NOONG 2000, LUMAYAS ANG LALAKI AT INIWAN ANG ASAWA DAHIL NANGANAK ITO NG LIMANG “ITIM” NA SANGGOL — MAKALIPAS ANG 25 TAON, NAGIMBAL ANG LAHAT SA RESULTA NG DNA TEST!
Ang taong 2000 ay dapat sana ang pinakamasayang taon para sa mag-asawang sina Mario at Tessa. Matapos ang limang taong paghihintay, nabuntis si Tessa. At hindi lang isa, kundi Quintuplets (limang sanggol) ang nasa sinapupunan niya.
Dahil dito, naging balita sila sa kanilang bayan. Excited si Mario. Maputi si Mario, gwapo, at galing sa pamilya ng mga mestizo. Si Tessa naman ay tipikal na morena.
Pero noong araw ng panganganak, nagbago ang ihip ng hangin.
Nang ilabas ng doktor ang limang sanggol, tumahimik ang delivery room.
Ang limang bata ay may balat na kulay dark chocolate at ang kanilang mga buhok ay kulot na kulot (afro-textured). Malayong-malayo sa itsura ni Mario at Tessa.
Nang makita ito ni Mario, nagdilim ang paningin niya.
“Anong kalokohan ‘to, Tessa?!” sigaw ni Mario sa loob ng ward. “Sino ang ama ng mga ‘yan?! May kinalantari ka bang foreigner habang nasa trabaho ako?!”
“Mario, maniwala ka! Ikaw lang ang mahal ko! Wala akong ibang lalaki!” iyak ni Tessa, na nanghihina pa galing sa panganganak.
“Huwag mo akong lokohin! Tignan mo sila! Walang mestizo sa pamilya natin na ganyan ang itsura!”
Dahil sa hiya at galit, nag-impake si Mario noong gabing iyon.
“Aalis ako. Hindi ko bubuhayin ang mga bastardo ng ibang lalaki. Bahala ka sa buhay mo.”
Iniwan ni Mario si Tessa na luhaan, yakap ang limang sanggol na tinawag niyang “Blessing” kahit tinawag silang “sumpa” ng sarili nilang ama.
Sa loob ng 25 taon, hindi nagpakita si Mario. Namuhay siya bilang binata, nag-asawa ng iba pero hindi na muling nagkaanak.
Si Tessa naman ay hinarap ang lupit ng mundo.
Tinawag siyang “malandi” ng mga kapitbahay. “Ayan ‘yung nanganak ng lima sa foreigner tapos iniwan,” bulong-bulungan nila.
Para buhayin ang limang anak—sina Ben, Dan, Len, Ken, at Zen—namasukan si Tessa bilang labandera, nagtinda ng isda, at namasura.
Pinalaki niya ang mga bata na may takot sa Diyos at pagmamahal sa pag-aaral. Dahil sa kanilang kakaibang itsura, madalas silang tuksuhin sa school, pero ginamit nila itong motibasyon.
Lumipas ang panahon. Ang taong 2025.
Si Mario, na ngayon ay 55 anyos na, ay tinamaan ng Chronic Kidney Disease. Kailangan niya ng Kidney Transplant para mabuhay. Ang problema, wala siyang naging anak sa pangalawang asawa niya, at wala ring match sa mga kapatid niya.
Isang araw, habang nanonood ng TV sa hospital bed, nakita niya ang isang news report.
“Limang magkakapatid na ‘Quintuplets’, pinarangalan bilang mga bagong Topnotcher sa magkakaibang larangan! Si Dra. Len ay Top 1 sa Medicine, habang ang apat niyang kapatid ay mga successful Engineers at Lawyers.”
Namutla si Mario. Ang apelyido nila ay “Cortez”—ang apelyido ni Mario.
Sila ‘yun. Ang mga batang iniwan niya. Ang ganda ng tindig nila, matatalino, at bagama’t maitim ang balat, makikita ang maamong mukha na hawig… niya?
Dahil sa desperasyon na mabuhay, nagpasya si Mario na hanapin sila.
