NANG MARINIG KO ANG BULUNG-BULUNGAN NG DALAWANG MANUGANG KO, INIWAN KO ANG LAHAT — PERO ANG TUNAY NA BANGUNGOT AY NASA LABAS PALA NG BAHAY
Nagising ako nang biglaan bandang alas-dos ng madaling-araw. Mabigat ang dibdib ko, parang may masamang pakiramdam na gumising kasama ko. Tahimik ang buong bahay—ang orasan lang sa sala ang maririnig, tik-tak, tik-tak, parang nagbibilang ng oras papunta sa kung anong kapahamakan.
Dahan-dahan akong bumangon para pumunta sa banyo. Masakit ang tuhod ko, kaya kailangan kong kumapit sa dingding. Habang naglalakad ako sa hallway, napansin kong may ilaw na nakasindi sa kusina. Mahina, dilaw, parang sinadyang itago.
At doon ko sila narinig.
Dalawang boses.
Dalawang lalaking pamilyar na pamilyar sa akin.
Ang mga manugang kong lalaki.
Huminto ako sa likod ng pinto. Hindi ko alam kung bakit, pero hindi ako huminga. Para bang alam ng katawan ko na hindi ko dapat marinig ang susunod na mga salita—pero huli na.
“Sigurado ka bang wala siyang narinig?” tanong ng isa, mababa ang boses.
“Matanda na ‘yon,” sagot ng isa pa. “Mahina na ang pandinig. Tsaka ilang buwan na lang…”
Nanlamig ang batok ko.
“Ilang buwan na lang bago ano?” nanginginig kong bulong sa sarili ko.
“Bago tuluyan na siyang mawala,” sagot ng pangalawa. “Nasa pangalan niya pa rin ang bahay at lupa. Kailangan nating siguraduhin na hindi niya babaguhin ang last will niya.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
“Paano kung magising?” tanong ng una.
“May gamot naman,” sagot ng isa, kaswal na kaswal. “Dagdagan lang natin sa tsaa niya. Mukha lang natural—atake sa puso, stroke, kahit alin.”
Nanginig ang buong katawan ko. Kumapit ako sa dingding para hindi bumagsak.
Hindi ako umubo. Hindi ako umiyak. Hindi ako gumalaw.
Sa sandaling iyon, naintindihan ko ang lahat—kung bakit pilit nila akong pinapatira sa bahay nila, kung bakit sila biglang mabait, kung bakit ayaw nila akong dalhin sa doktor ng anak kong babae.
Ako pala ang hinahabol.
Hindi ang kalusugan ko—kundi ang ari-arian ko.
Nang bumalik sila sa kwarto, saka lang ako dahan-dahang pumasok sa banyo. Doon, sa salamin, nakita ko ang sarili ko—maputla, nanginginig, pero gising na gising ang diwa.
At doon ako nagdesisyon.
Pagsikat ng araw, tahimik akong nag-empake.
Walang paalam. Walang drama. Mga damit lang, ilang litrato, at ang lumang kuwintas na bigay ng yumaong asawa ko. Iniwan ko ang bahay na akala ko’y ligtas—pero matagal na pala akong bihag.
Diretso akong pumunta sa bahay ng anak kong babae, ang bunso. Matagal na niyang sinasabi sa akin na doon na lang ako tumira, pero ayokong maging pabigat noon.
Pagbukas niya ng pinto, nanlaki ang mata niya.
“Ma? Anong nangyari sa’yo?”
Doon na bumigay ang tuhod ko. Doon ko lang nailabas ang takot na kinain ko buong gabi.
Akala ko, ligtas na ako.
Pero makalipas ang tatlong araw, may dumating na sobre. Walang pangalan ng nagpadala. Isang sulat lang sa loob.
“Alam namin kung nasaan ka.”
Kasunod noon, sunod-sunod na tawag. Mga numerong hindi kilala. Mga mensaheng walang laman—emoji lang ng orasan, kabaong, bahay.
Natakot ang anak ko. Gustong lumipat ng lugar. Pero ako ang tumanggi.
“Hindi na ako tatakbo,” sabi ko. “Sa buong buhay ko, palagi akong umiiwas. Ngayon, haharap na ako.”
At doon ko ginawa ang hindi nila inaasahan.
Tinawagan ko ang isang abogado.
Isang pulis na dati kong tinulungan sa barangay.
At isang doktor.
Nagpakuha ako ng medical records, voice recordings, at testamentary documents.
Isang linggo ang lumipas.
Sa isang umaga, may dumating na pulis sa dati kong bahay. May dala silang warrant. May dala rin silang recorder—ang mismong gabi ng pag-uusap na narinig ko, dahil hindi nila alam na gumagana pala ang lumang baby monitor sa kusina.
Naaresto ang dalawang manugang ko.
Akala ko doon na matatapos ang lahat.
Pero sa huling pagharap namin sa korte, tumayo ang isa sa kanila at ngumiti sa akin.
“Akala mo panalo ka na?”
Ngumiti ako pabalik.
“Hindi,” sabi ko. “Pero hindi na rin ako talo.”
Paglabas ng korte, may lumapit sa akin—isang babae, maayos ang suot, hawak ang folder.
“Mrs. Reyes?” tanong niya. “Ako po ang bangkerong humahawak ng trust fund ng yumaong asawa niyo.”
Napahinto ako.
“May itinagong pondo ang asawa niyo,” paliwanag niya. “Para sa inyo lang. Walang ibang pwedeng humawak nito—kahit ang mga anak niyo.”
Doon ko naintindihan ang huling biyaya ng lalaking minahal ko.
Hindi lang niya ako iniwan ng pera—iniwan niya ako ng kalayaan.
Ngayon, nakatira ako sa maliit pero tahimik na bahay kasama ang anak kong babae. Tuwing gabi, natutulog akong walang takot.
Dahil minsan, ang tunay na bangungot ay hindi ang naririnig mo sa dilim—kundi ang mga taong pinagkatiwalaan mo sa liwanag.
