PINAGTAWANAN AKO NG MGA MAYAYAMANG BISITA DAHIL SA “UKAY-UKAY” NA WEDDING GOWN KO — PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG TUMAYO ANG BIYENAN KO AT IBUNYAG ANG KASAYSAYAN NG DAMIT NA ITO
Si Mia ay isang simpleng guro na nagmula sa middle-class na pamilya. Ang mapapangasawa niyang si Liam ay galing sa angkan ng mga Villareal, isa sa pinakamayayamang pamilya ng mga Haciendero sa Bacolod.
Kahit mahal na mahal siya ni Liam, hindi siya gusto ng tatay nito na si Don Rogelio.
“Liam, bakit ba ayaw mo sa anak ni Governor? Bakit dyan sa ordinaryong babae?” laging sermon ni Don Rogelio.
Dumating ang pagpaplano ng kasal. Dahil ayaw ni Mia na maging pabigat o magmukhang “gold digger,” sinabi niya kay Liam na siya ang sasagot sa kanyang Wedding Gown.
“Mahal, sagot ko na. Magpapagawa tayo kay Michael Cinco,” alok ni Liam.
“Huwag na,” tanggi ni Mia. “Gusto ko, galing sa sarili kong ipon. Para may pride naman ako paglakad ko sa altar.”
Pero nang makita ni Mia ang presyo ng mga designer gowns, halos himatayin siya. Wala siyang 500k.
Isang hapon, habang naglalakad siya sa vintage district ng lungsod, nakakita siya ng isang maliit na Thrift Shop o ukay-ukayan ng mga antique.
Sa sulok, nakita niya ang isang gown. Kulay cream na ito (hindi na pure white), gawa sa piña at lace, at may disenyong makaluma (Filipiniana style). Medyo may amoy itong luma at may kaunting mantsa sa laylayan, pero naramdaman ni Mia na “ito na ‘yun.”
“Magkano po?” tanong niya.
“Naku hija, matagal na ‘yan dyan. Bigay mo na lang ng P3,500,” sabi ng tindera.
Binili ito ni Mia. Nilabhan niya nang maigi, inayos ang mga tahi, at nilagyan ng kaunting beads para magmukhang bago.
Nang makita ito ni Don Rogelio bago ang kasal, tumawa ito nang nakakaloko.
“Yan ang susuotin mo?” pang-iinsulto ng Don. “Mukhang basahan. Amoy baul. Siguradong pagtatawanan ka ng mga Amiga ng asawa ko. Pinapahiya mo ang pamilya Villareal.”
Nasaktan si Mia, pero itinuloy niya pa rin.
Araw ng kasal. Ang simbahan ay puno ng mga Alta Sociedad. Ang mga babae ay naka-designer gowns na nagkakahalaga ng milyones.
Bumukas ang pinto.
Naglakad si Mia.
Agad na nagsimula ang bulungan.
“Oh my God, tignan mo ang gown niya. Ang luma!”
“Kulay cream? Diba dapat white? Parang luma na yata ‘yan eh.”
“Balita ko, nabili lang daw sa ukay-ukay. How cheap!”
Rinig na rinig ni Mia ang mga tawanan. Nakita niya si Don Rogelio sa harap, nakangisi at umiiling-iling, halatang hiyang-hiya sa manugang.
Gusto nang umiyak ni Mia. Gusto niyang tumakbo pabalik. Pakiramdam niya ay isa siyang basahan sa gitna ng mga ginto.
Nakarating siya sa altar. Nagsimula ang seremonya.
Sa kalagitnaan ng misa, nang tahimik ang lahat… may narinig silang kalabog.
Kreeeek…
Isang upuan ang umurong.
Tumayo ang nanay ni Liam—si Donya Cecilia. Siya ay kilala bilang tahimik, strikta, at laging sunud-sunuran kay Don Rogelio.
Lahat ay napatingin kay Donya Cecilia. Nakatitig ito kay Mia. Ang mukha niya ay namumutla, at ang kanyang mga kamay ay nanginginig.
