PINAGSUOT AKO NG UNIPORME NG KATULONG NG ASAWA KO SA KANYANG PROMOTION PARTY PARA IPAGYABANG ANG KABIT NIYA… PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG YUMUKO SA HARAPAN KO ANG CHAIRMAN AT TINAWAG AKONG, “MADAM PRESIDENT.”
Ang amoy ng mamahaling alak at imported na pabango ay humahalo sa hangin ng Grand Ballroom. Ang bawat sulok ay kumikinang sa ginto at kristal. Ito ang gabi ni Marco—ang gabi ng kanyang tagumpay. Kaka-promote lang niya bilang bagong Vice President ng Apex Global Holdings, isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa.
At ako? Ako si Elena, ang kanyang asawa sa loob ng limang taon. Pero ngayong gabi, hindi ako nakasuot ng gown. Wala akong suot na alahas na regalo niya (dahil wala naman).
Nakasuot ako ng itim at puting uniporme ng isang serbidora. May mantsa pa ng sarsa sa laylayan ng apron ko.
“Honey, kailangan talaga kita ngayong gabi,” pakiusap ni Marco kaninang umaga habang inaabot sa akin ang uniporme. Ang mga mata niya ay mapanlinlang, puno ng pekeng lambing. “Kulang ang catering service. Ayokong mapahiya sa mga boss ko. Please, para sa future natin ‘to. Magpanggap ka lang na staff muna.”
Dahil martir, dahil mahal ko siya, at dahil sanay na akong magparaya, pumayag ako. Akala ko, iyon na ang pinakamasakit na bahagi ng gabi—ang silbihan ang mga taong tingin sa akin ay hangin lang.
Nagkamali ako.
Habang bitbit ko ang isang tray ng champagne, bumukas ang malalaking pinto. Pumasok si Marco, suot ang isang tailored na suit na halatang mahal. Pero hindi siya nag-iisa.
Nakakapit sa braso niya ang isang babaeng ubod ng ganda, suot ang isang pulang gown na halos iluwa na ang kaluluwa. Si Jessica. Ang babaeng matagal ko nang pinaghihinalaan, pero laging idinedeny ni Marco.
“Everyone!” malakas na tawag ni Marco, sabay taas ng kanyang baso. “Gusto kong ipakilala sa inyo ang aking ‘muse,’ ang aking inspirasyon kung bakit ko naabot ang tagumpay na ito. Si Jessica.”
Parang tinakluban ako ng langit at lupa. Ang mga kasamahan niya sa trabaho ay nagpalakpakan at naghiyawan, tila ba normal lang na ipakilala niya ang kabit niya habang ang asawa niya ay naglilinis ng mga kalat nila.
Naglakad sila palapit sa pwesto ko. Hindi ako tiningnan ni Marco sa mata. Para akong basahan na dadaanan lang niya.
Tumigil si Jessica sa tapat ko. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na may mapang-uyam na ngiti. Kumuha siya ng isang baso ng champagne mula sa tray ko.
“Oops,” maarteng sabi niya nang “aksidenteng” matapon niya ang kalahati ng laman ng baso sa sapatos ko. “Sorry, Yaya. Ang lampa mo kasi, hindi mo inaayos ang hawak sa tray. Pakilinis na lang, ha? Baka madulas pa si Marco, my love.”
Narinig ko ang mahinang tawa ng ilang empleyado sa paligid. Nanginginig ang mga kamay ko sa galit at hiya. Gusto kong isaboy sa mukha niya ang tray, pero nanatili akong nakayuko.
“Pasensya na po, Ma’am,” ang tanging nasabi ko. Ang boses ko ay basag.
“Hayaan mo na ‘yan, babe,” sabi ni Marco kay Jessica, ni hindi man lang ako tinapunan ng tingin. “Mga katulong talaga, minsan tanga. Let’s go, nandiyan na raw si Chairman Tan.”
Chairman Tan. Ang misteryosong may-ari ng Apex Global. Ang taong kinatatakutan at nirerespeto ng lahat sa business world. Siya ang dahilan kung bakit nandito ang lahat.
Biglang tumahimik ang buong ballroom. Ang musika ay humina. Ang hangin ay bumigat sa tensyon.
