NAPILITAN AKONG PAKASALAN ANG ISANG BILYONARYONG KILALA SA PAGIGING SOBRANG TABA AT PANGIT UPANG ILIGTAS ANG PAMILYA KO. HINDI KO ALAM NA ANG LAHAT NG ITO AY ISANG PAGSUBOK, AT ANG LALAKING PINANDIDIRIHAN NG LAHAT AY MAGPAPALUHA SA AKIN SA SOBRANG GULAT.
Ang Pilit na Kasunduan
Ako si Liana, dalawampu’t apat na taong gulang. Nang mamatay ang aking ama, naiwan sa amin ng madrasta kong si Doña Valeria at ng stepsister kong si Bianca ang isang kumpanyang baon sa daan-daang milyong utang. Upang hindi kami mapalayas sa aming mansyon at hindi makulong ang aking madrasta, ipinagkasundo nila akong ipakasal kay Rafael Montenegro.
Si Rafael ay kilala sa buong high society hindi lamang dahil sa kanyang bilyun-bilyong yaman, kundi dahil sa kanyang hitsura. Ayon sa mga balita, siya ay may bigat na halos tatlong daan at limampung libra (350 lbs), may makapal at magulong balbas, at hindi makagalaw nang maayos dahil sa sobrang katabaan. Binansagan siyang “Halimaw ng Negosyo.”
“Wag ka nang umiyak diyan, Liana!” mataray na bulyaw ni Doña Valeria habang inaayusan ako sa araw ng aking kasal. “Ipagpasalamat mo na lang na may pumatos sa’yo! Oo, baboy at mukhang palaka ang mapapangasawa mo, pero kapag namatay ‘yan sa atake sa puso dahil sa katabaan niya, sa atin mapupunta ang lahat ng yaman niya!”
“Kadiri ka, Liana. Magtitiis kang matulog katabi ang isang higanteng mantika,” natatawang pang-iinsulto ni Bianca.
Nanahimik lamang ako at tumulo ang aking mga luha. Tinanggap ko ang kapalaran ko, hindi dahil sa gusto ko ang pera, kundi dahil ito na lamang ang paraan upang mabayaran ang utang ng aking yumaong ama na siyang nag-iisang nagmahal sa akin.
Ang Kasal at ang mga Bulungan
Nang bumukas ang malaking pinto ng katedral, naglakad ako patungo sa altar. Doon, nakita ko sa unang pagkakataon ang aking mapapangasawa.
Napakalaki niya. Ang kanyang suit ay halos pumutok sa laki ng kanyang tiyan. Ang kanyang mukha ay balot ng makapal at magulong balbas, at ang kanyang mga pisngi ay tila namumutok sa taba. Pinagpapawisan siya nang malapot kahit malamig ang aircon sa loob ng simbahan.
Narinig ko ang mahihinang tawanan at bulungan ng mga bisita.
“Diyos ko, mukha siyang dugong,” bulong ng isang bisita na sinundan ng pigil na halakhak.
Nang makarating ako sa altar, nakita ko ang kalungkutan at hiya sa mga mata ni Rafael habang inilalahad niya ang kanyang malaki at nanginginig na kamay. Inasahan niyang pandidirihan ko siya gaya ng ginagawa ng iba. Ngunit sa halip na umiwas, ngumiti ako nang tipid. Kinuha ko ang aking panyo at dahan-dahang pinunasan ang mga pawis sa kanyang noo, bago ko hinawakan nang mahigpit ang kanyang kamay.
Nakita ko ang matinding gulat sa kanyang mga mata, ngunit hindi siya nagsalita.
Ang Pagtatanggol ng Asawa
Pagkatapos ng seremonya, nagkaroon ng grandyosong reception sa isang hotel. Dahil sa sobrang bigat, nahirapang maglakad si Rafael papunta sa aming lamesa. Sa halip na iwan siya, inalalayan ko siya at umalalay sa kanyang braso kahit pa pinagtitinginan kami ng mga tao.
Lumapit sa amin sina Doña Valeria at Bianca. Nang makitang nakayuko si Rafael dahil sa pagod, sinadya nilang magparinig.
“Naku, Rafael, dahan-dahan ka namang kumain mamaya. Baka hindi mo naabutin ang honeymoon niyo sa sobrang bilbil mo,” sarkastikong sabi ng aking madrasta habang nagtatawanan sila ni Bianca. “Liana, mag-ready ka ng oxygen tank mamayang gabi, ha?”
Kumulo ang dugo ko. Sa buong buhay ko, nagpaalila ako at nagpakumbaba sa kanila. Ngunit ngayon, hindi na ako makakapayag.
“Tumigil kayo!” malakas at madiin kong bulyaw. Tumahimik ang mga kalapit na mesa.
“Liana, anong ginagawa mo? Pinagtatanggol mo ang baboy na ‘yan?” gulat na tanong ni Bianca.
“Asawa ko siya!” buong tapang kong sagot, nakatitig nang matalim sa kanila. “Wala kayong karapatang bastusin ang asawa ko sa mismong araw ng kasal namin! Oo, napilitan akong pakasalan siya para bayaran ang mga utang na kayo ang gumawa! Pero asawa ko na siya ngayon, at hindi ko hahayaang may mang-insulto sa kanya, kahit pamilya ko pa. Kung hindi niyo siya kayang irespeto, makakaalis na kayo sa reception na ito!”
Namutla ang madrasta ko at ang aking stepsister. Sa sobrang hiya sa mga nakatinging bisita, nagmadali silang lumabas ng ballroom. Humarap ako kay Rafael, na noon ay nakatitig lamang sa akin. Ang kanyang mga mata ay may kakaibang kislap na hindi ko maintindihan.
