“NAPILITAN AKONG PAKASALAN ANG BILYONARYONG ‘BABOY’ AT PILAY PARA BAYARAN ANG UTANG NG AMA KO… HINDI KO ALAM, SIYA PALA ANG PINAKAGWAPONG CEO SA ASIA NA NAGPAPANGGAP LANG UPANG HANAPIN ANG BABAENG MAGMAMAHAL SA KANYA NANG TOTOO.”
Umiiyak ako habang isinusuot ang aking wedding dress. Walang bisita. Walang handaan. Walang masayang musika.
Ito ay isang “Private Wedding” sa loob ng isang madilim na mansyon.
Ako si Elara, 21 years old. Ibinenta ako ng madrasta ko para bayaran ang 50 milyong pisong utang ng namayapa kong ama sa sugal. Ang kapalit? Kailangan kong pakasalan si Don Alessandro.
Kilala si Alessandro sa tawag na “The Beast of Business.” Sabi nila, mataba siya, pangit, pilay, at puno ng peklat ang mukha dahil sa isang sunog noon. Walang babaeng nagtatagal sa kanya ng isang gabi.
Bumukas ang pinto ng kwarto. Pumasok ang asawa ko.
Napasinghap ako. Totoo ang chismis.
Naka-wheelchair siya. Sobrang taba ng katawan niya na halos sumabog ang butones ng polo niya. Ang kalahati ng mukha niya ay tila sunog at kulubot. Ang amoy niya ay pinaghalong gamot at luma.
“Ano? Dandidiri ka ba?” garalgal at nakakatakot niyang boses. “Lahat ng asawa ko, tumatakbo kapag nakikita ako. Ikaw? Tatakbo ka rin ba?”
Nanginginig ang tuhod ko, pero lumapit ako. Lumuhod ako sa harap ng wheelchair niya.
“H-Hindi po, Don Alessandro,” sagot ko nang mahina. “Asawa niyo na po ako. Tanggap ko po kayo.”
Tumawa siya nang mapakla. “Sinungaling! Pera lang ang habol mo! Magbihis ka. Ayokong makita ang pagmumukha mo. Doon ka matutulog sa sahig!”
Sa gabing iyon, umiyak ako sa sulok. Pero hindi ako umalis. Wala akong pupuntahan. At nangako ako sa ama ko na aayusin ko ang pamilya namin.
MAKALIPAS ANG DALAWANG BUWAN.
Araw-araw, sinusubukan ako ni Alessandro.
Tinatapon niya ang pagkaing niluluto ko.
Sinasadya niyang ihulog ang sarili niya sa wheelchair para makita kung tutulungan ko siya.
Minsan, minumura niya ako at pinalalayas.
Pero hindi ako sumuko.
Isang gabi, inatake siya ng matinding ubo habang kumakain. Nasamid siya at namutla.
Agad akong tumakbo. Niyakap ko ang mabigat niyang katawan kahit hirap na hirap ako. Hinagod ko ang likod niya at pinainom ng tubig. Pinunasan ko ang dumi sa bibig niya gamit ang sarili kong damit.
“Bakit mo ginagawa ‘to?” tanong niya nang mahimasmasan siya. Nakatitig siya sa akin. Ang mga mata niya… parang may ibang lalim.
“Dahil tao ka, Alessandro. At asawa kita,” sagot ko habang inaayos ang kumot niya. “Kahit anong itsura mo, o kahit gaano kasama ang ugali mo… aalagaan kita dahil naniniwala akong may kabutihan pa rin diyan sa puso mo.”
Natigilan siya. Sa unang pagkakataon, hindi siya sumigaw. Tinalikuran niya lang ako.
Kinabukasan, dumating ang madrasta kong si Tita Greta at ang stepsister kong si Fiona.
Pumasok sila sa mansyon na parang sila ang may-ari.
“Oh my gosh, Elara!” tawa ni Fiona. “Amoy gamot ka na! Nasaan na ang ‘Baboy’ mong asawa? Patay na ba? Nakuha na ba natin ang mana?”
“Fiona! Huwag mong tawaging baboy ang asawa ko!” sigaw ko.
“Bakit? Totoo naman ah!” sabat ni Tita Greta. “Halimaw siya! Tinitiis mo lang naman siya para sa pera diba? Aminin mo na, Elara. Nandidiri ka sa taba niya!”
“Hindi!” madiin kong sagot. “Mabuti siyang tao. Mas pipiliin ko pa siya kaysa sa inyong dalawa na maganda nga ang bihis, pero bulok naman ang ugali!”
