PINAGHINTAY NG AMO ANG KANYANG ASSISTANT SA LABAS NG RESTAURANT HABANG KUMAKAIN SIYA — PERO NAMUTLA SIYA NANG LUMABAS ANG MAY-ARI AT YUMUKO SA ASSISTANT PARA PAPASUKIN ITO SA “VIP ROOM”
Si Mr. Greg ay isang hambog na Regional Manager ng isang malaking kumpanya. Mahilig siya sa mamahalin at kilala sa pagiging matapobre sa kanyang mga empleyado.
Ang kanyang bagong Personal Assistant (P.A.) ay si Carlo. Si Carlo ay tahimik, laging nakasuot ng simpleng polo shirt, kupas na maong, at lumang sapatos. Masipag si Carlo, pero madalas siyang insultuhin ni Greg.
“Carlo, ang bagal mo!” sigaw ni Greg. “Kaya ka mahirap eh, wala kang diskarte!”
Isang tanghali, may importanteng meeting si Greg sa Le Grand, ang pinakamahal at pinaka-eksklusibong restaurant sa lungsod. Sinasabing ang steak dito ay nagkakahalaga ng P15,000 bawat plato at kailangan ng reservation na inaabot ng tatlong buwan.
Pagdating nila sa tapat ng Le Grand, bumaba si Greg sa kanyang luxury car habang pinapayungan ni Carlo.
“Carlo, dito ka lang sa labas,” utos ni Greg. “Maghintay ka sa parking lot. Bawal ang hampaslupa sa loob. Nakakasira ng gana ang itsura mo. Baka mapagkamalan kang basurero ng mga VIP sa loob.”
“Pero Sir, hindi pa po ako nanananghalian. Baka pwede po akong bumili ng sandwich sa tabi?” pakiusap ni Carlo.
“Wala!” bulyaw ni Greg. “Bantayan mo ang kotse ko! Kapag may gasgas ‘yan paglabas ko, kaltas sa sweldo mo! Tisin mo ang gutom mo!”
Pumasok si Greg sa restaurant. Naiwan si Carlo sa init ng araw, gutom at nakatayo sa tabi ng kotse.
Sa loob ng restaurant, nag-order si Greg ng pinakamahal na pagkain. Wagyu Beef, Lobster, at Champagne.
Habang kumakain siya, nakikita niya si Carlo sa labas mula sa glass window. Tinatawanan niya ito. Kinuha niya ang cellphone niya at nag-video.
“Look at my assistant,” sabi ni Greg sa video habang ngumunguya. “Naka-tayo sa init habang ako nagpapakasarap. Ganyan talaga ang buhay, may alipin at may hari.”
Maya-maya, nagkaroon ng gulo sa kitchen. Lumabas ang Chef at May-ari ng Le Grand na si Don Enrico.
Si Don Enrico ay isang legend. Hindi siya basta-basta lumalabas para batiin ang mga customer maliban na lang kung Presidente o Bilyonaryo ang bisita.
Inayos ni Greg ang kanyang necktie.
Lalapit siguro sa akin si Don Enrico, isip ni Greg. Alam niyang Regional Manager ako.
Naglakad si Don Enrico papunta sa direksyon ng mesa ni Greg.
Nakangiti na si Greg, handa nang makipagkamay. “Good afternoon, Don Enri—”
Pero nilampasan siya ni Don Enrico.
Dire-diretsong naglakad ang may-ari papunta sa pinto palabas.
Sinundan ng tingin ni Greg si Don Enrico. Saan siya pupunta?
Sa labas, nakita ni Greg na lumapit si Don Enrico kay… Carlo.
Nanlaki ang mata ni Greg.
Sa harap ng maraming tao, yumuko si Don Enrico sa harap ng kanyang assistant. Niyakap niya si Carlo nang mahigpit na parang matagal na silang magkakilala. At higit sa lahat, nakita ni Greg na inalalayan ni Don Enrico si Carlo papasok sa restaurant.
Pagpasok nina Don Enrico at Carlo, tumayo si Greg.
“Teka lang! Teka lang!” hinarang ni Greg ang dalawa. “Don Enrico! Bakit niyo pinapapasok ‘yang lalaking ‘yan? Assistant ko lang ‘yan! Bawal ang poor dito! Madudumihan ang restaurant niyo!”
Humarap si Don Enrico kay Greg. Ang mukha ng may-ari ay seryoso at galit.
“Excuse me?” sabi ni Don Enrico. “Sinong tinatawag mong poor? Si Sir Carlo?”
“Sir Carlo?” tawa ni Greg. “Driver at P.A. ko lang ‘yan! Carlo ang pangalan niyan! Walang ‘Sir’!”
Tumingin si Carlo kay Greg. Wala na ang maamong mukha nito. Tumayo siya nang tuwid.
“Greg,” sabi ni Carlo, kalmado pero may awtoridad. “Kilala mo ba kung sino ang may-ari ng lupang kinatatayuan ng restaurant na ito? At ng building ng opisina mo?”
“S-syempre… ang C.L. Holdings,” sagot ni Greg.
“Ako si Carlo Lim,” sagot ng assistant. “Ang CEO ng C.L. Holdings.”
Nalaglag ang panga ni Greg. Namutla siya. Nabitawan niya ang tinidor na hawak niya.
“P-pero… bakit ka nagtatrabaho sa akin bilang assistant?” nanginginig na tanong ni Greg.
“Dahil bibilhin ko sana ang kumpanya niyo,” paliwanag ni Carlo. “Gusto kong makita kung paano tratuhin ng mga manager ang mga empleyado sa baba. Gusto kong malaman kung anong kultura meron kayo.”
Lumapit si Carlo kay Greg.
“At sa loob ng isang linggo, nakita ko kung gaano ka kasama. Pinaghintay mo ako sa init. Ginitom mo ako. At tinawag mo akong hampaslupa.”
Humarap si Carlo kay Don Enrico.
“Don Enrico, pakihanda ang VIP Room. Doon ako kakain. At pakibigyan ako ng Wagyu Steak, medium rare.”
“Yes, Sir Carlo,” yumuko ulit si Don Enrico. “Right away.”
Bago pumasok sa VIP Room, lumingon si Carlo kay Greg.
“Greg, tapos na ang evaluation ko. And I’m sorry to say… You fail. Tawagan mo ang opisina mo. Wala ka nang trabaho pagbalik mo.”
“Sir! Sorry po! Hindi ko po alam!” lumuhod si Greg sa harap ng lahat ng kumakain. “Parang awa niyo na po! May binabayaran pa akong kotse!”
“Sana naisip mo ‘yan noong inaapi mo ang mga taong akala mo ay mas mababa sa’yo,” sagot ni Carlo.
Pumasok si Carlo sa VIP Room habang kinaladkad ng mga guard si Greg palabas—sa parehong initan kung saan niya pinatayo si Carlo kanina.
Nawala kay Greg ang lahat—ang trabaho, ang yabang, at ang dangal—dahil sa hindi niya pagrespeto sa kapwa. Napatunayan na ang tunay na boss ay hindi yung nakaupo sa lamesa, kundi yung marunong magpakumbaba.
