NATIGILAN ANG BILYONARYO NANG MAKITA ANG KWINTAS NG WAITRESS NA NAGSESERBISYO SA KANYA — ANAK PALA NIYA ITO NA 25 TAONG NAWALA, AT ANG MAY KAGAGAWAN NG LAHAT AY ANG “MABAIT” NIYANG ASAWA
Si Don Eduardo ay ang nagmamay-ari ng pinakamalaking shipping company sa bansa. Nasa kanya na ang lahat ng luho, pero siya ay isang malungkot na tao. Dalawampu’t limang (25) taon na ang nakakaraan, nawala ang kanyang kaisa-isang anak na babae na si Isabella habang nagbabakasyon sila sa isang resort.
Mula noon, hindi na tumigil si Eduardo sa paghahanap. Namatay ang una niyang asawa sa sakit sa puso dahil sa sobrang lungkot.
Pagkalipas ng ilang taon, nag-asawa ulit si Eduardo. Pinakasalan niya si Stella, isang babaeng maganda, sopistikada, at tumatayong “ilaw ng tahanan.” May anak si Stella sa una niyang asawa, si Javier, na siyang inampon ni Eduardo at inihahanda para magmana ng kumpanya.
“Honey, tama na ang paghahanap,” laging sabi ni Stella. “25 years na. Patay na si Isabella. Tanggapin na natin. Nandito naman si Javier para maging anak mo.”
Napapaniwala ni Stella si Eduardo, pero sa puso ng ama, alam niyang buhay pa ang kanyang prinsesa.
Isang gabi, nagkaroon ng Grand Anniversary Dinner ang kumpanya ni Eduardo sa isang sikat na hotel restaurant. Naroon ang lahat ng board members.
Isa sa mga server o waitress ng gabing iyon ay si Maya.
Si Maya ay 29 anyos, lumaki sa hirap, at nagtatrabaho ng double shift para buhayin ang sarili. Mabait siya, pero laging inaapi ng manager.
“Maya! Ayusin mo ang pagsilbi kay Don Eduardo ha!” bulyaw ng manager. “Kapag nagkamali ka, tanggal ka!”
Habang kumakain, nagyayabang si Javier tungkol sa kanyang bagong sports car. Si Stella naman ay panay ang dikit kay Eduardo, nagpapaka-sweet sa harap ng mga investors.
Lumapit si Maya para lagyan ng wine ang baso ni Eduardo.
Dahil sa kaba at dahil siniko siya nang pasimple ni Javier (na nakaharang ang siko), natabig ni Maya ang baso.
Splaaash!
Tumapon ang pulang alak sa mamahaling Barong ni Don Eduardo.
“Tanga!” sigaw ni Stella. Tumayo siya at sinampal si Maya nang malakas. Pak!
“Hampaslupa! Alam mo ba kung magkano ‘yan?! Sinira mo ang gabi namin!” sigaw ni Stella.
Napaupo si Maya sa sahig. Umiyak siya. “S-sorry po… hindi ko po sinasadya…”
Sa pagkakabagsak ni Maya, lumabas mula sa loob ng kanyang uniporme ang isang lumang kwintas na pilak. Bumagsak ito sa sahig at bumukas ang locket.
Natigilan si Eduardo. Nakita niya ang kislap ng kwintas.
Pamilyar ito. Sobrang pamilyar.
“Huwag mong saktan ang bata!” suway ni Eduardo kay Stella.
Yumuko si Eduardo para pulutin ang kwintas. Nanginginig ang kamay niya.
Ang kwintas ay hugis kalahating buwan.
Binuksan niya ang locket. Sa loob, may maliit na litrato—litrato ni Eduardo at ng una niyang asawa na may kargang sanggol. At sa likod ng locket, may nakaukit: “To my Bella, Papa loves you.”
Nanlaki ang mata ni Eduardo. Tumingin siya kay Maya.
“S-saan mo nakuha ito?” garalgal na tanong ni Eduardo.
