“NILAGYAN NG LASON NG SAKIM KONG BIYENAN ANG INUMIN KO SA ARAW NG KASAL KO… PERO NANG PALITAN KO ANG BASO, ANG SARILI NIYANG LASON ANG NAGBUNYAG NG NAKAKAKILABOT NIYANG LIHIM!”
Araw ng kasal namin ni Mateo. Ako si Clara, isang simpleng babae na nagmahal sa isang tagapagmana ng isang bilyun-bilyong imperyo. Lahat ay perpekto sana, kung hindi lang dahil sa aking biyenan na si Donya Carmela.
Mula pa noon, ayaw na niya sa akin dahil mahirap lang ako. Gusto niyang pakasalan ni Mateo ang anak ng isang politiko para mas lumawak ang kanilang negosyo. Pero dahil matigas ang ulo ni Mateo at mahal niya ako, natuloy ang kasal.
Sa kalagitnaan ng aming grand reception sa isang 5-star hotel, inilabas ang mga mamahaling champagne para sa wedding toast.
Habang busy ang lahat, nagpunta ako sa likod ng stage para ayusin ang gown ko. Doon, nakita ko ang isang eksena sa salamin na nagpatayo ng balahibo ko.
Nakita ko si Donya Carmela na palihim na nagbubuhos ng isang maliit na vial ng puting pulbos sa isang partikular na baso ng champagne. Narinig ko pa siyang bumulong sa kanyang alalay, “Siguraduhin mong kay Clara maibibigay ang basong ito. Ang ‘truth serum’ at hallucinogen na ito ay magpapabaliw sa kanya. Aaminin niya sa mikropono na pineperahan niya lang ang anak ko. Masisira ang kasal na ‘to at itatapon siya ni Mateo palabas!”
Nanlamig ang buong katawan ko. Plano niyang ipahiya ako sa harap ng daan-daang VIP guests, media, at sa mismong asawa ko!
Nang magsimula na ang toast, lumapit ang waiter at inabot sa akin ang baso na may markang pulang laso sa tangkay—ang basong nilagyan ng lason ni Donya Carmela. Si Donya Carmela naman ay nakangising nakahawak sa sarili niyang baso.
“Para sa bagong kasal!” sigaw ng Best Man.
Bago pa man mag-cheers ang lahat, nagkunwari akong natapilok.
“Ay!” tili ko sabay dagan kay Donya Carmela. Sa sobrang bilis ng pangyayari at kalituhan ng lahat, mabilis kong pinagpalit ang aming mga baso.
“Tanga! Mag-ingat ka nga!” nandidiring sigaw ni Donya Carmela habang pinapagpag ang kanyang mamahaling gown. Hindi niya napansin na ang basong hawak niya ngayon ay ang basong may lason!
“Sorry po, Mama,” pilit na ngiti ko.
“Cheers!” sigaw ni Donya Carmela. Sabay-sabay kaming uminom. Ininom niya nang buo ang laman ng kanyang baso habang lihim akong nakangiti.
Lumipas ang limang minuto. Inaasahan ni Donya Carmela na magsisimula na akong magwala. Pero nanatili akong kalmado.
Biglang namula ang mukha ni Donya Carmela. Nagsimula siyang pagpawisan nang malapot. Ang mga mata niya ay nanlalaki at parang hindi mapakali. Gumana na ang epekto ng matapang na kemikal!
Agad na inagaw ni Donya Carmela ang mikropono mula sa emcee.
“Mama? Ayos ka lang po ba?” nag-aalalang tanong ni Mateo.
Ngumisi nang nakakapanghilakbot si Donya Carmela. Ang kanyang hallucination at kawalan ng kontrol ay tuluyan nang sumakop sa kanyang utak.
“Hahaha! Kasal?! Walang kwentang kasal!” sigaw ni Donya Carmela sa mikropono. Umalingawngaw ang boses niya sa buong ballroom. Nagulat ang lahat ng bisita at nag-umpisang mag-video ang media.
“Mama, tama na ‘yan, lasing na po kayo,” awat ni Mateo.
Tinabig siya nang malakas ni Donya Carmela. “Huwag mo akong hawakan, Mateo! Kayo! Kayong lahat na nandito!” turo niya sa mga bisita. “Akala niyo ang galing-galing ko ‘no?! Akala niyo ako ang nagpalago ng kumpanyang ‘to?!”
Natahimik ang buong paligid.
“Bobo ang tatay mo, Mateo!” umiikot ang paningin ni Donya Carmela pero patuloy siya sa pagsasalita. “Gusto niyang ipamana ang kumpanya sa charity at sa kapatid mo sa labas! Kaya alam niyo ba kung anong ginawa ko?!”
Nanlaki ang mga mata ni Mateo. “M-Ma… anong sinasabi mo?”
“Nilason ko siya!” humalakhak si Donya Carmela, isang halakhak ng demonyo. “Hahaha! Nilagyan ko ng lason ang maintenance meds niya! Dinoktor ko ang autopsy para lumabas na heart attack! Ako! Ako ang pumatay kay Don Vicente para mapunta sa akin ang buong yaman!”
Nalaglag ang panga ng lahat. Ang mga negosyante, politiko, at mismong si Mateo ay nanigas sa sobrang gulat. Ang lihim na ibinaon niya limang taon na ang nakakaraan ay inamin niya mismo sa harap ng napakaraming tao at live media!
“Diyos ko…” napahagulgol si Mateo at napaluhod sa sahig. Ang inang minahal at nirespeto niya ay ang mismong pumatay sa kanyang ama.
“At ikaw, Clara!” turo sa akin ni Donya Carmela na ngayon ay nanginginig na at bumubula ang gilid ng labi. “Papatayin din kita! Binalian ko na ng preno ang kotse mo! Hahaha!”
Saktong dumating ang mga pulis na pasikreto kong tinawagan kanina nung nalaman ko ang plano niya.
Dahil sa epekto ng sarili niyang lason, nawalan ng malay si Donya Carmela at bumagsak sa sahig. Agad siyang dinala sa ospital na may posas, at kinabukasan ay inilipat diretso sa kulungan. Kinasuhan siya ng Parricide at Attempted Murder matapos kumpirmahin ng imbestigasyon ang mga sinabi niya.
Naiwan sa akin si Mateo na ngayon ay sawi sa kanyang ina, pero siniguro kong nandito ako para sa kanya. Ang lason na sana ay sisira sa buhay ko, ang siya palang naging susi para linisin ang aming pamilya mula sa isang tunay na halimaw.
WAKAS.
