NAGPANGGAP AKONG NALUGI PARA SUBUKAN SILA, AT BINIRO NILA AKO BAGO I-BLOCK SA FACEBOOK… NGAYONG CEO NA AKO, PINALAYAS KO SILA NANG MAG-APPLY SILA SA KUMPANYA KO
Ako si Lance. Sa edad na 29, hawak ko ang Apex Global, isang multi-milyong kumpanya sa larangan ng Tech at Real Estate. Pero bago ko narating ang tuktok, marami akong “kaibigan” na akala ko ay totoo.
May tatlo akong best friends mula college: sina Mark, Bea, at Paolo.
Ako ang “taya” sa barkada. Kapag inuman, sagot ko ang bucket. Kapag out-of-town, sagot ko ang van at resort. Kapag may birthday, ako ang may pinakamahal na regalo. Ang tingin nila sa akin ay bangko na hindi nauubusan ng pera. Mahal ko sila, kaya hindi ko ininda ang gastos.
Pero dumating ang araw na nagkaroon ako ng hinala. Kaibigan ba talaga nila ako, o ang wallet ko lang ang gusto nila?
Kaya naisip ko ang isang plano. Isang matinding pagpapanggap.
ANG PAGBAGSAK (ANG PAGPANGGAP)
Isang Biyernes ng gabi, nagkita-kita kami sa isang mamahaling bar sa BGC. Nakasanayan na nilang umorder ng pinakamahal na alak dahil alam nilang darating ako.
Pero sa gabing iyon, dumating ako na iba ang itsura.
Wala ang sports car ko; nag-taxi lang ako. Wala ang suot kong Rolex; isang lumang relo lang ang gamit ko. Ang damit ko ay gusot-gusot at pawisan ako.
“Oh, Lance! Bakit ganyan ang itsura mo? At bakit ang tagal mo?” reklamo ni Mark habang nilalaklak ang whiskey na hindi pa bayad.
Umupo ako, yumuko, at nagkunwaring umiiyak.
“Guys… may problema,” garalgal ang boses ko. “Na-scam ako. Yung investment ko sa crypto… lahat ng savings ko… simot. Pati condo ko, hihilahin na ng bangko bukas. Wala na akong pera.”
Katahimikan.
Inasahan ko na dadamayan nila ako. Inasahan ko na sasabihin nilang, “Okay lang ‘yan, Lance. Kami naman ang bahala sa’yo.”
Pero nagkamali ako.
Nagtinginan silang tatlo. Si Bea, dahan-dahang binalik ang menu. Si Paolo, biglang tumingin sa cellphone.
“Seryoso ka ba, pre?” tanong ni Mark, pero hindi awa ang nasa boses niya kundi inis. “So ibig sabihin… hindi mo babayaran ang bill ngayon?”
Napatingin ako sa kanya. “Mark, wala na akong makain bukas. Pwede bang… makahiram muna kahit limang libo lang? Pang-start lang ulit?”
Tumayo si Bea. “Naku, Lance. Sorry ha? May emergency kasi sa bahay. Kailangan ko nang umuwi.”
Tumayo rin si Paolo. “Oo nga pre, bad trip naman oh. Sakto pa, wala akong dalang cash. Next time na lang.”
Isa-isa silang umalis. Iniwan nila ako sa lamesa na puno ng order nila. Walang nag-abot ng kahit piso. Walang nagtanong kung saan ako matutulog.
Kinabukasan, tinawagan ko sila.
Ring… Ring… “The number you have dialed is busy.”
Nag-message ako sa Messenger. Message Not Sent.
Pagtingin ko sa Facebook, hindi ko na ma-search ang pangalan nila. Naka-block na ako.
Tinapon nila ako na parang basurang wala nang pakinabang. Ang sampung taong pinagsamahan namin, naglaho dahil lang sa akalang wala na akong pera.
Doon ko napatunayan ang sinasabi ng matatanda: Malalaman mo lang kung sino ang tunay mong kaibigan kapag ang laman ng bulsa mo ay barya na lang.
ANG PAGBANGON AT ANG GRAND OPENING
Lumipas ang dalawang taon.
Hindi nila alam, ang “scam” ay gawa-gawa ko lang. Ang yaman ko ay nanatili, at sa loob ng dalawang taon na iyon, lalo ko pang pinalago ang negosyo ko. Itinayo ko ang Apex Tower, ang pinakamataas na building sa Makati.
Ngayon ang Grand Launching ng bago kong kumpanya. Naghahanap kami ng mga Managers at Supervisors. Dahil mataas ang pasahod (doble sa industry rate), dinagsa kami ng libu-libong aplikante.
Nasa loob ako ng aking CEO Office sa 50th floor, nanonood sa CCTV ng lobby.
At doon… nakita ko sila.
Sina Mark, Bea, at Paolo.
Naka-formal attire sila. May hawak na brown envelope. Nakapila sa Job Fair ng kumpanya ko.
Napangisi ako. Tadhana nga naman. Siguro ay narinig nila ang balita na malaki magpasahod ang Apex Global, pero hindi nila alam kung sino ang may-ari nito dahil “Apex Holdings” lang ang nasa pangalan at hindi ang pangalan ko.
Kinuha ko ang intercom. “Ms. Reyes, papasukin mo ang tatlong aplikante na sina Mark, Bea, at Paolo. Ako mismo ang mag-iinterview sa kanila. Sabay-sabay.”