Mula sa entrada, naglakad papasok ang isang matandang lalaki na may tungkod, pero tuwid na tuwid ang tindig. Ang awtoridad ay umaapaw sa kanyang presensya. Si Chairman Roberto Tan.
Agad na humiwalay si Marco kay Jessica at nagmamadaling lumapit sa Chairman para sumipsip.
“Chairman Tan! Sir! Karangalan ko pong dumalo kayo sa aking selebrasyon,” bungad ni Marco, halos lumabas na ang gilagid sa pagngiti habang inaabot ang kamay niya. “Ito po ang gabi ng aking promotion bilang VP.”
Pero nilampasan lang siya ni Chairman Tan. Hindi man lang tinanggap ang kamay niya.
Ang mga mata ng Chairman ay nakapako sa isang direksyon—sa akin. Sa sulok, habang hawak ko ang maruming tray at basang sapatos.
Nagtaka ang lahat. Sinundan nila ang tingin ng Chairman. Nakita nila ang “katulong” na kanina lang ay pinagtatawanan nila.
Naglakad si Chairman Tan palapit sa akin. Ang bawat hakbang niya ay umaalingawngaw sa katahimikan ng bulwagan.
Nataranta si Marco. “Ah, Chairman, pasensya na po sa kalat. Isa lang po ‘yan sa mga staff namin, medyo lampa kasi. Umalis ka nga diyan—”
Itinaas ni Chairman Tan ang kanyang kamay para patigilin si Marco. Nanatili ang tingin niya sa akin.
Pagkatapos, sa harap ng daan-daang bisita, sa harap ng mapagmataas kong asawa at ng kanyang kabit, ginawa ni Chairman Tan ang hindi inaasahan ng sinuman.
Yumuko siya. Isang malalim at puno ng respetong pagyukod sa harapan ko.
Literal na nalaglag ang panga ni Jessica. Nabitawan ni Marco ang basong hawak niya at nabasag ito sa sahig.
Nang umayos ng tayo si Chairman Tan, magalang siyang nagsalita, ang boses niya ay malinaw sa buong kwarto.
“Magandang gabi po. Ikinalulungkot ko ang nakikita ko, at hindi ko inaasahang makita kayo sa ganitong sitwasyon sa sarili ninyong kumpanya…”
Huminga siya ng malalim bago binitawan ang mga salitang nagpatigil sa mundo ni Marco.
“…Madam President.”
Parang binusan ng malamig na tubig ang buong ballroom.
“P-President?” utal ni Marco, namumutla at parang mahihimatay. “Chairman, nagkakamali po kayo. Asawa ko lang ‘yan. Si Elena lang ‘yan. Galing lang siya sa mahirap na pamilya.”
Dahan-dahan kong ibinaba ang tray sa pinakamalapit na mesa. Tinanggal ko ang apron na puno ng mantsa. Inayos ko ang aking tindig—hindi bilang isang api-apihang asawa, kundi bilang ang babaeng nagmamay-ari ng lahat ng tinatapakan nila ngayon.
“Tama siya, Marco,” malamig kong sabi. Ang boses ko ay hindi na basag, kundi puno ng kapangyarihan. “Galing ako sa wala. Kaya ko itinago ang pagkatao ko noong nakilala kita, dahil gusto kong mahalin mo ako para sa kung sino ako, hindi para sa kumpanyang minana ko sa Lolo ko.”
Tumingin ako kay Jessica na ngayon ay nanginginig na sa takot. “At ikaw, Miss Jessica. Ang ‘muse’ ng tagumpay? Ang suot mong gown, ang iniinom mong champagne, ang sahod ng lalaking kinakapitan mo—lahat ‘yan, galing sa bulsa ko.”
Bumaling ako kay Chairman Tan. “Roberto, mukhang nagkamali tayo ng desisyon sa pag-promote sa taong ito.”
“Masusunod po, Madam President,” mabilis na sagot ni Roberto. “Tatanggalin ko na po ba siya ngayon din sa listahan ng mga empleyado ng Apex Global?”
Tumingin ako kay Marco sa huling pagkakataon. Nakaluhod na siya sa isip niya, nagmamakaawa ang mga mata. Pero tapos na ako sa pagiging martir.
“Oo,” utos ko. “At siguraduhin mong blacklisted siya sa lahat ng industriya na hawak natin. Tapos na ang party. Palabasin ang basura.”