“Cecilia, umupo ka! Anong ginagawa mo?” bulong ni Don Rogelio.
Hindi pinansin ni Cecilia ang asawa niya. Naglakad siya papunta sa altar, direkta kay Mia.
Kinabahan si Mia. Ito na. Sasabihin niya sigurong itigil ang kasal dahil ang pangit ng suot ko.
Huminto si Donya Cecilia sa harap ni Mia. Hinawakan niya ang laylayan ng gown. Hinaplos niya ang lace sa manggas.
“Kailangan kong magsalita,” deklara ni Donya Cecilia. Ang boses niya ay nanginginig sa emosyon.
Tumahimik ang buong simbahan. Hinihintay nila ang pang-iinsulto.
“Mia,” sabi ni Donya Cecilia. “Saan mo nakuha ang damit na ito?”
“S-sa ukay-ukay po, Ma’am… sa antique shop…” nakayukong sagot ni Mia. “Pasensya na po kung luma. Wala po kasi akong pambili ng bago…”
Biglang tumulo ang luha ni Donya Cecilia.
“Luma?” iyak ni Cecilia. “Hija… alam mo ba kung ano ito?”
Humarap si Donya Cecilia sa mga bisita at kay Don Rogelio na nagtataka.
“Ang damit na ito…” simula ni Cecilia. “Ito ang nawawalang Masterpiece ni Ramon Valera (National Artist for Fashion Design).“
Nagulat ang lahat.
“Ito ang Wedding Gown ng aking Ina na si Donya Aurora, na ninakaw sa aming mansyon limang dekada na ang nakakaraan noong kasagsagan ng digmaan. Hinanap namin ito sa buong mundo. Akala ko sinunog na ito o nawala na nang tuluyan.”
Binaliktad ni Donya Cecilia ang laylayan ng gown. Ipinakita niya ang isang maliit na burda sa loob ng tela.
Nakaukit ang mga letrang: A.V. – 1955. (Aurora Villareal).
“Ang damit na tinatawag niyong ‘basahan’ at ‘mura’…” patuloy ni Cecilia, habang tinitignan nang masama ang mga bisitang nangutya kanina. “…ay isang National Treasure. Ang halaga nito ngayon ay hindi bababa sa 20 Million Pesos. Pero higit sa presyo… ito ang huling alaala ng nanay ko.”
Lumuhod si Donya Cecilia at niyakap si Mia sa bewang.
“Mia, anak… ibinalik mo sa akin ang nanay ko. Sa dinami-dami ng damit sa mundo, ito ang napunta sa’yo. Tadhana ito. Ikaw ang pinili ng damit na ito.”
Napanganga si Don Rogelio. Ang “basahan” na nilait niya ay mas mahal pa pala sa lahat ng suot ng mga bisita sa loob ng simbahan.
Yumuko ang mga bisita sa hiya. Ang tinawanan nila ay suot pala ang isang legendary dress.
“Tumayo kayo, Rogelio!” utos ni Cecilia sa asawa niya. “Mag-sorry ka sa manugang mo. Ngayon din!”
Dahil sa hiya at takot sa asawa (na ngayon lang nagalit nang ganito), lumapit si Don Rogelio.
“Mia… pasensya na,” sabi ng Don. “Nagkamali ako ng tingin.”
Ngumiti si Mia, umiiyak sa tuwa. “Okay lang po, Pa.”
Itinuloy ang kasal. Pero ngayon, hindi na “kawawa” ang tingin kay Mia. Siya na ang pinaka-kagalang-galang na babae sa silid. Suot ang kasaysayan, suot ang tadhana.
Nang maglakad sila palabas ng simbahan, hawak ni Mia ang kamay ni Liam, at sa likod nila, nakangiti si Donya Cecilia—alam niyang ang pamilya Villareal ay nasa mabuting kamay ng isang babaeng simple pero may pusong marunong magpahalaga sa mga bagay na “luma” ngunit totoo.
