PINAGTAWANAN KO ANG EX-WIFE KONG “JANITRESS” DAHIL NAKATITIG SIYA SA 1 MILLION PESOS NA GOWN — PERO NAGULAT AKO NANG LUMABAS ANG MANAGER AT SINABI: “MA’AM, TAPOS NA PO BA ANG DESIGN INSPECTION NIYO?”
Pitong taon na ang nakalilipas nang maghiwalay kami ni Maya. Iniwan ko siya noon dahil pakiramdam ko, wala siyang ambisyon. Gusto niya lang magtahi at magdrawing ng mga damit sa bahay habang ako, naghahangad ng yaman at kapangyarihan.
Ngayon, isa na akong matagumpay na Engineer. Kasama ko ang fiancée kong si Tiffany, naglalakad kami sa high-end mall.
“Hon, look at that gown!” turo ni Tiffany sa isang display window. “Ang ganda! Pero grabe, 1 Million Pesos?!”
Tumingin ako sa boutique. At doon ko siya nakita.
Si Maya.
Nakasuot siya ng duster at apron. May hawak siyang basahan at spray bottle. Nakatayo siya sa labas ng salamin, nakatitig sa gown na nagkakahalaga ng isang milyon.
Ang dumi ng itsura niya. Walang makeup. Nakapusod lang ang buhok. Halatang pagod.
“Oh my god,” bulong ko. “Si Maya ba ‘yon?”
“Sino? Yung janitress?” tanong ni Tiffany na nandidiri. “Ex-wife mo ‘yan? Grabe, what a downgrade.”
Nilapitan ko siya. Gusto ko ipamukha sa kanya na tama ang desisyon kong iwan siya.
“Maya?” tawag ko.
Lumingon siya. Nanlaki ang mata niya saglit, pero bumalik din agad sa pagiging kalmado.
“Richard,” bati niya nang mahina.
“Janitress ka na pala ngayon?” pang-aasar ko. “Sayang naman. Kung hindi ka nakipaghiwalay sa akin, edi sana nabibili mo ‘yang gown na tinitignan mo. Ngayon… hanggang punas ka na lang ng salamin.”
Tumawa si Tiffany. “Hon, bigyan mo na lang ng barya. Mukhang gutom eh.”
Hindi sumagot si Maya. Tinitigan niya lang ako. Tapos, ibinalik niya ang tingin sa gown. Hinawakan niya ang salamin na parang hinihimas ang tela mula sa labas.
“Alam mo Richard,” sabi ni Maya nang mahinahon. “Ang gown na ito… hand-embroidered ito ng anim na buwan. Galing pa sa Italy ang tela.”
“So?” irap ko. “Ano naman ang alam ng isang katulong sa fashion? Umalis ka na nga diyan, dinudumihan mo lang ang view namin.”
Kumuha ako ng isang libo sa wallet ko at inihagis sa paanan niya.
“Ayan. Ipunin mo. Baka sakaling makabili ka ng ukay-ukay.”
Aalis na sana kami ni Tiffany nang biglang bumukas ang glass door ng boutique.
Lumabas ang isang babaeng naka-suit. Ang Branch Manager. Mukhang strikto.
“Lagot,” bulong ni Tiffany. “Paaalisin na siya ng Manager.”
Lumapit ang Manager kay Maya. Inasahan kong sisigawan siya nito.
Pero yumuko ang Manager.
“Ma’am M,” magalang na sabi ng Manager kay Maya. “Sorry po sa abala. Tinatawag na po kayo ng Board of Directors sa loob. Ready na po ang contract signing para sa international expansion natin.”
Natulala ako. Ma’am M?
Dahan-dahang tinanggal ni Maya ang apron niya. Sa ilalim nito, nakasuot pala siya ng simple pero eleganteng blusa.
“Salamat, Anna,” sagot ni Maya sa Manager. “Tinitignan ko lang kung may alikabok sa salamin. Gusto ko kasi perfect ang view ng masterpiece ko.”
Tumingin si Maya sa akin.
“Richard,” sabi niya. “Hindi ako janitress dito. Ako ang may-ari ng brand na ito. Ako si M.D.C.—Maya Dela Cruz Fashion.”
Nalaglag ang panga ni Tiffany. Ang M.D.C. ay ang pinakasikat na fashion brand ngayon sa buong Asya!
“At ang gown na ito?” turo ni Maya sa 1 Million Pesos na damit. “Hindi ko kailangang bilhin ‘yan. Dahil ako ang nag-design niyan.”
Pinulot ni Maya ang isang libong pisong tinapon ko kanina. Iniabot niya ito kay Tiffany.
“Miss,” ngiti ni Maya. “Ibili mo na lang ito ng manners ng boyfriend mo. Mukhang kulang siya nun.”
Tinalikuran kami ni Maya at pumasok sa loob ng boutique.
Ang mga staff sa loob ay yumuko sa kanya habang naglalakad siya papunta sa opisina.
Naiwan kaming nakatayo ni Tiffany sa labas. Hiyang-hiya. Ang babaeng inakala kong walang ambisyon, ay siya palang babaeng hinahangaan ng buong mundo ngayon.
Pitong taon akong naghanap ng yaman. Pero nang araw na iyon, narealize ko na ang pinakamahalagang kayamanan ay ang babaeng pinakawalan ko dahil lang sa maling akala.
