PINAGTAWANAN AKO NG SALESLADY SA LUXURY STORE DAHIL NAKA-TSINELAS LANG AKO AT MUKHANG WALANG PERA — PERO NANG DUMATING ANG MALL MANAGER, NAG-BOW ITO SA AKIN… DAHIL AKO PALA ANG MAY-ARI NG BUONG MALL NA KINATATAYUAN NG TINDAHAN NILA.
Ako si Donya Pacita. Sa edad na 65, pagmamay-ari ko ang “Pacita Grand Malls,” ang pinakasikat na chain ng mall sa bansa. Madalas akong nasa opisina lang, pumipirma ng cheke. Pero nabalitaan kong may isang high-end boutique sa mall ko na maraming reklamo dahil namimili daw ng customer ang mga staff.
Gusto kong malaman ang totoo. Kaya isang hapon, nagsuot ako ng simpleng daster, lumang tsinelas, at bitbit ang isang eco-bag. Nagpanggap ako na isang simpleng lola na namamasyal lang.
Pumasok ako sa “Velour & Co.”, ang tindahan ng mga mamahaling bag. Ang lamig ng aircon, at amoy mayaman ang paligid.
Lumapit ako sa isang estante kung saan nakadisplay ang isang bag na nagkakahalaga ng 50,000 pesos. Hinawakan ko ito para tignan ang kalidad.
“Excuse me, Manang!” biglang sigaw ng isang Saleslady na puno ng kolorete ang mukha. Ang pangalan sa tag niya ay ‘Bea’. “Bawal hawakan ang items kung walang pambili. Baka madumihan ang leather.”
Binawi ni Bea ang bag mula sa akin at pinagpag ito na parang nandidiri, kahit malinis naman ang kamay ko.
“Pasensya na, Hija,” mahinahon kong sabi. “Gusto ko lang sana tignan. Naghahanap kasi ako ng regalo para sa apo ko.”
Tumawa si Bea nang mapakla. “Regalo? Manang, ang presyo ng bag na ‘yan ay presyo na ng bahay niyo. Doon na lang po kayo sa tiangge sa labas. Doon ang bagay sa inyo. Bawal tumambay dito ang mga walang pera, nakaka-apekto sa image ng store namin.”
Masakit ang mga salita niya. Pero hindi ako lumaban. Tumahimik lang ako.
Aalis na sana ako nang may lumapit na isa pang saleslady. Bata pa ito at mukhang bago lang. ‘Ana’ ang pangalan niya.