“Pasensya ka na sa pamilya ko,” mahina kong hinging-paumanhin.
“Bakit mo ginawa ‘yon?” malalim at seryosong tanong niya.
“Dahil walang taong dapat tratuhin nang ganyan. Mabuti kang tao, Rafael, at mas mahalaga ‘yon kaysa sa anumang panlabas na anyo.”
Ang Gabi ng Katotohanan
Nang sumapit ang gabi, pumasok kami sa aming Presidential Suite para sa aming honeymoon. Nakaupo ako sa dulo ng kama, kinakabahan. Pumasok si Rafael mula sa balkonahe at umupo sa isang malaking silya sa malayo.
“Liana,” panimula niya, ang boses ay kalmado ngunit may panginginig. “Alam kong napilitan ka lang. Pwede kang matulog diyan sa kama. Dito na lang ako sa silya. Hindi kita pipilitin sa anumang bagay na nandidiri ka.”
Tumingin ako sa kanya. Tumayo ako at naglakad palapit sa kanya. Lumuhod ako sa kanyang harapan at hinawakan ang kanyang malalaking kamay.
“Hindi ako nandidiri sa’yo, Rafael,” tapat kong sabi, tumutulo ang aking mga luha. “Ang pisikal na anyo ay kumukupas. Ang yaman ay nawawala. Pero ang kabutihan ng puso ay panghabambuhay. Kung gusto mo, tutulungan kitang mag-diet at mag-exercise, hindi dahil pangit ka, kundi dahil gusto kong humaba ang buhay mo at makasama kita nang matagal. Susubukan kong maging mabuting asawa sa’yo.”
Ilang segundo siyang natahimik. Napansin kong namumula ang kanyang mga mata at may tumulong luha mula rito. Huminga siya nang malalim, tumayo, at tinalikuran ako.
“Hintayin mo ako rito,” sabi niya bago pumasok sa malaking banyo at ni-lock ang pinto.
Ang Paghuhubad ng Maskara
Halos isang oras ang lumipas. Nagsimula na akong mag-alala. Inatake kaya siya sa puso? isip-isip ko. Handa na sana akong kumatok nang biglang bumukas ang pinto ng banyo.
Napasinghap ako at napatakip ng bibig.
Ang lalaking lumabas mula sa banyo ay hindi ang 350-pound na asawa ko. Ang lumabas ay isang napakatangkad, matipuno, at perpektong lalaki. Mayroon siyang malalapad na balikat, matipunong dibdib, at abs na tila inukit ng isang sikat na iskultor. Wala na ang makapal na balbas; sa halip, bumungad sa akin ang isang napakagwapo at makisig na mukha na may matapang na panga at perpektong mga mata. Suot lamang niya ay isang puting bathrobe na nakabukas nang bahagya.
Sa kanyang kamay, hawak niya ang isang napakalaking “fat suit”—isang Hollywood-grade silicone bodysuit na ginagamit sa mga pelikula upang magmukhang mataba ang isang artista—at ang mga pekeng balbas at prosthetics na ginamit sa kanyang mukha.
Dahan-dahan niya itong itinapon sa sahig.
“S-Sino ka?! Nasaan ang asawa ko?!” umatras ako, nanginginig sa matinding takot at gulat.
Ngumiti ang lalaki. Ang ngiting iyon… pamilyar ang kanyang mga mata.
“Ako si Rafael, Liana. Ang asawa mo,” sabi niya gamit ang pamilyar at malalim na boses.
Ang Pabuya sa Dalisay na Puso
“P-Paano… Bakit…?” Hindi ko mabuo ang aking sasabihin. Nanlalambot ang aking mga tuhod kaya napaupo ako sa kama.
Lumapit siya, lumuhod sa harapan ko, at hinawakan ang aking mga kamay nang napakalambing.
“Tatlong taon na ang nakalipas, muntik na akong mamatay dahil nilason ako ng babaeng pinakasalan ko sana para makuha ang yaman ko. Simula noon, natakot na akong magtiwala. Lahat ng babaeng lumalapit sa akin ay habol lamang ang mukha ko at ang pera ko,” paliwanag niya, puno ng emosyon ang kanyang tinig.
“Kaya gumawa ako ng balatkayo. Nagpanggap akong isang napakataba, pangit, at nakakadiring bilyonaryo. Gusto kong makahanap ng babaeng makakayang tingnan ang lampas sa aking pisikal na anyo. Lahat ng ipinagkasundo sa akin ay umurong at nandiri… hanggang sa dumating ka.”
Hinaplos niya ang aking pisngi. “Nang punasan mo ang pawis ko sa altar… nang ipagtanggol mo ako laban sa sarili mong pamilya… at nang sabihin mong tutulungan mo akong pahabain ang buhay ko dahil gusto mo akong makasama… doon ko napatunayang ikaw na ang babaeng matagal ko nang hinahanap.”
Hindi ko napigilang mapahagulgol. Niyakap niya ako nang napakahigpit. Ang kanyang katawan ay matigas at mainit, malayo sa artipisyal na taba na akala ko ay asawa ko.
“Tapos na ang pagdurusa mo, Liana,” bulong niya sa aking tainga. “Bukas na bukas din, kukunin ko ang lahat ng yaman ng madrasta mo at ipapakulong ko sila sa lahat ng pang-aaping ginawa nila sa’yo. At ikaw… ikaw ang magiging reyna ng buong buhay at imperyo ko.”
Minsan, sinusubok tayo ng tadhana sa mga sitwasyong mukhang walang pag-asa. Ngunit kapag pinili nating maging mabuti at magpakita ng wagas na pag-ibig sa gitna ng kapangitan ng mundo, gagantimpalaan tayo nang higit pa sa ating inaasahan.
