PINAGTAWANAN NILA AKO DAHIL ANG NAPANGASAWA KO AY “CHISMOSO” NG BAYAN — PERO NANG HUMAWAK SIYA NG MIKROPONO, NAG-IYAKAN ANG LAHAT SA KATOTOHANANG IBINUNYAG NIYA
Si Bianca ay isang respetadong doktor. Tahimik, disente, at galing sa magandang pamilya. Kaya laking gulat ng lahat nang ipakilala niya ang kanyang mapapangasawa: si Jeric.
Si Jeric ay kabaligtaran ni Bianca. Hindi siya mayaman. Isa lang siyang Community Volunteer na kilala sa tawag na “Radyo Patrol” sa kanilang barangay. Bakit? Dahil napakadaldal niya.
Kahit saan magpunta si Jeric, nakikipag-usap siya. Sa tindera ng isda, sa driver ng tricycle, sa guard, sa janitor. Laging may “baon” na kwento si Jeric.
“Naku, Bianca,” sabi ng Tita Baby niya. “Sayang ang ganda at talino mo. Napunta ka lang sa lalaking walang ibang alam gawin kundi makipag-chismisan sa kanto. Nakakahiya.”
“Oo nga,” gatong ng mga pinsan niya. “Imagine, Doctor ka, tapos asawa mo ‘Marites’? Baka pati buhay namin ichismis niyan!”
Tiniis ni Bianca ang mga pangungutya. Alam niyang hindi mababaw na tao si Jeric, pero hindi niya maipaliwanag sa iba kung bakit mahal na mahal niya ito.
Dumating ang araw ng kasal.
Sa reception, ramdam ang tensyon. Ang pamilya ni Bianca ay nasa VIP table, nagbubulungan at pasimpleng tumatawa kapag dumadaan si Jeric.
“Tignan mo,” bulong ng pinsan ni Bianca. “Kinakausap na naman niya yung waiter. Pati ba naman waiter chichismisin? Walang class.”
Dumating ang oras ng Groom’s Speech.
Tumayo si Jeric sa gitna. Hawak ang mikropono. Kitang-kita niya ang mapanghusgang tingin ng mga kamag-anak ni Bianca.
“Magandang gabi po,” panimula ni Jeric. “Alam ko po ang iniisip niyo. Iniisip niyo, ‘Bakit ito ang pinili ni Bianca? Ang ingay nito. Ang daldal. Chismoso.'”
Nagtawanan ang ilang bisita. Yumuko si Bianca, nahihiya para sa asawa.
“Totoo po,” ngiti ni Jeric. “Mahilig akong makipagkwentuhan. Mahilig akong magtanong. Pero alam niyo po ba kung bakit?”
Tumahimik ang paligid. Naging seryoso ang mukha ni Jeric.
“Tita Baby,” tawag ni Jeric sa tita ni Bianca na pinaka-matapobre.
Nagulat si Tita Baby. “Bakit ako?”
“Naalala niyo po ba noong nakaraang buwan? Pumunta ako sa inyo, tapos pinaalis niyo ako kasi sabi niyo naghahanap lang ako ng chismis?”
Umirap si Tita Baby. “Totoo naman.”
“Ang totoo po,” garalgal na sabi ni Jeric. “Kaya ako nagtatanong sa mga kapitbahay niyo, kasi narinig ko sa chismisan sa palengke na ang anak niyong si Carlo ay nalululong sa sugal at may malaking utang sa sindikato. Hinahanap ko siya para balaan. At noong nahanap ko siya, kinausap ko ang mga ‘katsismisan’ ko sa barangay para tulungan siyang makatakas at makapag-rehab nang hindi niyo nalalaman para hindi kayo mapahiya.”
Nanlaki ang mata ni Tita Baby. Napahawak siya sa bibig. Ligtas na ang anak niya ngayon, at akala niya ay kusa itong nagbago. Si Jeric pala ang kumilos sa likod ng tabing.
Humarap naman si Jeric sa Daddy ni Bianca.
“Sir… Daddy…” sabi ni Jeric. “Ayaw niyo sa akin kasi maingay ako. Pero alam niyo po ba kung bakit ko kinausap yung driver niyo noong isang linggo ng matagal?”
“Bakit?” masungit na tanong ng Daddy.
“Kasi po napansin ko, namumutla siya. Sa pakikipag-kwentuhan ko, nalaman kong may sakit siya sa puso pero takot siyang magsabi sa inyo kasi baka tanggalin niyo siya sa trabaho. Dahil sa ‘daldal’ ko, napilitan ko siyang magpa-check up. Inatake siya sa puso kinabukasan, pero dahil nasa ospital na siya, naagapan siya. Buhay siya ngayon dahil sa ‘chismis’.”
Nagsimulang umiyak ang mga tao.
“At Bianca…” humarap si Jeric sa asawa niya.
“Kaya ako nakikipag-usap sa lahat… sa waiter, sa guard, sa pulubi… kasi naniniwala ako na ang bawat tao ay may kwento ng sakit na kailangang pakinggan.“
Tumulo ang luha ni Jeric.
“Ang tawag nila sa akin, Chismoso. Pero ang ginagawa ko, Nakinig. Kasi sa mundong ito, masyado nang maraming taong nagmamagaling, pero kulang sa taong handang makinig sa hinaing ng iba. Kaya Bianca, huwag kang mag-alala. Handa akong pagtawanan ng mundo, basta’t sa pamamagitan ng ‘daldal’ ko, may natutulungan akong tao na walang boses.”
“Kaya sa inyong lahat,” itinaas ni Jeric ang baso niya. “Cheers para sa mga taong madaldal… dahil minsan, sila lang ang nakakaalam kung sino talaga ang nangangailangan ng tulong.”
Bumagsak ang katahimikan.
Maya-maya, narinig ang hikbi ni Tita Baby. Tumayo ito at lumapit sa stage. Niyakap niya si Jeric.
“Sorry, iho… Patawarin mo ako…” iyak ng matanda.
Sumunod ang Daddy ni Bianca. Tinapik niya sa balikat si Jeric. “Proud ako na ikaw ang asawa ng anak ko.”
Napahagulgol si Bianca at tumakbo papunta sa asawa. Niyakap niya ito nang mahigpit.
Sa gabing iyon, napatunayan nila na hindi lahat ng “maingay” ay walang laman. Minsan, ang mga taong tinatawag nating “chismoso” ay siya palang mga anghel na nagbabantay sa atin, gamit ang kapangyarihan ng pakikipag-usap at pakikinig.