Pumunta si Mario sa mansion kung saan nakatira sina Tessa at ang Quintuplets.
“Tessa,” bati ni Mario nang makita ang dating asawa. Mukhang mayaman na ito ngayon, pero simple pa rin.
“Mario?” gulat na tanong ni Tessa. “Anong ginagawa mo dito?”
Lumuhod si Mario. “Tessa… patawarin mo ako. Nagsisi ako. May sakit ako ngayon, kailangan ko ng kidney. Baka… baka pwedeng tulungan ako ng mga anak natin? Tutal, ako naman ang tatay nila.”
Biglang lumabas ang limang magkakapatid. Matatangkad at matitipuno.
“Tatay?” tanong ni Ben, ang panganay. “Ngayon mo kami tatawaging anak? Pagkatapos mo kaming itakwil dahil sa kulay namin?”
“Pero anak,” katwiran ni Mario. “Hindi naman kasi kayo kamukha ng pamilya natin noon! Sino ba naman ang hindi magdududa? Pero handa akong magpa-DNA test ngayon para mapatunayan na ako ang ama niyo, at para maging match tayo sa transplant.”
Pumayag si Tessa at ang mga anak sa DNA Test, hindi para bigyan siya ng kidney, kundi para sa closure.
Dumating ang resulta pagkalipas ng ilang araw. Nagtipon sila sa ospital kasama ang isang Geneticist Specialist.
Binuksan ng Doktor ang sobre.
“Mr. Mario Cortez,” panimula ng doktor. “Positive. 99.9% probability. Ikaw ang biological father ng limang batang ito.”
Napanganga si Mario. “P-paano nangyari ‘yun? Eh purong Pilipino at Espanyol ang lahi namin! Walang itim sa angkan namin!”
Inilabas ng doktor ang isang lumang dokumento at family tree.
“Dyan ka nagkakamali, Mr. Mario. Habang tinitest namin ang DNA mo, nakita namin ang isang Rare Genetic Marker.”
“Nag-research kami sa family history mo. Ang Lolo mo sa tuhod (Great Grandfather) ay hindi pala purong Espanyol gaya ng kwento ng pamilya niyo. Siya ay anak ng isang African-American Soldier na nadestino dito noong panahon ng digmaan, at ng isang Pilipina. Dahil sa diskriminasyon noon, tinago nila ang katotohanan at pinalabas na mestizo lang siya.”
Nagimbal si Mario.
“Ang tawag dito ay Atavism o Throwback Genes,” paliwanag ng doktor. “Ang genes ng African ancestor mo ay nanatiling dormant (natutulog) sa tatay mo at saiyo. Pero nang mag-combine ang DNA niyo ni Tessa, at dahil Quintuplets ito, lumabas nang sabay-sabay ang recessive genes na ‘yon. Ibig sabihin, ang kulay nila ay galing SA IYO, Mario, hindi kay Tessa.”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Mario.
Iniwan niya ang asawa niya dahil sa pag-aakalang nagloko ito. Pero ang totoo, ang sarili niyang dugo at lahi ang dahilan ng itsura ng mga bata. Siya ang may dala ng genes na kinamuhian niya.
“Tessa… mga anak…” iyak ni Mario. “Patawarin niyo ako! Hayaan niyo akong bumawi!”
Tumingin si Dra. Len, ang anak niyang doktor, sa kanya.
“Mr. Cortez,” malamig na sabi ni Len. “Bilang doktor, hahanapan kita ng donor mula sa listahan. Pero bilang anak? Wala kang anak dito. Ang tatay lang namin ay si Mama Tessa na tumayong ama at ina noong pandirian mo kami dahil sa genes na galing naman pala sa’yo.”
Umalis si Tessa at ang limang anak. Iniwan nila si Mario sa ospital—mayaman sa katotohanan, pero pulubi sa pagmamahal. Namatay si Mario makalipas ang ilang buwan dahil walang nag-match na donor, dala ang pagsisisi na ang hinusgahan niyang “iba” ay ang pinakana-tunay na parte ng kanyang sarili.