Napahawak si Maya sa leeg niya. “Sa akin po ‘yan, Sir. ‘Yan lang po ang tanging gamit na iniwan sa akin ng mga magulang ko bago ako napunta sa ampunan 25 years ago.”
“Ampunan?” tanong ni Eduardo.
“Opo. Sabi ng madre, iniwan daw ako sa gate ng simbahan ng isang babaeng naka-pulang kotse.”
Doon na bumuhos ang luha ni Eduardo.
Hinawi niya ang buhok ni Maya at tinignan ang likod ng tenga nito. Mayroong maliit na birthmark na hugis puso.
“Isabella…” hagulgol ni Eduardo. “Anak ko! Buhay ka!”
Niyakap ni Eduardo si Maya sa harap ng lahat. Nagulat ang mga bisita. Ang waitress na sinampal at inalipusta… ay ang nawawalang tagapagmana!
Pero hindi pa tapos ang gulat.
Habang yakap ni Eduardo ang anak, nakita ni Maya ang mukha ni Stella.
Nanlaki ang mata ni Maya. Biglang sumakit ang ulo niya at bumalik ang isang repressed memory o alaalang pilit niyang kinalimutan dahil sa trauma.
“Ikaw…” turo ni Maya kay Stella.
Namutla si Stella. “Huwag kang maniwala dyan Eduardo! Baliw ‘yan! Magnanakaw ‘yan ng kwintas!”
“Hindi!” sigaw ni Maya, tumayo nang matapang. “Naaalala ko ang boses mo! Ikaw ang babaeng nagdala sa akin sa simbahan! Ikaw ang nagtulak sa akin sa gate noong bata ako!”
“At ‘yang singsing mo…” turo ni Maya sa singsing ni Stella na may Emerald stone. “Naaalala ko ang kislap niyan noong tinatakpan mo ang bibig ko para hindi ako makasigaw!”
Tumahimik ang buong restaurant.
Tumingin si Eduardo kay Stella. Ang tingin niya ay puno ng poot.
“Stella…” bulong ni Eduardo. “Nasaan ka noong araw na nawala si Isabella?”
“N-nasa spa ako! Diba sinabi ko sa’yo?!” nauutal na sagot ni Stella.
“Sinungaling!” sigaw ni Eduardo. “Ikaw ang dumukot sa anak ko! Ginawa mo ‘yun para mawala ang tagapagmana, at para ang anak mong si Javier ang makuha ang lahat!”
“Dad! Hindi totoo ‘yan!” tangka ni Javier.
Pero may tumayong isang matandang Waiter sa gilid.
“Sir Eduardo,” sabi ng matandang waiter. “Panahon na para magsalita ako. Ako po ang driver ni Ma’am Stella noon. Totoo po ang sinasabi ng bata. Inutusan ako ni Ma’am Stella na itapon ang bata sa malayo 25 years ago. Hindi ko po magawang patayin ang bata kaya iniwan ko sa simbahan. Tinakot niya po akong papatayin ang pamilya ko kapag nagsalita ako. Pero ngayong nakita ko na ang bata… hindi na kaya ng konsensya ko.”
Bumagsak si Stella sa upuan. Huli na siya.
“Guards!” sigaw ni Eduardo. “Tumawag ng Pulis! Walang lalabas!”
Inaresto si Stella at Javier (na kasabwat sa pagtatago ng sekreto). Habang kinakaladkad sila palabas, nagsisisigaw si Stella, sinisisi ang lahat maliban sa sarili niya.
Naiwan si Eduardo at Maya (Isabella).
“Patawarin mo ako, anak,” iyak ni Eduardo, hawak ang kamay ni Maya na magaspang dahil sa trabaho. “Hayaan mong bumawi ako sa’yo. Hindi ka na maghihirap kahit kailan.”
Mula sa pagiging waitress, si Maya ay naging Vice President ng kumpanya. Hindi dahil anak siya ng may-ari, kundi dahil sa sipag at talino niya. At higit sa lahat, nahanap niya ang bagay na mas mahalaga pa sa yaman—ang kanyang Ama.