Hindi nila alam, nasa likod ng pinto si Alessandro. Narinig niya ang lahat.
Narinig niya kung paano ko siya ipagtanggol kahit wala siya.
Tumulo ang luha mula sa mata ng lalaking nasa wheelchair.
ANG GABI NG PAGSISIWALAT (THE REVEAL)
Dumating ang gabi ng “Annual Charity Gala” ng kumpanya.
Pinilit ako ni Tita Greta na pumunta para ipahiya ako. Suot ko ang luma kong gown.
Pagpasok ko sa hotel ballroom, nagtawanan ang mga tao.
“Ayan na ang asawa ng Beast.”
“Kawawang babae, mukhang katulong.”
Umakyat sa stage ang stepsister kong si Fiona, hawak ang mic.
“Ladies and gentlemen! Nandito ang stepsister ko! Sayang, wala ang asawa niyang baldado. Siguro hindi makapasok sa pinto dahil sobrang taba!”
Nagtawanan ang buong hall. Gusto ko nang lamunin ng lupa.
Biglang namatay ang lahat ng ilaw.
Isang spotlight ang tumutok sa grand staircase.
Bumaba ang isang lalaki.
Matangkad.
Broad ang shoulders.
Napakakisig sa kanyang Armani tuxedo.
Ang mukha niya ay parang Greek God—matangos ang ilong, jawline na matalim, at walang kahit anong peklat.
Natulala ang lahat. Pati si Fiona ay nalaglag ang panga.
“Sino ‘yan?” bulungan ng mga tao. “Artista ba ‘yan?”
Naglakad ang lalaki diretsiyo sa akin. Ang mga mata niya… kilala ko ang mga matang ‘yon.
“A-Alessandro?” bulong ko, hindi makapaniwala.
Ngumiti siya. Ang ngiting iyon ay nagpalambot ng tuhod ko.
Humarap siya sa mic. Ang boses niya ay buo at makapangyarihan. Wala na ang garalgal.
“Good evening. I am Alessandro De Marco. The CEO of this empire.”
Napasinghap ang lahat.
“Sa loob ng dalawang taon, nagsuot ako ng prosthetics, fat suit, at naglagay ng fake scars. Nagpanggap akong baldado at masama ang ugali.”
Tinignan niya ang mga tao nang matalim.
“Dahil sa mundo ko, lahat ng lumalapit sa akin ay pera lang ang gusto. Gusto kong mahanap ang babaeng mamahalin ako hindi dahil sa yaman ko o itsura ko… kundi dahil sa kung sino ako.”
Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. Hinalikan niya ito sa harap ng libo-libong tao.
“At nahanap ko na siya. Ang asawa ko. Si Elara.”
Binalingan niya si Tita Greta at Fiona na nanginginig sa takot.
“Kayo…” ang boses ni Alessandro ay naging malamig. “Narinig ko kung paano niyo alipustahin ang asawa ko. Tinawag niyo akong baboy. Ngayon, tignan natin kung sino ang tatapakan.”
Senyales ni Alessandro, pumasok ang mga pulis.
“Greta at Fiona, arestado kayo sa kasong Qualified Theft at Falsification of Documents na ginawa niyo sa trust fund ng tatay ni Elara. Matagal ko na kayong iniimbestigahan.”
“H-Hindi! Elara! Tulungan mo kami!” iyak ni Tita Greta habang pinoposasan.
Hindi ako kumibo. Naramdaman ko ang braso ni Alessandro sa bewang ko, mahigpit at protektado ako.
Nang mailabas na ang mga kontrabida, lumuhod si Alessandro sa harap ko. May inilabas siyang isang maliit na kahon. Isang singsing na may higanteng diyamante.
“Elara, pinakasalan mo ako noong akala mo isa akong halimaw. Minahal mo ako noong walang nagmamahal sa akin. Ngayon, hayaan mong ibigay ko sa’yo ang mundo. Will you marry me again? This time, as the real Alessandro?”
Tumulo ang luha ko sa saya. “Oo, Alessandro. Oo!”
Niyakap niya ako at hinalikan. Nagpalakpakan ang lahat.
Sa gabing iyon, natutunan ng mundo ang leksyon: Hindi lahat ng ginto ay kumikinang, at hindi lahat ng halimaw ay nakakatakot. Minsan, ang tunay na prinsipe ay nagtatago lang sa likod ng maskara para hanapin ang tunay na prinsesa.
