NAHULI NG KATULONG NA NAKAKULONG ANG INA NG KANYANG AMO SA MADILIM NA BASEMENT — ANG MAY KAGAGAWAN AY ANG “PERPEKTONG” ASAWA NG BILYONARYO
Si Don Ricardo ay isang matagumpay na CEO. Mabait siya, galante, at mahal na mahal ang kanyang asawa na si Melinda.
Si Melinda ay kilala bilang isang socialite—maganda, laging nakangiti, at aktibo sa mga charity events. Sa paningin ng lahat, siya ang perpektong asawa.
Ngunit may isang bagay na laging ikinalulungkot ni Ricardo. Ang kanyang ina, si Donya Aurora, ay bigla na lang daw nagpasya na manirahan sa isang exclusive retirement home sa Switzerland tatlong taon na ang nakakaraan.
“Hayaan mo na ang Mommy,” sabi ni Melinda kay Ricardo tuwing nagtatanong ito. “Gusto niya ng peace of mind. Ayaw niya ng istorbo. Masaya siya doon kasama ang mga kaibigan niya. Padadalhan na lang natin siya ng pera buwan-buwan.”
Dahil tiwala si Ricardo sa asawa, naniwala siya. Busy siya sa kumpanya kaya si Melinda ang humahawak ng lahat sa bahay.
Nag-hire si Melinda ng bagong katulong. Si Teresa.
Si Teresa ay galing probinsya, tahimik at masipag. Sa unang araw pa lang, binigyan na siya ng mahigpit na bilin ni Melinda.
“Teresa, linisin mo ang buong bahay. Pero tandaan mo ito: Huwag na huwag kang lalapit sa pinto sa ilalim ng hagdan. Iyon ang wine cellar ng Sir Ricardo mo. Susi lang ang pwede doon. Kapag nakita kitang lumapit doon, sisante ka agad.”
“Opo, Ma’am,” sagot ni Teresa.
Lumipas ang ilang linggo. Napansin ni Teresa na may kakaiba kay Melinda.
Tuwing aalis si Ricardo papuntang opisina, nagbabago ang ugali ni Melinda. Nagiging masungit ito. At tuwing tanghali, bumababa ito sa “wine cellar” na may dalang tira-tirang pagkain sa mangkok—mga panis na kanin at buto ng isda na dapat ay para sa aso.
Bakit siya magdadala ng pagkain ng aso sa wine cellar? takang tanong ni Teresa sa sarili. Wala naman silang aso.
Isang gabi, nagising si Teresa dahil nauuhaw siya. Habang dumadaan siya sa sala, nakarinig siya ng kaluskos mula sa pinto sa ilalim ng hagdan.
Tok… Tok… Tok…
Mahina. Parang may kumakatok.
At may narinig siyang boses. Isang paos at mahinang boses ng matanda.
“Tuuubig… parang awa niyo na… tubig…”
Kinabahan si Teresa. Multo ba ‘yun?
Pero nanaig ang awa at kuryosidad niya. Hinintay niyang makaalis si Melinda kinabukasan para mag-shopping.
Nang makaalis ang Donya, kumuha si Teresa ng hairpin. Sinubukan niyang buksan ang lock ng pinto sa ilalim ng hagdan. Dahil luma na ang lock, nabuksan niya ito.
Bumuhos ang napakabahong amoy. Amoy ihi, dumi, at amag.
Binuksan ni Teresa ang flashlight ng cellphone niya at bumaba sa hagdan.
Sa sulok ng madilim at masikip na kwarto, may nakita siyang isang kulungan ng aso.
Pero hindi aso ang nasa loob.
Isang matandang babae. Payat na payat, halos buto’t balat na. Ang buhok ay puting-puti at sabog-sabog. Nakasuot ito ng gula-gulanit na bestida na puno ng dumi.
“Diyos ko!” napatakip ng bibig si Teresa.
Tumingala ang matanda. Ang mga mata nito ay lubog na.
“Tulong… tubig…” bulong ng matanda.
Kumuha agad si Teresa ng tubig at tinapay. Pinainom niya ang matanda.
“Lola, sino po kayo? Bakit kayo nandito?” tanong ni Teresa habang umiiyak.
Hinawakan ng matanda ang kamay ni Teresa. Nanginginig ito.
“Ako… ako si Aurora… ang nanay ni Ricardo…”
Nanlaki ang mata ni Teresa. Ang nanay ni Sir Ricardo?! Ang akala nilang nasa Switzerland?!
“Bakit po kayo nandito?”
“Si Melinda…” iyak ni Aurora. “Ikinulong niya ako dito. Kinuha niya ang mga alahas ko. Sinasabi niya kay Ricardo na nasa abroad ako. Pinapakain niya ako ng panis… Binubugbog niya ako kapag maingay ako… Iha, tulungan mo ako… Gusto ko nang makita ang anak ko…”
Hindi makapaniwala si Teresa. Ang “Mabait na Donya” ay isa palang demonyo.
“Lola, ilalabas ko po kayo dito,” sabi ni Teresa.
“Huwag!” pigil ni Aurora. “May CCTV sa labas. Kapag nakita tayo ni Melinda, papatayin niya tayong dalawa. Hintayin mong dumating si Ricardo.”
Sumunod si Teresa. Bumalik siya sa taas at sinarado ang pinto, pero hindi niya ni-lock nang tuluyan.
