“PINAGTAWANAN NILA ANG LUMA KONG DAMIT SA HIGH SCHOOL REUNION AT PINAGKAMALANG WAITER — PERO NANG DUMATING ANG MAY-ARI NG HOTEL, NAGULAT SILA NANG IBIGAY SA AKIN ANG MICROPHONE DAHIL AKO PALA ANG CEO NA KANINA PA NILA HINIHINTAY.”
Ako si Maya.
Noong High School, ako ang laging tampulan ng tukso.
Tawag nila sa akin noon ay “Uling” dahil maitim ako, kulot ang buhok, at laging luma ang uniporme. Ako ang scholar na walang pambili ng pagkain sa canteen.
Ang pinakamatindi kong kaaway ay si Tiffany, ang Campus Queen na maganda, maputi, at mayaman. At ang masakit, ang crush ko na si Jerome, ay sumasama sa pambu-bully ni Tiffany sa akin para lang magpa-cool.
“Maya, ang baho mo! Umalis ka nga dito!” sigaw ni Tiffany noon sabay tulak sa akin sa putikan. Tawanan silang lahat. Si Jerome, nakatingin lang, nakangisi.
Nang maka-graduate kami, nangako ako sa sarili ko: Hinding-hindi na nila ako aapakan ulit.
Nagsikap ako. Nagtrabaho ako sa umaga, nag-aral sa gabi. Dahil sa talino at diskarte, naging scholar ako sa abroad. Nakapagpatayo ako ng sarili kong Tech Company sa Silicon Valley at nag-invest sa Real Estate sa Pilipinas.
Ngayon, isa na akong bilyonaryo. Pero nanatili akong simple. Ayoko ng magarbo.
ANG REUNION
Nakatanggap ako ng imbitasyon para sa aming 10th High School Reunion.
Gaganapin ito sa The Sapphire Grand Hotel, ang pinakasikat na hotel sa bansa.
Nagdesisyon akong pumunta. Hindi para magyabang, kundi para makita kung nagbago na ba sila.
Galing ako sa isang Medical Mission sa probinsya kaya simple lang ang suot ko: White T-shirt, Jeans, at Sneakers. Wala akong make-up at nakatali lang ang buhok ko.
Pagpasok ko sa Grand Ballroom, nandoon na silang lahat.
Naka-gown, naka-suit, nagkikintaban ang mga alahas.
Nang makita ako sa entrance, tumahimik ang paligid.
“Oh my God,” boses ni Tiffany. Lumapit siya, hawak ang isang baso ng wine. “Maya? Ikaw ba ‘yan? Akala ko may naligaw na janitress sa party natin.”
Nagtawanan ang buong batch.
“Grabe, Maya,” sabi ni Jerome, na ngayon ay mukhang insurance agent na pilit nagpapa-yaman. “Sampung taon na ang nakalipas, dugyot ka pa rin? Wala ka bang pambili ng dress? Sayang ang venue, ang mahal pa naman ng entrance fee. May pambayad ka ba?”
Ngumiti lang ako nang tipid. “Nabayaran ko na ang ticket ko, Jerome. Hayaan niyo na lang ako dito.”
“Hayaan?” irap ni Tiffany. “Nakakahiya ka! Tignan mo nga kami, successful! Ako, asawa ng isang politician. Si Jerome, Manager sa isang kumpanya. Ikaw? Ano ka? Siguro runner ka pa rin sa palengke?”
Biglang may natapon na juice sa sahig malapit sa paa ni Tiffany.
“Ay! Ang dumi!” sigaw niya.
Tumingin siya sa akin.
“Maya, tutal sanay ka naman sa dumi… punasan mo nga ‘to. Wala kaming makitang waiter eh. Sige na, bibigyan kita ng tip na 500 pesos. Malaking bagay na ‘yun sa’yo.”
Nag-init ang tenga ko.
Gusto nila akong gawing alila sa harap ng buong batch?
“Hindi ako waiter, Tiffany,” sagot ko nang mahinahon.
“Aba, choosy ka pa!” sigaw ni Jerome. Hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit. “Gawin mo na ang sinasabi ni Tiffany! Pasalamat ka nga pinapasok ka pa namin dito eh!”
Pinagtitinginan kami ng lahat. Walang tumutulong sa akin. Lahat sila, nakangisi, hinihintay akong lumuhod at magpunas ng sahig.
Sa gitna ng tensyon, biglang bumukas ang main doors ng ballroom.
Pumasok ang sampung security guards.
Sa gitna nila, naglalakad ang isang lalaking naka-amerikana. Si Mr. Arthur Tan, ang kilalang General Manager ng The Sapphire Grand Hotel.
Kilalang istrikto at masungit si Mr. Tan. Walang sinasanto.
Nanlaki ang mata ni Tiffany.
“Oh my gosh! Si Mr. Tan!” sigaw niya. Nag-ayos siya ng buhok at dibdib. “Kilala ko ‘yan! Ninong siya sa kasal ng pinsan ko! Wait lang, kakausapin ko para paalisin ‘tong si Maya.”
Lumapit si Tiffany at Jerome kay Mr. Tan.
