NAKITA KO ANG BIYENAN KONG NAGHULOG NG KUNG ANO SA INUMIN KO SA MISMO NAMING KASAL. INAKALA NIYANG IINUMIN KO ITO, NGUNIT PALIHIM KONG PINAGPALIT ANG AMING MGA BASO. NANG MAG-TOAST SIYA SA HARAP NG MGA BISITA, NGUMITI LANG AKO… AT ANG SUMUNOD NA NANGYARI AY YUMANIG SA BUONG RECEPTION.
Ang Lihim na Lason
Ako si Clara, dalawampu’t anim na taong gulang at ang nag-iisang tagapagmana ng isang bilyun-bilyong halaga ng real estate empire. Ngayong gabi ang wedding reception namin ng asawa kong si Troy sa isang 5-star hotel. Sa paningin ng publiko, isa itong perpektong unyon ng dalawang mayamang pamilya. Ngunit ang totoo, palubog na ang kumpanya ng mga Imperial, ang pamilya ni Troy.
Mula pa noong una, alam kong hindi ako gusto ng biyenan kong si Doña Martina. Tinatawag niya akong “matigas ang ulo” at “hindi marunong sumunod.” Ngunit noong mga nakaraang linggo bago ang kasal, bigla siyang naging napakabait sa akin. Inakala kong tinanggap na niya ako. Nagkamali ako.
Kasalukuyan kaming nakaupo sa grand VIP table. Tumayo si Troy saglit upang batiin ang mga pulitiko sa kabilang mesa. Naiwan kami ni Doña Martina.
Nagkunwari akong inaayos ang aking mahabang veil at tumingin sa malaking salamin sa likuran namin. Sa pamamagitan ng repleksyon, nakita ko ang aking biyenan. Pasimple siyang dumukot ng isang maliit na vial mula sa kanyang bag, at mabilis na nagpatak ng isang malinaw na likido sa aking crystal glass na puno ng champagne.
Bumilis ang tibok ng puso ko. Lason? Droga? Pumasok sa isip ko ang narinig kong bulungan ni Troy at ng kanyang ina noong nakaraang gabi tungkol sa isang “plano” para ma-admit ako sa isang mental facility upang makuha nila ang full Special Power of Attorney sa mga yaman ko. Ito pala iyon. Isang matapang na hallucinogen drug na magpapabaliw sa akin sa harap ng maraming tao para palabasing may sakit ako sa pag-iisip!
Ang Pagpapalit ng Baso
“Oh, Clara hija,” nakangiting tawag ni Doña Martina, ibinabalik ang atensyon sa akin na parang walang nangyari. “Napakaganda mo ngayong gabi. Isang napakaswerteng lalaki ni Troy.”
“Salamat po, Ma,” kalmado kong sagot.
Saktong lumapit ang isang photographer. “Doña Martina, pwede po ba kayong lumingon rito para sa isang solo shot?”
Nang lumingon at mag-pose ang aking biyenan sa camera, ginamit ko ang dalawang segundong pagkakataon na iyon. Gamit ang mabilis kong kamay, ipinagpalit ko ang pwesto ng aming mga champagne glasses na magkaparehong-magkapareho ang hitsura.
Pagharap niya muli sa akin, nakangiti ako nang matamis. Bumalik si Troy sa aming lamesa at umupo sa tabi ko.
“Attention, everyone!” anunsyo ng MC mula sa entablado. “Let’s all raise our glasses for a special toast from the mother of the groom, Doña Martina Imperial!”
Tumayo ang aking biyenan. Kinuha niya ang baso sa kanyang harapan—ang basong nilagyan niya ng droga.
“Para sa aking manugang na si Clara at sa aking anak na si Troy,” madramang panimula niya sa mikropono. “Sana ay maging masaya kayo at sana… makuha ninyo ang nararapat sa inyo. Cheers!”
“Cheers!” sagot ko.
Tinitigan ko siya habang inilalagay niya ang baso sa kanyang mga labi. Nilagok niya ang buong laman ng champagne. Ngumiti ako. Ang inakala niyang araw ng kanyang tagumpay ay ang magiging simula ng kanyang pinakamalaking bangungot.
Ang Pagsabog ng Katotohanan
Makalipas ang labinlimang minuto, habang tumutugtog ang isang malambing na kanta, napansin kong nagsisimula nang pagpawisan nang malapot si Doña Martina. Namumula ang kanyang mukha at panay ang kuskos niya sa kanyang leeg. Ang kanyang mga mata ay nanlalaki at lumilikot.
Ang drogang inihulog niya ay hindi simpleng lason. Isa itong matapang na synthetic drug na nag-aalis ng lahat ng kontrol sa utak, nagdudulot ng matinding guni-guni, at nagpapasalita sa tao ng lahat ng itinatago nito sa kanyang isipan—parang isang matapang na ‘truth serum’ at ‘psychosis’ drug.
