“PANGAKO PO, BABAYARAN KO KAYO PAGLAKI KO”: ANG BATANG HUMINGI NG GATAS SA ISANG BILYONARYO — ANG SAGOT NITO AY NAGPATAHIMIK SA LAHAT
Si Don Eduardo ay kilala bilang “Iron Man” ng business world. Siya ang may-ari ng pinakamalaking mall chain sa bansa. Walang emosyon, strikto, at laging nakasimangot. Para sa kanya, ang bawat sentimo ay mahalaga.
Isang araw, habang nag-iinspeksyon siya sa grocery section ng kanyang mall, nakarinig siya ng gulo sa cashier.
“Bata, sabi nang kulang ang pera mo! Umalis ka na, nakaharang ka sa pila!” sigaw ng kahera.
Isang batang babae, si Mia (6 na taong gulang), ang umiiyak habang yakap ang isang lata ng gatas. Gusgusin ang damit niya at walang tsinelas.
“Ate, parang awa niyo na po… Gutom na gutom na po ang baby brother ko. Dalawang araw na po siyang umiiyak,” pagmamakaawa ni Mia. “Kulang lang po ako ng bente pesos.”
“Guard! Paalisin ‘tong batang ‘to!” utos ng manager.
Akmang hihilain na ng guard si Mia nang biglang humarang ang isang baston.
“Bitawan mo siya,” malamig na utos ni Don Eduardo.
Natigilan ang lahat. Nanlaki ang mata ng manager. “S-Sir Eduardo! Pasensya na po, pinapaalis lang namin ang pulubi…”
Hindi pinansin ni Don Eduardo ang manager. Lumuhod siya sa harap ng batang si Mia. Tinitigan niya ito sa mata.
“Bata, alam mo bang mahal ang gatas na ‘yan?” tanong ni Don Eduardo.
Tumango si Mia habang tumutulo ang luha at sipon. “Opo, Sir. Pero kailangan po ng kapatid ko.”
Huminga nang malalim si Mia at tinitigan ang mata ng bilyonaryo. “Sir… kung bibilhan niyo po ako ngayon… Pangako po, babayaran ko kayo paglaki ko. Mag-aaral po ako nang mabuti. Magtatrabaho po ako. Tapos hahanapin ko kayo para bayaran ang utang ko. Promise po!”
Natawa ang ilang nakapila. “Sus, drama ng bata,” bulong ng isang matronang babae. “Babayaran daw? Eh pambili nga ng tinapay wala.”
Tumahimik ang paligid nang magsalita ulit si Don Eduardo.
“Talaga? Babayaran mo ako?” seryosong tanong ng matanda.
“Opo!” sagot ni Mia.
Dahan-dahang ngumiti si Don Eduardo—isang ngiti na ngayon lang nakita ng kanyang mga empleyado.
Tumayo siya at humarap sa kahera.
“Miss, i-punch mo ang gatas na ‘yan,” utos ni Don Eduardo. “Pagkatapos, kumuha ka ng dalawang sako ng bigas, limang kahon ng delata, bitamina, at sampung kahon pa ng gatas. Ipadala lahat ‘yan sa bahay ng batang ito gamit ang van ng kumpanya.”
Nagulat ang lahat. Ang kuripot na boss, namimigay ng groceries?!
Bumaling ulit si Don Eduardo kay Mia. Inabot niya ang isang calling card at isang resibo.
“Iha, tinatanggap ko ang deal natin,” sabi ni Don Eduardo nang malakas para marinig ng lahat. “Pero hindi pera ang ibabayad mo sa akin.”
“Po? Ano po ang ibabayad ko?” takang tanong ni Mia.
Hinawakan ni Don Eduardo ang balikat ng bata.
“Bayaran mo ako sa pamamagitan ng hindi pagsuko sa pangarap mo. Mag-aral ka. Maging doktor ka, o abogado, o teacher. At kapag naging matagumpay ka na… hanapin mo ang ibang batang katulad mo ngayon, at tulungan mo sila tulad ng ginawa ko sa’yo. ‘Yun ang kabayaran.”
Napaluha ang mga taong nakarinig. Ang matronang tumawa kanina ay napayuko sa hiya.
“Deal po, Sir! Deal na deal!” umiiyak na sagot ni Mia sabay yakap sa binti ng matanda.
Lumipas ang 20 taon.
Isang matanda na ang isinugod sa ospital dahil sa heart attack. Walang kamag-anak si Don Eduardo sa tabi niya. Bumagsak na ang negosyo niya dahil sa panloloko ng mga partners, at naubos ang yaman niya.
“Doc, wala pong pambayad ang pasyenteng ito. Ililipat na po namin sa public ward,” sabi ng nurse.
“Hindi,” sabi ng head doctor. “Dito siya sa Executive Suite. Ibigay niyo ang pinakamagandang serbisyo.”
“Pero Doc, sino po ang magbabayad?”
Pumasok ang doktora sa kwarto ni Don Eduardo. Hinawakan niya ang kamay ng natutulog na matanda. Iniwan niya ang isang lata ng gatas sa bedside table at isang note.
Nagising si Don Eduardo at nabasa ang note:
“Sir, paid in full na po ang utang ko. Salamat sa gatas 20 years ago. – Dr. Mia Santos”
Napaluha ang matandang Don. Ang investment niya sa isang lata ng gatas, bumalik sa kanya nang libo-libong beses na higit pa sa salapi.
WAKAS.
