NARINIG NIYA ANG PLANO NG MGA MANUGANG NA “TAPUSIN” SIYA — TUMAKAS SIYA, PERO ANG NAGHIHINTAY SA KANYA SA LABAS AY ANG KATOTOHANANG MAS MASAKIT PA SA KAMATAYAN
Si Donya Sol ay isang 65-anyos na biyuda. Siya ang nagmamay-ari ng pinakamalaking Hacienda sa probinsya. Kasama niya sa malaking bahay ang kanyang tatlong anak na babae (sina Lorna, Fe, at Mina) at ang tatlong asawa ng mga ito (sina Bert, Rico, at Dan).
Mabait si Donya Sol sa kanyang mga manugang. Tinuring niya itong parang tunay na mga anak. Binigyan ng trabaho, sasakyan, at puhunan.
Pero isang gabi, nagbago ang lahat.
Bandang alas-dos ng madaling araw, nauhaw si Donya Sol. Bumaba siya papunta sa kusina. Pagdaan niya sa Library, nakita niyang may ilaw at nakabukas nang bahagya ang pinto.
Narinig niya ang boses ng tatlong lalaki—ang kanyang mga manugang.
“Hindi na tayo pwedeng maghintay,” sabi ni Bert. “Kailangan na nating gawin bukas.”
“Sigurado ba kayo?” tanong ni Rico. “Paano kung malaman ng mga pulis? Paano kung mahuli tayo?”
“Walang makakaalam,” sagot ni Dan. “Planado na ang lahat. Ilalagay natin ang lason sa kape niya sa umaga. Walang lasa ‘yun. Iisipin lang nila na inatake siya sa puso. Pagkatapos nun, sa atin na ang yaman.”
Nanigas si Donya Sol sa kinatatayuan niya. Ang mga lalakeng pinakain at binihisan niya… ay nagpaplano na patayin siya para sa mana!
Nanginig ang buong katawan ng matanda. Dahan-dahan siyang bumalik sa kwarto niya. Ni-lock niya ang pinto. Hindi siya natulog. Nag-impake siya ng pera at alahas.
“Kailangan kong makaalis dito,” bulong niya sa sarili. “Kailangan kong pumunta sa mga anak ko. Ililigtas ako nina Lorna, Fe, at Mina.”
Kinabukasan.
Madilim pa, tumakas na si Donya Sol. Dumaan siya sa backdoor para walang makakita.
Sumakay siya ng tricycle papunta sa bayan. Ang plano niya ay pumunta sa Police Station para magsumbong, at pagkatapos ay ipatawag ang kanyang mga anak na babae.
Pero habang naghihintay siya sa gilid ng kalsada, may humintong itim na Van.
Bumukas ang pinto.
“Mama?!”
Nakita niya ang tatlo niyang anak na babae—sina Lorna, Fe, at Mina. Nasa loob sila ng van.
“Mga anak!” iyak ni Donya Sol. Agad siyang sumakay sa van. “Salamat sa Diyos! Iligtas niyo ako! Ang mga asawa niyo… narinig ko sila kagabi! Papatayin nila ako! Nilalagyan nila ng lason ang kape ko! Gusto nilang nakawin ang yaman natin!”
Yakap-yakap ni Donya Sol si Lorna. Inaasahan niyang magagalit ang mga anak niya. Inaasahan niyang susugurin nila ang mga asawa nila.
Pero… tahimik lang ang tatlong babae.
Umiiyak si Donya Sol nang mapansin niyang hindi umaandar ang van papunta sa Police Station. Papunta ito sa isang liblib na bangin.
“Lorna? Fe? Saan tayo pupunta?” kabadong tanong ni Donya Sol.
Tumingin si Lorna sa kanya. Walang luha sa mata nito. Malamig.
“Mama,” sabi ni Lorna. “Bakit ka umalis ng bahay? Ang usapan, sa bahay ka lang mamamatay.”
Natigilan si Donya Sol. “A-Anong ibig mong sabihin?”
Naglabas si Fe ng isang hiringgilya (injection) mula sa bag.
“Mama,” paliwanag ni Fe. “Alam namin ang plano. Kami ang nag-utos.“
Gumuho ang mundo ni Donya Sol.
“K-Kayo?” bulong ng matanda. “Mga anak ko kayo…”
“Pagod na kaming maghintay, Ma,” sagot ni Mina. “Ang tagal mong mamatay. Kailangan na namin ang pera pambayad sa sugal at luho. Ayaw ibigay nina Bert, Rico, at Dan ang share namin hangga’t buhay ka. Kaya kami na ang gumawa ng paraan.”
Doon naintindihan ni Donya Sol ang totoong nangyari kagabi.
Ang narinig niya kagabi ay hindi plano ng mga manugang niya para patayin siya.
Flashback sa usapan ng mga lalaki kagabi:
“Hindi na tayo pwedeng maghintay,” sabi ni Bert. “Kailangan na nating gawin bukas.”
“Ang alin?”
“Ang pagpuslit kay Mama palayo dito. Papatayin siya ng mga asawa natin,” sagot ni Bert. “Narinig ko si Lorna, nilalagyan nila ng lason ang kape ni Mama. Kailangan natin siyang ilikas bukas ng umaga bago siya makainom.”
“Sigurado ba kayo? Paano kung mahuli tayo ng mga asawa natin?” tanong ni Rico.
“Bahala na,” sagot ni Dan. “Basta mailigtas natin si Mama. Mas mahalaga ang buhay niya kaysa sa pera.”
Napahagulgol si Donya Sol.
Mali ang akala niya. Ang mga manugang na inakala niyang demonyo ay sila palang nagpaplanong iligtas siya. At ang mga anak na tinakbuhan niya para humingi ng tulong… sila pala ang tunay na papatay sa kanya.
“Sorry, Mama,” sabi ni Lorna habang hinahawakan ang kamay ng ina. “Matutulog ka na.”
Itinurok ni Fe ang hiringgilya.
Habang unti-unting pumipikit ang mata ni Donya Sol, ang huling nakita niya ay ang mga mukha ng kanyang mga anak na walang awa. Ang mas masakit kaysa sa kamatayan ay ang malaman na ang dugong nagmula sa kanya ang siya ring tatapos sa kanya.
Sa mansyon, naiwan ang tatlong manugang na lalaki, hawak ang malinis na kape, naghahanap kay Donya Sol para ilikas sana ito… hindi nila alam na tumakbo pala ang matanda diretso sa patibong ng sarili nitong mga anak.
