inilabas sila ng mansyon, dala lang ang mga susi ng kotse na binawi rin ng Attorney dahil nakapangalan pala ito sa kumpanya (na pag-aari na ni Ana).
Naiwan si Ana sa loob ng malaking bahay. Niyakap niya ang litrato ni Don Gustavo.
“Salamat, Daddy,” bulong ni Ana. “Pangako, gagamitin ko ito para tumulong sa iba, hindi para manakit.”
Sa huli, napatunayan na ang pagiging anak ay hindi nasusukat sa dugo, kundi sa pagmamahal, pag-aaruga, at pananatili sa tabi ng magulang hanggang sa huling hininga.
