NARINIG KONG TINAWAG NIYANG “BABOY” ANG ANAK KO ILANG MINUTO BAGO ANG KASAL NILA AT PERA LANG DAW ANG HABOL NIYA — KAYA SA HALIP NA IHATID KO SIYA SA ALTAR, PINALITAN KO ANG “WEDDING VOWS” NG ISANG VIDEO NA GUMULANTANG SA BUONG SIMBAHAN
Ako si Don Miguel. Ang kaisa-isa kong anak na si Carmina ay ikakasal na ngayon kay Jericho.
Mataba si Carmina. “Plus size” kung tawagin. Bata pa lang siya, na-bu-bully na siya dahil sa bigat niya. Kaya nang ipakilala niya si Jericho—isang gwapong modelo at fitness instructor—nagduda ako agad. Masyadong too good to be true. Pero nakita kong masaya ang anak ko. Sabi ni Jericho, mahal niya ang “puso” ni Carmina, hindi ang itsura.
Dahil mahal ko ang anak ko, pumayag ako. Binigay ko ang dream wedding nila. 10 Milyon ang ginastos ko para sa araw na ito.
Habang naghihintay sa holding room ng simbahan, kinailangan kong mag-CR. Nasa kabilang cubicle ang Groom’s Room. Rinig na rinig ko ang tawanan ng mga lalaki sa kabila.
“Pare, congrats!” sabi ng kaibigan ni Jericho. “Jackpot ka! Biruin mo, ang ganda ng buhay mo, kaso nga lang… dambuhala ang katabi mo sa kama gabi-gabi.”
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Hinintay ko ang sagot ni Jericho. Hinintay kong ipagtanggol niya ang anak ko.
Pero tumawa si Jericho nang malakas.
“Gago,” sagot ni Jericho. “Tiis-ganda lang ‘to, Pare. Baboy nga siya, pero baboy na nangingitlog ng ginto. Kapag nakuha ko na ang mana ko at ang posisyon sa kumpanya, kukuha ako ng chicks. Hahayaan ko lang siyang kumain nang kumain hanggang sa pumutok siya.”
Nagtawanan sila. “Cheers para sa money bag!”
Kumulo ang dugo ko. Nanginginig ang buong katawan ko sa galit. Gusto ko silang sugurin at barilin doon mismo. Pero naisip ko, masyadong madali ‘yon.
Kailangan kong gawin ‘to sa paraang hinding-hindi niya malilimutan.
Lumabas ako ng CR nang tahimik. Tinawagan ko agad ang Event Coordinator at ang Head ng Tech Team.
“Sir Miguel?” tanong nila. “Magsisimula na po ba?”
“May babaguhin tayo,” madiin kong utos. “I-cancel niyo ang Same Day Edit video. May ipapasa akong audio file sa inyo ngayon na ni-record ko sa CR. Ipatong niyo ‘yan sa slideshow ng mga litrato ni Jericho. At i-play niyo ‘yan… bago ang Vows.”
Naglakad ako papunta kay Carmina. Ang ganda ng anak ko sa gown niya. Umiiyak siya sa tuwa.
“Pa, I’m so happy,” sabi niya.
Niyakap ko siya nang mahigpit. “Anak, mahal na mahal kita. Tandaan mo ‘yan. Kahit anong mangyari, proprotektahan kita.”
Nagbukas ang pinto ng simbahan. Naglakad kami sa aisle.
Nandoon si Jericho sa altar. Umiiyak. Tears of joy kunwari. Ang galing umarte.
Nang makarating kami sa harap, hindi ko ibinigay ang kamay ni Carmina kay Jericho.
“Pa?” taka ni Carmina.
Kinuha ko ang mikropono mula sa pari.
“Bago natin ituloy ang kasal,” sabi ko nang malakas, nakatingin nang diretso sa mata ni Jericho. “Gusto ko munang magbigay ng regalo sa Groom. Isang mensahe na galing mismo sa puso niya.”
Ngumiti si Jericho, naguguluhan pero tumango. “Thank you, Dad.”
Namatau ang mga ilaw. Umilaw ang malaking LED screen sa loob ng simbahan.
Lumabas ang mukha ni Jericho sa screen. Gwapo. Nakangiti.
Pero ang audio na lumabas sa speakers ay hindi musika.
Ito ay ang boses niya mula sa CR kanina. Malinaw na malinaw.
“Baboy nga siya, pero baboy na nangingitlog ng ginto…”
“Kapag nakuha ko na ang mana ko… kukuha ako ng chicks…”
“Hahayaan ko lang siyang kumain nang kumain hanggang sa pumutok siya.”
Katahimikan sa buong simbahan.
Lahat ng bisita—500 katao—ay napasinghap. Ang mga magulang ni Jericho ay namutla.
Si Carmina, dahan-dahang binitawan ang bouquet niya. Tumingin siya kay Jericho na parang nakakita ng demonyo.
“B-Babe… E-Edit ‘yan! AI lang ‘yan!” sigaw ni Jericho, pinapawisan ng malapot. “Dad! Bakit niyo ginagawa ‘to?!”
Humarap ako sa kanya.
“Huwag mo akong tawaging Dad,” kalmado kong sagot. “At huwag mong lokohin ang anak ko. Rinig na rinig kita sa kabilang cubicle.”
Lumapit si Carmina kay Jericho.
PAAAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ng lalaki.
“Baboy pala ha?” iyak ni Carmina. “Ang baboy na ito ang nagbayad ng utang ng pamilya mo! Ang baboy na ito ang bumili ng kotse mo! Layas!”
“Carmina, wait!”
Sumenyas ako sa Security.
“Ilbas ang basurang ‘yan,” utos ko. “At pati na rin ang pamilya niya. Lahat ng gastos sa kasal na ito, isisingil ko sa pamilya mo, Jericho. Maghanda ka ng abogado mo dahil sisiguraduhin kong sa kalsada kayo pupulutin.”
Hinubad ni Jericho ang coat niya at tumakbo palabas habang hinahabol ng mga guard. Ang mga magulang niya ay yumuko sa hiya at dali-daling umalis.
Niyakap ko ang anak ko habang umiiyak siya sa dibdib ko.
“Sorry, Pa… Sorry…”
“Shhh,” tahan ko sa kanya. “Huwag kang mag-sorry. Iniligtas lang kita sa impyerno.”
Sa araw na iyon, walang kasalang naganap. Pero may isang Reception pa rin kaming tinuloy—isang selebrasyon ng kalayaan ng anak ko mula sa taong hindi marunong magmahal. Kumain kami, uminom, at nagsaya, dahil alam naming naiwasan namin ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay niya.
