PINAGTAWANAN NILA AKO DAHIL NAGPAKASAL AKO SA ISANG “TAONG GRASA” NA NAPULOT KO SA KALYE — PERO NANG HAWAKAN NIYA ANG MIKROPONO AT MAGSALITA, NATAHIMIK ANG BUONG SIMBAHAN AT NAG-IYAKAN ANG LAHAT
Si Lara ay isang volunteer teacher. Mabait, simple, at may pusong para sa mahihirap. Habang ang ibang babae ay naghahanap ng “CEO” o “mayaman” na mapapangasawa, nahulog ang loob ni Lara kay Gabriel.
Si Gabriel ay isang lalaking nakatira sa ilalim ng tulay. Ang tawag sa kanya ng mga tao ay “Taong Grasa.” Mahaba ang buhok, madungis, at laging tulala.
Araw-araw, dinadalhan siya ni Lara ng pagkain. Kinakausap siya ni Lara kahit hindi siya sumasagot. Hanggang sa isang araw, niligtas ni Gabriel si Lara mula sa mga holdaper. Doon nalaman ni Lara na matino si Gabriel. Inalagaan niya ito, pinaliguan, at binihisan.
Nang magdesisyon silang magpakasal, nagalit ang pamilya ni Lara.
“Baliw ka na ba?!” sigaw ng Tita Viring niya. “Pulubi ‘yan! Walang pinag-aralan! Siguradong amoy basura pa rin ‘yan kahit bihisan mo ng tuxedo! Nakakahiya ka!”
Pero itinuloy pa rin ni Lara ang kasal.
Araw ng Kasal.
Puno ang simbahan ng mga kamag-anak ni Lara na “Alta Sociedad.” Lahat sila ay nakasimangot. Nagbubulungan. Tumatawa nang patago.
Nakatayo si Gabriel sa altar. Naka-tuxedo siya, pero bakas pa rin sa mukha niya ang hirap. May mga pilat sa mukha, at ang mga kamay ay magaspang.
“Tignan mo,” bulong ng pinsan ni Lara. “Mukha pa ring kriminal. Pustahan tayo, hindi ‘yan marunong magbasa ng Vows niya. Baka umungol lang ‘yan.”
Nagtawanan ang mga nasa likod. Rinig na rinig ni Gabriel ang pangungutya. Rinig din ni Lara, na nagpipigil ng iyak habang naglalakad sa aisle.
Dumating ang oras ng Vows.
Inabot ng pari ang mikropono kay Gabriel.
Tahimik ang lahat. Hinihintay nilang magkamali si Gabriel. Hinihintay nilang mautal siya. Hinihintay nilang mapahiya si Lara.
Huminga nang malalim si Gabriel. Tumingin siya kay Lara.
Nang magsalita siya, ang boses niya ay hindi garalgal. Ito ay malalim, buo, at puno ng awtoridad at elegansya. Isang boses na parang sanay na sanay magsalita sa harap ng maraming tao.
“Lara, my love,” panimula ni Gabriel sa tuwid at malinis na Ingles.
Nagulat ang mga bisita. “Ha? Nag-i-English?”
“Marami sa mga tao dito ang nagtataka kung bakit mo pinakasalan ang isang pulubi,” patuloy ni Gabriel. “Tingin nila sa akin ay basura. Tingin nila sa akin ay walang kwenta.”
Humarap si Gabriel sa mga bisita. Ang kanyang tindig ay biglang nagbago. Mula sa pagiging yuko, tumayo siya nang tuwid na parang isang sundalo o lider.
“Pero hindi niyo alam kung sino ako bago ako naging ‘Taong Grasa’,” sabi ni Gabriel.
“Limang taon na ang nakakaraan… ang pangalan ko ay Dr. Gabriel Montefalco.”
Napasinghap ang lahat. May isang doktor sa audience na napatayo. “Montefalco? Ang sikat na Neurosurgeon na nawala bigla?!”
“Oo,” sagot ni Gabriel. “Ako ang Chief of Surgery sa pinakamalaking ospital sa Asya. Nasa akin na ang lahat—pera, kasikatan, respeto. Pero isang gabi, nasunog ang bahay namin. Namatay ang asawa ko at ang dalawa kong anak. Hindi ko sila nailigtas. Ang mga kamay na ito…” itinaas niya ang nanginginig na kamay. “…na nagliligtas ng buhay ng iba, ay hindi nailigtas ang sarili kong pamilya.”
Nagsimulang umiyak ang mga tao.
“Namatay ako noong gabing iyon,” luha ni Gabriel. “Tinalikuran ko ang yaman ko. Tinalikuran ko ang titulo ko. Nagpalaboy-laboy ako sa kalsada para parusahan ang sarili ko. Gusto kong mamatay sa gutom at lungkot.”
Tumingin siya kay Lara.
“Pero dumating ka, Lara. Hindi mo tinignan ang dumi sa mukha ko. Hindi mo tinanong kung sino ako dati. Binigyan mo ako ng tinapay noong gutom ako. Binigyan mo ako ng ngiti noong gusto ko nang sumuko. Ikaw ang nagturo sa akin na kahit gaano kadilim ang mundo, may liwanag pa rin.”
Lumuhod si Gabriel at hinawakan ang kamay ni Lara.
“Kaya sa harap ng Diyos at ng mga taong nanghusga sa akin… ipinapangako ko, Lara… ang buhay na iniligtas mo, ay iaalay ko sa’yo araw-araw. Hindi bilang isang pulubi, at hindi rin bilang isang doktor. Kundi bilang isang lalaking buo ulit dahil sa pagmamahal mo.”
Walang nakakapagsalita.
Ang Tita Viring na nanglait kanina ay humahagulgol na ng iyak sa hiya. Ang mga pinsan na tumatawa ay nakayuko.
Ang akala nilang “basura” ay isang taong may mas malalim na pinagdaraanan at mas mataas na narating kaysa sa kanilang lahat.
Ang pari ay nagpupunas ng luha. “I… I now pronounce you, husband and wife.”
Nagpalakpakan ang buong simbahan. Standing ovation. Hindi dahil nalaman nilang doktor siya dati, kundi dahil naramdaman nila ang bigat ng tunay na pag-ibig.
Pagkatapos ng kasal, maraming ospital ang nag-alok kay Gabriel na bumalik sa serbisyo. Tinanggap niya ito, pero sa isang kondisyon: Maglilingkod siya sa mga mahihirap na walang pambayad.
Si Lara at Dr. Gabriel ay namuhay nang masaya, patunay na ang tunay na yaman ng tao ay hindi nakikita sa suot na damit, kundi sa kwento ng kanyang pagbangon.
