NATIGILAN ANG BILYONARYO NANG MAKITA ANG SUOT NA KWINTAS NG KATULONG NA NAGSESERBISYO SA KANYA — ANAK PALA NIYA ITO NA 15 TAONG NAWALA DAHIL SA KASAMAAN NG KANYANG PANGALAWANG ASAWA
Si Don Eduardo ay isa sa pinakamayamang negosyante sa Pilipinas, pero siya rin ang pinakamalungkot. Labinlimang taon na ang nakakaraan, nawala ang kanyang kaisa-isang anak na babae na si Angelica habang nagpipiknik sila sa parke. Limang taong gulang pa lang noon si Angelica.
Dahil sa lungkot, namatay ang una niyang asawa. Naiwan si Eduardo na mag-isa hanggang sa makilala niya si Stella, ang kanyang naging sekretarya na kalaunan ay pinakasalan niya. Si Stella ay may anak na lalaki sa ibang lalaki, si Javier, na siyang inampon ni Eduardo at inihahanda para magmana ng kumpanya.
Sa loob ng 15 taon, hindi tumigil si Eduardo sa paghahanap.
“Eduardo, tigilan mo na ‘yan,” laging sabi ni Stella. “Patay na ang anak mo. Tanggapin mo na. Nandito naman si Javier. Siya na lang ang mahalin mo.”
Pero laging nararamdaman ni Eduardo na buhay pa ang anak niya.
Dumating ang ika-60 kaarawan ni Don Eduardo. Isang malaking piging ang gaganapin sa mansyon. Nag-hire si Stella ng mga bagong waiters at katulong mula sa isang agency para tumulong sa party.
Isa sa mga nakuha ay si Maya.
Si Maya ay 20 anyos, lumaki sa ampunan, at nagtatrabaho bilang server para makaipon pang-kolehiyo. Mabait siya, masipag, pero laging inaapi ng iba dahil sa kanyang pilat sa braso na nakuha niya daw sa isang aksidente noong bata pa siya.
Sa araw ng party, abala ang lahat.
“Hoy! Ikaw na babae!” sigaw ni Stella kay Maya. “Bilisan mo ang kilos! Ang bagal-bagal mo! Siguraduhin mong laging puno ang baso ni Don Eduardo. Kapag nagkamali ka, sisante ka!”
“Opo, Ma’am,” yumuko si Maya.
Nagsimula ang party. Nakaupo si Eduardo sa kabisera, mukhang malungkot habang pinapanood si Javier na nagyayabang sa mga bisita.
Lumapit si Maya para lagyan ng tubig ang baso ni Eduardo.
Habang nagsasalin siya, napansin ni Eduardo ang kamay ng dalaga. May kakaiba siyang naramdaman. Lukso ng dugo.
“Hija,” tanong ni Eduardo. “Bago ka lang ba dito?”
Nagulat si Maya. “Opo, Sir. Ngayon lang po.”
“Anong pangalan mo?”
“Maya po, Sir.”
Tinitigan siya ni Eduardo. Ang mga mata ni Maya… singkit at kulay hazel brown. Kamukhang-kamukha ng yumaong asawa ni Eduardo.
“Eduardo!” biglang singit ni Stella, humarang sa gitna. “Huwag mo nang kausapin ‘yang mga katulong. Low class lang ‘yan. Javier, come here! Mag-speech ka na para sa Daddy mo.”
Umatras si Maya at bumalik sa trabaho. Pero hindi maalis ang tingin ni Eduardo sa kanya.
Dumating ang oras ng toast. Tumayo si Javier, lasing na.
“To my Dad!” sigaw ni Javier, itinaas ang baso ng wine. “Sana ibigay mo na sa akin ang kumpanya bukas! Hahaha!”
Nagtawanan ang mga sipsip na bisita.
Dumaan si Maya sa likod ni Javier dala ang tray ng pagkain. Sa sobrang kalasingan ni Javier, bigla siyang lumingon at tinabig si Maya.
Blaaag!
Tumapon ang spaghetti sauce sa mamahaling puting tuxedo ni Javier.
“Bwisit!” sigaw ni Javier. “Tanga ka ba?!”
Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Maya. Pak!
Bumagsak si Maya sa sahig. Tumapon ang mga pagkain.
“Javier!” suway ni Eduardo, tumayo sa galit.
“Dad! Tingnan mo ginawa ng tangang ‘to! Sinira niya ang suit ko!”
Lumapit si Stella at dinuro si Maya. “Hampaslupa! Sino ka para dumi-dumihan ang anak ko?! Guard! Kaladkarin niyo ‘to palabas! Ipakulong niyo!”