Hapon na nang dumating si Don Ricardo. Kasunod niya si Melinda na galing shopping, maraming dalang paper bag ng Chanel at Louis Vuitton.
“Hi Honey!” bati ni Melinda kay Ricardo. “Pagod ka ba? Ipagluluto kita.”
Nanginginig si Teresa sa gilid. Ito na ang pagkakataon.
Habang nagpapalit ng damit si Ricardo sa sala, lumapit si Teresa.
“Sir Ricardo…” bulong ni Teresa.
“Oh, Teresa? Bakit namumutla ka? May sakit ka ba?” tanong ni Ricardo.
“Sir… may ipapakita po ako sa inyo. Importante po. Buhay niyo po ang nakasalalay,” seryosong sabi ni Teresa.
Nagtaka si Ricardo. “Ano ‘yun?”
“Sumama po kayo sa akin sa wine cellar.”
Narinig ito ni Melinda mula sa kusina. Nanlaki ang mata niya. Tumakbo siya palapit.
“Ricardo! Huwag kang makinig dyan!” sigaw ni Melinda. “Baliw ‘yang katulong na ‘yan! Magnanakaw ‘yan! Nakita ko siyang may kinukuha sa wine cellar kanina! Sisantehin mo na ‘yan!”
“Sir, parang awa niyo na. Sumama kayo,” iyak ni Teresa.
Nagduda si Ricardo. Bakit galit na galit si Melinda?
“Tignan natin,” sabi ni Ricardo.
Naglakad siya papunta sa pinto sa ilalim ng hagdan. Hinarangan siya ni Melinda.
“Honey, please! Madumi dyan! Maraming daga! Don’t go inside!”
Tinulak ni Ricardo si Melinda. “Tumabi ka!”
Binuksan ni Ricardo ang pinto. Naamoy niya agad ang baho.
Bumaba siya. Sumunod si Teresa. Naiwan si Melinda sa taas, nanginginig at nagpaplano nang tumakas.
Pagbaba ni Ricardo, inilawan niya ang kwarto.
Nakita niya ang kulungan. Nakita niya ang matandang babae na nakahiga sa sahig na semento.
“Mama?!” sigaw ni Ricardo.
Tumakbo siya at binuksan ang kulungan. Binuhat niya ang kanyang ina na magaan na parang balahibo.
“Ricardo… anak…” iyak ni Donya Aurora.
“Diyos ko, Ma! Anong nangyari sa’yo?! Akala ko nasa Switzerland ka?!”
“Si Melinda…” bulong ni Aurora. “Tatlong taon niya akong ikinulong dito… Sabi niya patay na ako para makuha niya ang pera ko…”
Humagulgol si Ricardo. Ang sakit, ang galit, at ang pagsisisi ay nagsama-sama. Niyakap niya ang ina na puno ng dumi at sugat.
Binuhat ni Ricardo ang kanyang ina paakyat ng hagdan. Ang mukha niya ay madilim.
Paglabas nila, nakita nilang tumatakbo si Melinda papunta sa main door dala ang maleta.
“GUARDS!” sigaw ni Ricardo. “HULIHIN NIYO ANG BABAENG ‘YAN!”
Hinarang ng mga security guard si Melinda.
“Ricardo! Let me explain!” iyak ni Melinda. “Ginawa ko lang ‘yun kasi ayaw niya sa akin! Lagi niya akong pinapagalitan! Nire-reject niya ako!”
“Kaya ikinulong mo siya at ginutom ng tatlong taon?!” sigaw ni Ricardo. “Ikaw ang demonyo, Melinda! Ibinigay ko sa’yo ang lahat! Ang luho, ang pera, ang pagmamahal! Pero baboy ang trinato mo sa nanay ko!”
“Ikulong niyo siya sa kwarto! Tawagin ang Pulis!” utos ni Ricardo.
Dinala si Donya Aurora sa ospital. Matagal ang naging gamutan, pero dahil sa yaman at pag-aalaga ni Ricardo, unti-unti siyang lumakas.
Si Melinda ay nakulong habambuhay dahil sa Serious Illegal Detention at Elderly Abuse. Walang piyansa. Nagdusa siya sa kulungan, walang aircon, walang designer bags, at kumakain ng pagkaing mas masahol pa sa ibinigay niya kay Aurora.
At si Teresa?
Isang araw, ipinatawag siya ni Ricardo at Donya Aurora.
“Teresa,” sabi ni Aurora, na ngayon ay malinis at maayos na. “Ikaw ang anghel na nagligtas sa akin.”
“Ginawa ko lang po ang tama, Ma’am,” yumuko si Teresa.
“Dahil dyan,” sabi ni Ricardo. “Hindi ka na katulong dito.”
Inabot ni Ricardo ang isang susi.
“Ito ang susi ng bago mong condo unit. At ito ang passbook para sa pag-aaral ng mga kapatid mo. Sagot ko na ang buhay ng pamilya mo habambuhay. Parte ka na ng pamilyang ito.”
Umiyak si Teresa sa tuwa.
Mula sa kadiliman ng basement, lumabas ang katotohanan. Napatunayan na walang baho na hindi aalingasaw, at walang kasamaan na hindi mapaparusahan. At ang tunay na katapatan ay laging may kapalit na biyaya.