Biglang tumayo si Doña Martina. Itinulak niya ang lamesa kaya nabasag ang ilang plato. CRASH!
Tumigil ang musika. Napatingin ang daan-daang bilyonaryong bisita sa aming pwesto.
“Ma? Anong problema?” natatarantang tanong ni Troy, pilit na hinahawakan ang kanyang ina.
Pabiglang sinampal ni Doña Martina si Troy nang napakalakas. PAAAK! “Huwag mo akong hawakan, tanga!” matinis na tili ng aking biyenan. Kinuha niya ang mikropono mula sa kalapit na stand. Nag-umpisa siyang tumawa nang parang isang baliw na nakawala sa hawla.
“Hahaha! Kayong lahat!” sigaw niya sa mikropono, itinuturo ang mga gulat na bisita. “Mga plastik kayo! Mga bilyonaryo raw, pero ang babaho niyo!”
“Ma, stop it! Lasing ka na!” umiiyak na sa kaba si Troy, pilit na inaagaw ang mikropono, pero sinipa siya ng ina niya sa binti.
Humarap si Doña Martina sa akin, dilat na dilat ang mga mata, at itinuro ako habang tumatawa. “At ikaw! Clara! Akala mo ba mahal ka ng anak ko?! Hahaha! Napakabobo mo! Baon kami sa utang! Bankrupt na ang Imperial Group! Kaya pinilit ko si Troy na pakasalan kang patay-gutom sa pagmamahal para manakaw namin ang bilyun-bilyon mo!”
Napasinghap ang lahat ng mga bisita. Nagkislapan ang mga camera ng media na imbitado sa kasal.
“Nilagyan ko ng droga ang inumin mo kanina para mabaliw ka! Para makulong ka sa mental hospital at mapunta sa amin ang pera mo!” nagwawalang sigaw ni Doña Martina, tuwang-tuwa sa sarili niyang pag-amin dahil sira na ang kanyang sistema. “Pero bakit ako ang nahihilo?! Bakit may mga ahas sa sahig?! Umalis kayo! Mga ahas!”
Nagsimulang magpagulong-gulong si Doña Martina sa marmol na sahig ng hotel, sumisigaw na may mga ahas daw na kumakagat sa kanya, habang pinupunit niya ang sarili niyang mamahaling gown.
Ang Huling Salita ng Reyna
Si Troy ay nakaluhod sa sahig, namumutla at nanginginig sa matinding kahihiyan at takot. Ang mga bisitang negosyante ay nandidiring nakatingin sa kanila.
“C-Clara… babe… h-hindi totoo ang sinabi ni Mama… nabaliw siya…” utal-utal at umiiyak na pagmamakaawa ni Troy sa akin.
Tumayo ako. Kalmado kong pinagpagan ang aking gown. Lumapit ako sa nakaluhod kong asawa at tiningnan siya mula ulo hanggang paa.
“Totoo ang sinabi niya, Troy. Dahil nakita kong inihulog niya ang droga sa baso ko,” malamig kong sagot, sapat para marinig niya at ng mga taong malapit sa amin. “Kaya ipinagpalit ko ang mga baso natin bago pa ang toast.”
Nanlaki ang mga mata ni Troy. “P-Pinagpalit mo…? I-Ibig sabihin… alam mo?!”
“Alam ko lahat. Mula pa nung una kong nalaman ang tungkol sa pagiging bangkarote ninyo,” sagot ko. “Gusto ko lang kayong bigyan ng pagkakataong maging totoo, pero pinili ninyong maging mga demonyo.”
Kinuha ko ang mikropono mula sa sahig.
“Ladies and gentlemen,” kalmado kong anunsyo sa harap ng mga bisita at media. “Ang kasal na ito ay opisyal nang walang bisa dahil sa pandaraya at pagtatangkang pagpatay. At para sa mga creditors at bangko na nandito ngayon na nagpautang sa Imperial Group… maaari niyo nang kunin ang lahat ng ari-arian nila bukas ng umaga. Wala silang makukuha ni isang sentimo mula sa akin.”
Tumalikod ako at naglakad sa gitna ng aisle, palabas ng hotel. Sa likuran ko, rinig na rinig ang mga sigaw ng pagka-baliw ni Doña Martina, ang pag-iyak ni Troy habang inaaresto ng mga rumespondeng pulis para sa tangkang panlalason, at ang tuluyang pagguho ng kanilang pamilya.
Inakala ng biyenan ko na maiinuman ko ang kanyang lason, ngunit hindi niya inasahan na ang sarili niyang kasakiman ang mismong papatay sa kanilang lahat.