Umiiyak si Maya habang pinupulot ang mga bubog. Sa pagmamadali niya, lumabas mula sa loob ng kanyang uniporme ang isang lumang kwintas na pilak. Bumagsak ito sa sahig.
Isang Silver Locket na hugis kalahating puso.
Natigilan si Eduardo nang makita ang kislap ng pilak sa sahig.
Parang huminto ang mundo.
Kilalang-kilala niya ang kwintas na ‘yon. Siya mismo ang nagpagawa noon 15 taon na ang nakakaraan. Ang kalahati ay nasa kanya, at ang kalahati ay suot ni Angelica noong nawala ito.
“Huwag niyong gagalawin ang babae!” sigaw ni Eduardo. Ang boses niya ay yumanig sa buong ballroom.
Tumakbo si Eduardo palapit kay Maya. Pinulot niya ang kwintas.
Nanginginig ang kamay ni Eduardo. Kinuha niya ang sarili niyang kwintas mula sa leeg niya. Pinagtabi niya ang dalawang palawit.
Perfect match.
Bumuo ito ng isang buong puso na may nakaukit na: “Papa’s Angel”.
“A-Angelica?” bulong ni Eduardo, tumutulo ang luha habang nakatingin kay Maya.
Napahawak si Maya sa leeg niya. “P-pano niyo po nakuha ‘yan? Bigay po ‘yan ng nanay ko bago ako nawala sa parke.”
“Ako ang tatay mo…” hagulgol ni Eduardo. Niyakap niya si Maya nang mahigpit. “Diyos ko! Buhay ka! Anak ko!”
Nagulat ang buong party. Ang katulong na sinampal at inapi… ay ang nawawalang tagapagmana ng bilyonaryo!
Pero hindi pa tapos ang rebelasyon.
Habang yakap ni Eduardo ang anak, nakita niya ang reaksyon ni Stella. Namumutla ito. Nanginginig. At pilit na hinihila si Javier paalis.
“Saan ka pupunta, Stella?” malamig na tanong ni Eduardo.
“A-ah… masama ang pakiramdam ko, Eduardo. Aakyat muna ako,” nauutal na sagot ni Stella.
“Maya,” tanong ni Eduardo sa anak, habang nakatingin nang matalim kay Stella. “Paano ka nawala noon? Anong naaalala mo?”
Tumingin si Maya kay Stella. Biglang nanlaki ang mata ni Maya. Bumalik ang alaala ng trauma.
“Siya…” turo ni Maya kay Stella.
“Anong siya?!” sigaw ni Stella. “Baliw ‘yan! Huwag kang maniwala dyan!”
“Naaalala ko na po,” iyak ni Maya. “Noong araw na nagpipiknik tayo… lumapit ang babaeng ‘yan sa akin. Sabi niya, may surprise daw si Papa sa akin sa gubat. Sumama ako. Tapos… tapos dinala niya ako sa isang van. Ibinigay niya ako sa isang lalaki. Sabi niya: ‘Ilayo mo ‘yan. Patayin mo kung kailangan. Basta siguraduhin mong si Javier lang ang matitirang tagapagmana.’“
Nagkaroon ng gulo sa ballroom.
“Sinungaling!” sigaw ni Javier, akmang susugudin si Maya.
Pero sinuntok ni Eduardo si Javier. Bumagsak ito.
“Guards!” sigaw ni Eduardo. “Hulihin niyo ang babaeng ‘yan at ang anak niya! Walang lalabas!”
Lumapit ang mga pulis (na security detail ng mga VIP guests). Inaresto si Stella.
“Eduardo! Nagpapaliwanag ako!” iyak ni Stella habang pinoposasan. “Ginawa ko lang ‘yon dahil mahal kita! Gusto kong magkaroon tayo ng pamilya na tahimik!”
“Hindi mo ako minahal,” sagot ni Eduardo, yakap ang tunay niyang anak. “Minahal mo ang pera ko. At dahil sa kasakiman mo, ninakaw mo ang labinlimang taon ng buhay ko kasama ang anak ko. Mabubulok kayo sa kulungan.”
Sa gabing iyon, natapos ang paghahanap ni Eduardo.
Ang maruming uniporme ni Maya ay pinalitan ng pinakamagandang damit. Hindi na siya si Maya na katulong. Siya na ulit si Angelica, ang prinsesa ng mansyon.
Nawalan man sila ng panahon, pinuno naman nila ang mga sumunod na taon ng pagmamahalan. At sina Stella at Javier? Nagsisi sila sa loob ng selda, habang pinapanood sa TV kung paano ipinamana ni Eduardo ang buong imperyo sa anak na inakala nilang naibaon na nila sa limot.