“Good evening, Mr. Tan!” bati ni Tiffany na nagpapa-cute. “I’m Tiffany, remember me? Dito kami nag-reunion kasi we afford it. By the way, may problem kami. May pinapasok kasing basura dito sa ballroom. Yung babaeng naka-t-shirt? Pwede niyo ba siyang ipalabas? Nakakasira sa image ng hotel niyo.”
Tinuro ako ni Jerome. “Oo nga po, Sir. Hindi po siya bagay dito. Palabasin niyo na po.”
Tumigil si Mr. Tan sa paglalakad.
Tinignan niya si Tiffany. Tinignan niya si Jerome.
Tapos, tumingin siya sa akin.
Nanigas ang mukha ni Mr. Tan.
Mabilis siyang naglakad… nilampasan sina Tiffany at Jerome.
Dire-diretso siya sa akin.
Ang akala ng lahat, sisigawan ako.
Pero sa gulat ng buong batch… yumuko (bow) nang mababa si Mr. Tan sa harap ko.
“Good evening, Ma’am President,” bati ni Mr. Tan nang malakas at malinaw. “Pasensya na po kayo kung late ako. Handa na po ang Presidential Suite para sa inyo.”
MA’AM PRESIDENT?
Nalaglag ang baso ng wine ni Tiffany. Basag.
Si Jerome, napanganga na parang statwa.
“M-Ma’am President?” utal ni Tiffany. “Mr. Tan, nagkakamali kayo! Si Maya ‘yan! Yung scholar na mahirap!”
Humarap si Mr. Tan kay Tiffany nang galit.
“Huwag mong tinuturo ang Boss ko! Para sa kaalaman niyo, si Ms. Maya Dela Cruz ang may-ari ng MDC Group of Companies. Siya ang bumili ng hotel na ito last month sa halagang 10 Billion Pesos. Siya ang Boss ko at Boss ng lahat ng staff dito.”
Katahimikan.
Yung nakakabinging katahimikan.
Dahan-dahan akong naglakad papunta sa stage. Kinuha ko ang microphone.
“Salamat, Arthur,” sabi ko.
Humarap ako sa mga kaklase ko na ngayon ay namumutla na.
“Hi guys,” bati ko. “Pasensya na sa suot ko ha? Galing kasi ako sa Charity Event. Nag-donate ako ng school supplies sa mga batang mahihirap—yung mga batang katulad ko noon na pinagtawanan niyo.”
Lumapit ako sa gilid ng stage kung saan nakatayo si Tiffany at Jerome.
“Tiffany,” tawag ko. “Sabi mo kanina, successful ka dahil asawa ka ng politician? Ang asawa mo ay si Councilor Reyes, tama?”
“O-Oo…” nanginginig na sagot ni Tiffany.
“Well,” ngiti ko. “Tumawag sa akin si Councilor kanina. Nanghihingi ng pondo para sa eleksyon. Sabi ko, hindi ako nagbibigay sa kurakot. At nabanggit ko rin na ang asawa niya ay napaka-sama ng ugali. Good luck na lang kung manalo pa siya.”
Halos himatayin si Tiffany.
“At ikaw, Jerome,” baling ko sa lalaking nanakit sa braso ko kanina. “Sabi mo Manager ka? Saan nga ulit? Sa Apex Logistics?”
“O-Opo… Ma’am Maya…” lumuhod na si Jerome. “Sorry na, Maya! Biro lang yung kanina! Best friend naman tayo dati diba?”
“Best friend?” tawa ko. “Pinagtulakan mo ako sa putikan noon, Jerome. At para sa info mo, ang Apex Logistics ay subsidiary ng kumpanya ko. Ibig sabihin… empleyado kita.”
Kinuha ko ang cellphone ko.
“Arthur, pakitawagan ang HR ng Apex. Tell them to terminate Jerome Santos immediately. Effective tonight. Banned siya sa lahat ng kumpanya ko.”
“Huwag! Maawa ka! May pamilya ako!” iyak ni Jerome, humahawak sa paa ko.
Inalis ko ang paa ko.
“Sabi niyo kanina, basura ako diba? Sabi niyo, punasan ko ang dumi sa sahig?”
Tinuro ko ang natapong wine ni Tiffany.
“Ngayon, dahil wala na kayong trabaho at wala na kayong koneksyon… baka gusto niyong kayo ang magpunas niyan? Bibigyan ko kayo ng 500 pesos. Malaking bagay na ‘yun sa mga walang trabaho.”
Walang nagawa si Jerome at Tiffany. Sa takot sa security at sa hiya, lumuhod sila at pinunasan ang sahig gamit ang mga mamahalin nilang panyo habang pinapanood ng buong batch.
“Enjoy the party,” sabi ko sa mic. “Ako ang magbabayad ng lahat ng pagkain at inumin niyo ngayong gabi. Isipin niyo na lang, ‘yan ang huling limos ko sa inyo.”
Binato ko ang mic kay Jerome.
Tumalikod ako at naglakad palabas ng ballroom kasama si Mr. Tan at ang mga bodyguards.
Paglabas ko ng hotel, sumalubong sa akin ang malamig na hangin at ang aking Rolls-Royce.
Wala na ang Maya na api.
Wala na ang “Uling.”
Ang natira na lang ay isang Diamond na kumikinang sa sarili niyang liwanag—hindi kailanman matitinag ng kahit sinong mapanghusga.
WAKAS