ANG PAGHUKOM
Pumasok sila sa malawak kong opisina. Nakatalikod ang upuan ko kaya hindi nila ako nakikita. Ang nakikita lang nila ay ang magandang view ng Manila skyline at ang mamahaling mga painting sa pader.
“Wow,” bulong ni Bea. “Ang yaman siguro ng may-ari nito. Guys, galingan natin ha. Kailangan natin makuha ang trabaho.”
“Oo naman,” sagot ni Mark na mayabang pa rin. “Sisiw lang sa akin ‘to. Manager agad ang aplayan ko.”
Umikot ang swivel chair ko. Dahan-dahan.
Humarap ako sa kanila nang may malawak na ngiti. Naka-suot ako ng Armani suit na nagkakahalaga ng kalahating milyon. Sa pulso ko ay ang Patek Philippe watch.
“Good morning,” bati ko. “Balita ko, naghahanap kayo ng trabaho?”
Nanlaki ang mga mata nila. Para silang nakakita ng multo.
“L-Lance?!” sigaw ni Paolo.
“Lance ikaw ba ‘yan?” gulat na tanong ni Bea. “Akala ko ba… akala ko ba pulubi ka na?”
Tumayo ako at naglakad palapit sa kanila. “Pulubi? Ah, oo nga pala. Yun yung araw na iniwan niyo ako sa bar at blinock sa Facebook, diba?”
Namutla silang tatlo. Nagkatinginan sila, hindi alam ang gagawin. Biglang nagbago ang ihip ng hangin. Ang kaninang gulat ay napalitan ng pilit na ngiti.
Si Mark, na makapal ang mukha, ang unang bumasag ng katahimikan.
“Pre! Lance! Ikaw pala ang may-ari nito?!” Lumapit siya at akmang tatapikin ako sa balikat, pero umiwas ako. “Grabe, proud na proud ako sa’yo, pre! Alam mo, kaya ka namin hindi kinontak noon kasi… uhm… gusto ka naming bigyan ng space! Para makabangon ka sa sarili mo! Diba, guys?”
“O-Oo!” seguna ni Bea, biglang naging maamo ang boses. “Lance, miss na miss ka na namin! Grabe, baka naman pwedeng… direct hire na kami? Best friends naman tayo eh!”
“Best friends?” Tumawa ako nang mapakla. “Ang best friend, hindi nang-iiwan sa ere. Ang best friend, nagpapahiram kahit 500 pesos kapag gipit ka. Ang best friend, hindi ka bina-block kapag akala nila wala ka nang pakinabang.”
Bumalik ako sa upuan ko at kinuha ang resume nila.
“Tignan natin ang resume niyo…” binasa ko isa-isa. “Mark, applying for Operations Manager. Bea, Marketing Head. Paolo, IT Director.”
Tumingin ako sa kanila nang seryoso. Ang ngiti ko ay naglaho.
“Qualified sana kayo sa skills. Magagaling kayo, alam ko ‘yun. Pero sa kumpanyang ito, may isang requirement na mas mahalaga sa skills.”
“Ano yun, Lance? Kayang-kaya namin ‘yan!” sabi ni Paolo.
“LOYALTY at INTEGRITY,” diin ko. “At bagsak kayong tatlo doon.”
Pinunit ko ang mga resume nila sa harap ng mga pagmumukha nila.
Krrrrrk.
Nahulog ang mga piraso ng papel sa sahig.
“Lance, parang awa mo na,” umiyak na si Bea. “Kailangan ko ng trabaho. May sakit ang nanay ko. Baon ako sa utang.”
Tinitigan ko siya. Naawa ba ako? Siguro, konti. Pero naalala ko noong nakiusap ako sa kanila na wala akong makain, at tinalikuran nila ako.
“Bea,” sabi ko. “Kung totoo kang kaibigan noon, siguro ngayon, ako pa ang sasagot sa pagpapagamot ng nanay mo. Bibigyan pa kita ng posisyon na mataas. Pero pinili niyong ipakita ang tunay na kulay niyo.”
Pinindot ko ang red button sa lamesa ko.
Bumukas ang pinto at pumasok ang apat na malalaking Security Guard.
“Chief,” utos ko sa head security. “Escort these three people out of my building. At siguraduhin niyong naka-blacklist ang pangalan nila sa lahat ng kumpanya ng Apex Group. Ayokong makita ang anino nila dito kahit kailan.”
“Yes, Sir!”
“Lance! Huwag naman ganito! Magkaibigan tayo!” sigaw ni Mark habang hinihila siya ng guard.
“Dati ‘yun,” sagot ko habang nakatalikod na ulit sa kanila at nakatingin sa bintana. “Noong akala ko tao kayo. Yun pala, pera lang ang kilala niyo.”
Nang maisara ang pinto, napabuntong-hininga ako.
Masakit mawalan ng kaibigan. Pero mas masarap sa pakiramdam na alam mong ang mga taong nakapaligid sa’yo ngayon ay nire-respeto ka hindi dahil sa pera mo, kundi dahil sa kung sino ka.
Ang tagumpay ko ngayon? Ito ang pinakamagandang ganti. At ang pagsasara ng pinto sa kanila ang pinakamagandang desisyon na ginawa ko.
